Upaniṣads · Bṛhadāraṇyaka 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 3.2.1
(आर्तभागब्राह्मणं वा जारत्कारवब्राह्मणम्)
अथ हैनं जारत्कारव आर्तभागः पप्रच्छ ।
याज्ञवल्क्येति होवाच कति ग्रहाः कत्यतिग्रहा इति ।
अष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहा इति ।
ये तेऽष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहाः कतमे त इति ॥ ३.२.१ ॥
(El Brāhmaṇa de Ārtabhāga, o el Brāhmaṇa de Jāratkārava.) Entonces Jāratkārava Ārtabhāga le preguntó. Yājñavalkya dijo: «¿Cuántos son los vasos (graha) y cuántos los sobrevasos (atigraha)?». «Ocho vasos y ocho sobrevasos». «¿Cuáles son esos ocho vasos y ocho sobrevasos?»
Bṛhadāraṇyaka 3.2.2
प्राणो वै ग्रहः ।
सोऽपानेनातिग्रहेण गृहीतः ।
प्राणेन हि गन्धाञ्जिघ्रति ॥ ३.२.२ ॥
El aliento (prāṇa) es el vaso (graha). Es sujetado por el sobrevaso, el aliento descendente (apāna). Pues es con el aliento con el que se huele los olores.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.3
वाग्वै ग्रहः ।
स नाम्नातिग्रहेण गृहीतः ।
वाचा हि नामान्यभिवदति ॥ ३.२.३ ॥
El habla (vāk) es el vaso (graha). Es sujetada por el sobrevaso, el nombre (nāman). Pues es con el habla con la que se pronuncian los nombres.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.4
जिह्वा वै ग्रहः ।
स रसेनातिग्रहेण गृहीतः ।
जिह्वया हि रसान् विजानाति ॥ ३.२.४ ॥
La lengua es en verdad un aprehensor (graha). Es aprehendida por el sobreaprehensor, el sabor (rasa), pues es por la lengua que se perciben los sabores.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.5
चक्षुर्वै ग्रहः ।
स रूपेणातिग्रहेण गृहीतः ।
चक्षुषा हि रूपाणि पश्यति ॥ ३.२.५ ॥
El ojo es en verdad un aprehensor (graha). Es aprehendido por el sobreaprehensor, la forma (rūpa), pues es por el ojo que se ven las formas.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.6
श्रोत्रं वै ग्रहः ।
स शब्देनातिग्रहेण गृहीतः ।
श्रोत्रेण हि शब्दाञ्शृणोति ॥ ३.२.६ ॥
El oído es en verdad un aprehensor (graha). Es aprehendido por el sobreaprehensor, el sonido (śabda), pues es por el oído que se escuchan los sonidos.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.7
मनो वै ग्रहः ।
स कामेनातिग्रहेण गृहीतः ।
मनसा हि कामान् कामयते ॥ ३.२.७ ॥
La mente es en verdad un aprehensor (graha). Es aprehendida por el sobreaprehensor, el deseo (kāma), pues es por la mente que se desean los objetos del deseo.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.8
हस्तौ वै ग्रहः ।
स कर्मणातिग्रहेण गृहीतः ।
हस्ताभ्यां हि कर्म करोति ॥ ३.२.८ ॥
Las manos son en verdad los agarradores (grahas). Es asido por la acción, por el sobreagarrador (atigraha). Pues con las manos se realiza la acción.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.9
त्वग्वै ग्रहः ।
स स्पर्शेनातिग्रहेण गृहीतः ।
त्वचा हि स्पर्शान् वेदयत ।
इत्यष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहाः ॥ ३.२.९ ॥
La piel es en verdad un agarrador (graha). Es asida por el tacto, por el sobreagarrador (atigraha). Pues por la piel se perciben los contactos. Así hay ocho agarradores y ocho sobreagarradores.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.10
याज्ञवल्क्येति होवाच यदिदं सर्वं मृत्योरन्नं का स्वित्सा देवता यस्या मृत्युरन्नमिति ।
अग्निर्वै मृत्युः सोऽपामन्नम् ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ॥ ३.२.१० ॥
"¡Yājñavalkya!", dijo, "todo esto que es alimento de la muerte: ¿qué deidad es aquella cuyo alimento es la muerte?" "El fuego, en verdad, es la muerte; es el alimento de las aguas. Quien lo conoce vence de nuevo a la muerte."
Bṛhadāraṇyaka 3.2.11
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रायं पुरुषो म्रियत उदस्मात्प्राणाः क्रामन्त्याहो नेति ।
नेति होवाच याज्ञवल्क्यः ।
अत्रैव समवनीयन्ते ।
स उच्छ्वयति ।
आध्मायति ।
आध्मातो मृतः शेते ॥ ३.२.११ ॥
"¡Yājñavalkya!", dijo, "cuando esta persona muere, ¿salen de ella los prāṇas, o no?" "No," dijo Yājñavalkya. "Aquí se reúnen. Se hincha, se infla; hinchado, yace muerto."
Bṛhadāraṇyaka 3.2.12
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रायं पुरुषो म्रियते ।
किमेनं न जहातीति ।
नामेति ।
अनन्तं वै नामानन्ता विश्वे देवाः ।
अनन्तमेव स तेन लोकं जयति ॥ ३.२.१२ ॥
Yājñavalkya dijo: Cuando esta persona muere, ¿qué no lo abandona? El nombre. El nombre es infinito, y los dioses universales son infinitos. Por ello gana el mundo infinito.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.13
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रास्य पुरुषस्य मृतस्याग्निं वागप्येति वातं प्राणश्चक्षुरादित्यं मनश्चन्द्रं दिशः श्रोत्रं पृथिवीं शरीरमाकाशमात्मौषधीर्लोमानि वनस्पतीन् केशा अप्सु लोहितं च रेतश्च निधीयते क्वायं तदा पुरुषो भवतीति ।
आहर सौम्य हस्तम् आर्तभाग ।
आवामेवैतस्य वेदिष्यावो न नावेतत्सजन इति ।
तौ होत्क्रम्य मन्त्रयां चक्राते ।
तौ ह यदूचतुः कर्म हैव तदूचतुः ।
अथ ह यत्प्रशंसतुः कर्म हैव तत्प्रशशंसतुः ।
पुण्यो वै पुण्येन कर्मणा भवति पापः पापेनेति ।
ततो ह जारत्कारव आर्तभाग उपरराम ॥ ३.२.१३ ॥
Yājñavalkya dijo: Cuando el habla de esta persona muerta se disuelve en el fuego, el aliento en el viento, el ojo en el sol, la mente en la luna, las direcciones en el oído, el cuerpo en la tierra, el ātman en el espacio, las hierbas y los pelos en las plantas, los cabellos en las aguas, y se depositan la sangre y el semen, ¿dónde está entonces esta persona? Gentil Ārtabhāga, tráeme la mano. Nosotros dos solos lo sabremos; que no se diga ante la gente. Los dos salieron y deliberaron. Lo que dijeron fue en verdad acción, y lo que alabaron fue en verdad acción. Por la acción virtuosa uno se vuelve virtuoso, por la acción pecaminosa, pecador. Entonces Ārtabhāga, hijo de Jāratkāru, guardó silencio.