Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 3.2.1
(आर्तभागब्राह्मणं वा जारत्कारवब्राह्मणम्)
अथ हैनं जारत्कारव आर्तभागः पप्रच्छ ।
याज्ञवल्क्येति होवाच कति ग्रहाः कत्यतिग्रहा इति ।
अष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहा इति ।
ये तेऽष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहाः कतमे त इति ॥ ३.२.१ ॥
(Das Ārtabhāga-Brāhmaṇa, oder das Jāratkārava-Brāhmaṇa.) Da fragte ihn Jāratkārava Ārtabhāga. Yājñavalkya sprach: »Wie viele sind die Schalen (graha), und wie viele die Überschalen (atigraha)?« »Acht Schalen und acht Überschalen.« »Welche sind jene acht Schalen und acht Überschalen?«
Bṛhadāraṇyaka 3.2.2
प्राणो वै ग्रहः ।
सोऽपानेनातिग्रहेण गृहीतः ।
प्राणेन हि गन्धाञ्जिघ्रति ॥ ३.२.२ ॥
Der Atem (prāṇa) ist die Schale (graha). Er wird von der Überschale, dem abwärts gerichteten Atem (apāna), gehalten. Denn mit dem Atem riecht man die Düfte.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.3
वाग्वै ग्रहः ।
स नाम्नातिग्रहेण गृहीतः ।
वाचा हि नामान्यभिवदति ॥ ३.२.३ ॥
Die Rede (vāk) ist die Schale (graha). Sie wird von der Überschale, dem Namen (nāman), gehalten. Denn mit der Rede spricht man die Namen aus.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.4
जिह्वा वै ग्रहः ।
स रसेनातिग्रहेण गृहीतः ।
जिह्वया हि रसान् विजानाति ॥ ३.२.४ ॥
Die Zunge ist wahrlich ein Ergreifer (graha). Sie wird vom Überergreifer, dem Geschmack (rasa), ergriffen, denn durch die Zunge erkennt man die Geschmäcker.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.5
चक्षुर्वै ग्रहः ।
स रूपेणातिग्रहेण गृहीतः ।
चक्षुषा हि रूपाणि पश्यति ॥ ३.२.५ ॥
Das Auge ist wahrlich ein Ergreifer (graha). Es wird vom Überergreifer, der Gestalt (rūpa), ergriffen, denn durch das Auge sieht man die Gestalten.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.6
श्रोत्रं वै ग्रहः ।
स शब्देनातिग्रहेण गृहीतः ।
श्रोत्रेण हि शब्दाञ्शृणोति ॥ ३.२.६ ॥
Das Gehör ist wahrlich ein Ergreifer (graha). Es wird vom Überergreifer, dem Klang (śabda), ergriffen, denn durch das Gehör hört man die Klänge.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.7
मनो वै ग्रहः ।
स कामेनातिग्रहेण गृहीतः ।
मनसा हि कामान् कामयते ॥ ३.२.७ ॥
Der Geist ist wahrlich ein Ergreifer (graha). Er wird vom Überergreifer, dem Verlangen (kāma), ergriffen, denn durch den Geist begehrt man die Gegenstände des Begehrens.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.8
हस्तौ वै ग्रहः ।
स कर्मणातिग्रहेण गृहीतः ।
हस्ताभ्यां हि कर्म करोति ॥ ३.२.८ ॥
Die Hände sind wahrlich die Ergreifer (grahas). Er wird durch die Handlung ergriffen, durch den Übergreifer (atigraha). Denn mit den Händen vollzieht man Handlung.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.9
त्वग्वै ग्रहः ।
स स्पर्शेनातिग्रहेण गृहीतः ।
त्वचा हि स्पर्शान् वेदयत ।
इत्यष्टौ ग्रहा अष्टावतिग्रहाः ॥ ३.२.९ ॥
Die Haut ist wahrlich ein Ergreifer (graha). Sie wird durch die Berührung ergriffen, durch den Übergreifer (atigraha). Denn durch die Haut nimmt man Berührungen wahr. So gibt es acht Ergreifer und acht Übergreifer.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.10
याज्ञवल्क्येति होवाच यदिदं सर्वं मृत्योरन्नं का स्वित्सा देवता यस्या मृत्युरन्नमिति ।
अग्निर्वै मृत्युः सोऽपामन्नम् ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ॥ ३.२.१० ॥
"Yājñavalkya!" sprach er, "all dies, was Speise des Todes ist: welche Gottheit ist es, deren Speise der Tod ist?" "Das Feuer ist wahrlich der Tod; es ist die Speise der Wasser. Wer dies weiß, besiegt den Tod aufs Neue."
Bṛhadāraṇyaka 3.2.11
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रायं पुरुषो म्रियत उदस्मात्प्राणाः क्रामन्त्याहो नेति ।
नेति होवाच याज्ञवल्क्यः ।
अत्रैव समवनीयन्ते ।
स उच्छ्वयति ।
आध्मायति ।
आध्मातो मृतः शेते ॥ ३.२.११ ॥
"Yājñavalkya!" sprach er, "wo dieser Mensch stirbt, gehen die Atemkräfte (prāṇa) von ihm aus, oder nicht?" "Nein," sprach Yājñavalkya. "Hier werden sie zusammengesammelt. Er schwillt auf, bläht sich auf; aufgebläht liegt der Tote."
Bṛhadāraṇyaka 3.2.12
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रायं पुरुषो म्रियते ।
किमेनं न जहातीति ।
नामेति ।
अनन्तं वै नामानन्ता विश्वे देवाः ।
अनन्तमेव स तेन लोकं जयति ॥ ३.२.१२ ॥
Yājñavalkya sprach: Wenn dieser Mensch stirbt, was verlässt ihn nicht? Der Name. Der Name ist endlos, und die All-Götter sind endlos. Durch ihn gewinnt er die endlose Welt.
Bṛhadāraṇyaka 3.2.13
याज्ञवल्क्येति होवाच यत्रास्य पुरुषस्य मृतस्याग्निं वागप्येति वातं प्राणश्चक्षुरादित्यं मनश्चन्द्रं दिशः श्रोत्रं पृथिवीं शरीरमाकाशमात्मौषधीर्लोमानि वनस्पतीन् केशा अप्सु लोहितं च रेतश्च निधीयते क्वायं तदा पुरुषो भवतीति ।
आहर सौम्य हस्तम् आर्तभाग ।
आवामेवैतस्य वेदिष्यावो न नावेतत्सजन इति ।
तौ होत्क्रम्य मन्त्रयां चक्राते ।
तौ ह यदूचतुः कर्म हैव तदूचतुः ।
अथ ह यत्प्रशंसतुः कर्म हैव तत्प्रशशंसतुः ।
पुण्यो वै पुण्येन कर्मणा भवति पापः पापेनेति ।
ततो ह जारत्कारव आर्तभाग उपरराम ॥ ३.२.१३ ॥
Yājñavalkya sprach: Wenn die Rede dieses toten Menschen ins Feuer eingeht, der Atem in den Wind, das Auge in die Sonne, der Geist in den Mond, die Richtungen ins Ohr, der Körper in die Erde, der Ātman in den Raum, Kräuter und Körperhaare in die Pflanzen, die Kopfhaare in die Wasser, und Blut und Samen niedergelegt werden – wo ist dann dieser Mensch? Sanfter Ārtabhāga, bring die Hand. Wir beide allein werden es wissen; es soll nicht vor den Leuten gesagt werden. Die beiden gingen hinaus und berieten. Was sie sagten, war in der Tat Handlung, und was sie lobten, war in der Tat Handlung. Durch gute Handlung wird man gut, durch böse Handlung böse. Da schwieg Ārtabhāga, der Sohn des Jāratkāru.