الأوبانيشاد · Bṛhadāraṇyaka 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 3.2.1
(आर्तभागब्राह्मणं वा जारत्कारवब्राह्मणम्)
अथ हैनं जारत्कारव आर्तभागः पप्रच्छ ।
याज्ञवल्क्येति होवाच कति ग्रहाः कत्यतिग्रहा इति ।
अष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहा इति ।
ये तेऽष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहाः कतमे त इति ॥ ३.२.१ ॥
(براهمانا آرتابهاغا، أو براهمانا جاراتكارافا.) ثم سأله جاراتكارافا آرتابهاغا. قال يājñavalkya: «كم عدد الكؤوس (graha)، وكم عدد فضلات الكؤوس (atigraha)؟» «ثمانية كؤوس وثمانية فضلات كؤوس.» «وما هي تلك الكؤوس الثمانية وفضلاتها الثمانية؟»
Bṛhadāraṇyaka 3.2.2
प्राणो वै ग्रहः ।
सोऽपानेनातिग्रहेण गृहीतः ।
प्राणेन हि गन्धाञ्जिघ्रति ॥ ३.२.२ ॥
النَّفَس (prāṇa) هو الكأس (graha). يُمسك بفضلة الكأس، أي النَّفَس النازل (apāna). فبالنَّفَس يُشَمّ العطور.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.3
वाग्वै ग्रहः ।
स नाम्नातिग्रहेण गृहीतः ।
वाचा हि नामान्यभिवदति ॥ ३.२.३ ॥
الكلام (vāk) هو الكأس (graha). يُمسك بفضلة الكأس، أي الاسم (nāman). فبالكلام تُنطق الأسماء.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.4
जिह्वा वै ग्रहः ।
स रसेनातिग्रहेण गृहीतः ।
जिह्वया हि रसान् विजानाति ॥ ३.२.४ ॥
اللسان هو حقاً قابض (graha). وهو مقبوض بالقابض الزائد، وهو الطعم (rasa)، إذ باللسان يُدرك الطعوم.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.5
चक्षुर्वै ग्रहः ।
स रूपेणातिग्रहेण गृहीतः ।
चक्षुषा हि रूपाणि पश्यति ॥ ३.२.५ ॥
العين هي حقاً قابض (graha). وهي مقبوضة بالقابض الزائد، وهو الصورة (rūpa)، إذ بالعين تُرى الصور.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.6
श्रोत्रं वै ग्रहः ।
स शब्देनातिग्रहेण गृहीतः ।
श्रोत्रेण हि शब्दाञ्शृणोति ॥ ३.२.६ ॥
الأذن هي حقاً قابض (graha). وهي مقبوضة بالقابض الزائد، وهو الصوت (śabda)، إذ بالأذن تُسمع الأصوات.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.7
मनो वै ग्रहः ।
स कामेनातिग्रहेण गृहीतः ।
मनसा हि कामान् कामयते ॥ ३.२.७ ॥
العقل هو حقاً قابض (graha). وهو مقبوض بالقابض الزائد، وهو الرغبة (kāma)، إذ بالعقل تُشتهى المشتهيات.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.8
हस्तौ वै ग्रहः ।
स कर्मणातिग्रहेण गृहीतः ।
हस्ताभ्यां हि कर्म करोति ॥ ३.२.८ ॥
اليدان هما حقا القابضان (grahas). وهو مقبوض بالفعل، بالقابض الزائد (atigraha). فباليدين يُؤدى العمل.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.9
त्वग्वै ग्रहः ।
स स्पर्शेनातिग्रहेण गृहीतः ।
त्वचा हि स्पर्शान् वेदयत ।
इत्यष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहाः ॥ ३.२.९ ॥
الجلد هو حقا قابض (graha). وهو مقبوض باللمس، بالقابض الزائد (atigraha). فبالجلد تُدرك الملامسات. وهكذا توجد ثمانية قابضين وثمانية قابضين زائدين.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.10
याज्ञवल्क्येति होवाच यदिदं सर्वं मृत्योरन्नं का स्वित्सा देवता यस्या मृत्युरन्नमिति ।
अग्निर्वै मृत्युः सोऽपामन्नम् ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ॥ ३.२.१० ॥
"يا يَاجْنَيَفَلْكْيَا!" قال، "كل هذا الذي هو طعام الموت، فأي إله طعامه الموت؟" "النار حقا هي الموت، وهي طعام المياه. من يعرف ذلك يغلب الموت مرة أخرى."
Bṛhadāraṇyaka 3.2.11
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रायं पुरुषो म्रियत उदस्मात्प्राणाः क्रामन्त्याहो नेति ।
नेति होवाच याज्ञवल्क्यः ।
अत्रैव समवनीयन्ते ।
स उच्छ्वयति ।
आध्मायति ।
आध्मातो मृतः शेते ॥ ३.२.११ ॥
"يا يَاجْنَيَفَلْكْيَا!" قال، "حيث يموت هذا الإنسان، أتخرج منه الأنفاس (براڼا)، أم لا؟" قال يَاجْنَيَفَلْكْيَا: "لا. هنا تجتمع. ينتفخ ويتورم؛ والميت المنتفخ يرقد."
Bṛhadāraṇyaka 3.2.12
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रायं पुरुषो म्रियते ।
किमेनं न जहातीति ।
नामेति ।
अनन्तं वै नामानन्ता विश्वे देवाः ।
अनन्तमेव स तेन लोकं जयति ॥ ३.२.१२ ॥
قال ياجنافالكيا: حين يموت هذا الإنسان، ما الذي لا يتركه؟ الاسم. الاسم لا نهاية له، والآلهة الكلية لا نهاية لها. وبه يفوز بالعالم اللامتناهي.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.13
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रास्य पुरुषस्य मृतस्याग्निं वागप्येति वातं प्राणश्चक्षुरादित्यं मनश्चन्द्रं दिशः श्रोत्रं पृथिवीं शरीरमाकाशमात्मौषधीर्लोमानि वनस्पतीन् केशा अप्सु लोहितं च रेतश्च निधीयते क्वायं तदा पुरुषो भवतीति ।
आहर सौम्य हस्तम् आर्तभाग ।
आवामेवैतस्य वेदिष्यावो न नावेतत्सजन इति ।
तौ होत्क्रम्य मन्त्रयां चक्राते ।
तौ ह यदूचतुः कर्म हैव तदूचतुः ।
अथ ह यत्प्रशंसतुः कर्म हैव तत्प्रशशंसतुः ।
पुण्यो वै पुण्येन कर्मणा भवति पापः पापेनेति ।
ततो ह जारत्कारव आर्तभाग उपरराम ॥ ३.२.१३ ॥
قال ياجنافالكيا: حين تنحل كلام هذا الميت في النار، والنفس في الريح، والبصر في الشمس، والعقل في القمر، والجهات في السمع، والجسد في الأرض، والذات في الفضاء، والأعشاب وشعر الجسد في النباتات، وشعر الرأس في الماء، ويُودَع الدم والمني — فأين يكون حينئذ هذا الإنسان؟ يا آرتبهاغا اللطيف، هات اليد. نحن الاثنان وحدنا نعلم هذا؛ فلا يُقَل أمام الناس. فخرج الاثنان وتشاورا. فما قالاه كان فعلاً، وما مدحاه كان فعلاً. بالعمل الصالح يصير المرء صالحاً، وبالعمل الآثم يصير آثماً. فسكت آرتبهاغا ابن جاراتكارو.