ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.16

9.16.1

प्र ते॑ सो॒तार॑ ओ॒ण्यो॑ रसं॒ मदा॑य॒ घृष्व॑ये ।
सर्गो॒ न त॒क्त्येत॑शः ॥

ହେ ସୋମ, ନିଷ୍ପେଷଣକାରୀମାନେ ଦୁଇ ପାତ୍ରରେ ତୁମ ରସ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ବଳ ପାଇଁ ଛାଣନ୍ତି; ତୁମ ସ୍ରୋତ ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱ ପରି ଛୁଟେ।

क्रत्वा॒ दक्ष॑स्य र॒थ्य॑म॒पो वसा॑न॒मन्ध॑सा ।
गो॒षामण्वे॑षु सश्चिम ॥

ସଂକଳ୍ପ ଓ ବଳରେ, ରଥ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ, ଜଳରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ରସରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ; ଗାଈ ଜିତିବା ପାଇଁ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଆମେ ମିଳିତ ହୋଇଛୁ।

अन॑प्तम॒प्सु दु॒ष्टरं॒ सोमं॑ प॒वित्र॒ आ सृ॑ज ।
पु॒नी॒हीन्द्रा॑य॒ पात॑वे ॥

ଅଜନ୍ମା, ଦୁସ୍ତର ସୋମକୁ ଜଳରେ, ପବିତ୍ର ଛାଣିରେ ଛାଡ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପିଇବା ପାଇଁ ତାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର।

प्र पु॑ना॒नस्य॒ चेत॑सा॒ सोमः॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ।
क्रत्वा॑ स॒धस्थ॒मास॑दत् ॥

ଶୁଦ୍ଧକାରୀଙ୍କ ମନରେ ସୋମ ଛାଣିରେ ବହେ; ସଂକଳ୍ପରେ ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲା।

प्र त्वा॒ नमो॑भि॒रिन्द॑व॒ इन्द्र॒ सोमा॑ असृक्षत ।
म॒हे भरा॑य का॒रिणः॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନମସ୍କାର ସହିତ ସୋମ ବିନ୍ଦୁ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ବହିଲା; ମହାନ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ।

पु॒ना॒नो रू॒पे अ॒व्यये॒ विश्वा॒ अर्ष॑न्न॒भि श्रियः॑ ।
शूरो॒ न गोषु॑ तिष्ठति ॥

ଶୁଦ୍ଧ କରୁ କରୁ, ଅବିନାଶୀ ରୂପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଛୁଟେ; ବୀରଙ୍କ ପରି ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୁଏ।

दि॒वो न सानु॑ पि॒प्युषी॒ धारा॑ सु॒तस्य॑ वे॒धसः॑ ।
वृथा॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ॥

ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖର ପରି ଉଛୁଳୁଥିବା ସୋମଧାରା, ଜ୍ଞାନୀ କବିଙ୍କ ନିଚୁଡ଼ା ରସ, ଛାଣନିରେ ବୃଥା ବହେ ନାହିଁ।

त्वं सो॑म विप॒श्चितं॒ तना॑ पुना॒न आ॒युषु॑ ।
अव्यो॒ वारं॒ वि धा॑वसि ॥

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନୀ କବିଙ୍କ ଧାରାରେ, ମେଷଲୋମ ଛାଣନିରେ ଦୌଡ଼ୁଛ।