ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 9.16

9.16.1

प्र ते॑ सो॒तार॑ ओ॒ण्यो॑ रसं॒ मदा॑य॒ घृष्व॑ये ।
सर्गो॒ न त॒क्त्येत॑शः ॥

സോമമേ, അമർത്തുന്നവർ രണ്ടു പാത്രങ്ങളിൽ നിന്റെ രസം ആനന്ദത്തിനും ശക്തിക്കുമായി പകരുന്നു; നിന്റെ പ്രവാഹം ഓടുന്ന കുതിരപോലെ കുതിക്കുന്നു.

क्रत्वा॒ दक्ष॑स्य र॒थ्य॑म॒पो वसा॑न॒मन्ध॑सा ।
गो॒षामण्वे॑षु सश्चिम ॥

മനസ്സിനാലും ശക്തിയാലും, രഥത്തിന് യോഗ്യനായി, വെള്ളത്താൽ പൊതിയപ്പെട്ട്, രസത്താൽ അണിഞ്ഞവനായി; പശുക്കളെ നേടാൻ വിരലുകളിൽ ഞങ്ങൾ ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

अन॑प्तम॒प्सु दु॒ष्टरं॒ सोमं॑ प॒वित्र॒ आ सृ॑ज ।
पु॒नी॒हीन्द्रा॑य॒ पात॑वे ॥

ജനിക്കാത്ത, കടക്കാനാവാത്ത സോമത്തെ വെള്ളത്തിൽ, പവിത്രമായ അരിപ്പയിലേക്ക് വിടുക; ഇന്ദ്രൻ കുടിക്കാനായി അതിനെ ശുദ്ധമാക്കുക.

प्र पु॑ना॒नस्य॒ चेत॑सा॒ सोमः॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ।
क्रत्वा॑ स॒धस्थ॒मास॑दत् ॥

ശുദ്ധമാക്കുന്നവന്റെ മനസ്സാൽ സോമം അരിപ്പയിൽ ഒഴുകുന്നു; സങ്കല്പത്താൽ തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.

प्र त्वा॒ नमो॑भि॒रिन्द॑व॒ इन्द्र॒ सोमा॑ असृक्षत ।
म॒हे भरा॑य का॒रिणः॑ ॥

ഇന്ദ്രാ, നമസ്കാരങ്ങളോടെ സോമത്തുള്ളികൾ നിന്നിലേക്കു ഒഴുകി; വലിയ അർപ്പണത്തിനായി ചെയ്യുന്നവരുടെ പക്ഷത്തിൽ.

पु॒ना॒नो रू॒पे अ॒व्यये॒ विश्वा॒ अर्ष॑न्न॒भि श्रियः॑ ।
शूरो॒ न गोषु॑ तिष्ठति ॥

ശുദ്ധമാക്കിക്കൊണ്ട്, നശിക്കാത്ത രൂപത്തിൽ, അവൻ എല്ലാ പ്രകാശങ്ങളിലേക്കും കുതിക്കുന്നു; വീരനെപ്പോലെ പശുക്കൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുന്നു.

दि॒वो न सानु॑ पि॒प्युषी॒ धारा॑ सु॒तस्य॑ वे॒धसः॑ ।
वृथा॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ॥

സ്വർഗ്ഗശിഖരംപോലെ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന സോമധാര, ജ്ഞാനിയായ കവി പിഴിഞ്ഞ രസം, അരിപ്പയിൽ വെറുതെ ഒഴുകുന്നില്ല.

त्वं सो॑म विप॒श्चितं॒ तना॑ पुना॒न आ॒युषु॑ ।
अव्यो॒ वारं॒ वि धा॑वसि ॥

ഹേ സോമാ, നീ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ശുദ്ധമാകുമ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായ കവിയുടെ ധാരയാൽ, ആട്ടുരോമ അരിപ്പയിൽ ഓടുന്നു.