Upaniṣads · Chāndogya 1.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Chāndogya 1.3.1
अथाधिदैवतं य एवासौ तपति तमुद्गीथमुपासीतोद्यन्वा एष प्रजाभ्य उद्गायति । उद्यꣳ स्तमो भयमपहन्त्यपहन्ता ह वै भयस्य तमसो भवति य एवं वेद ॥ १.३.१ ॥
Ahora, en lo que respecta a los dioses: se debe meditar en aquello que, allá arriba, brilla (el sol) como el udgītha. Al salir, canta para las criaturas. Al salir, aleja la oscuridad y el temor. Quien lo sabe así se convierte en quien aleja el temor y la oscuridad.
Chāndogya 1.3.2
समान उ एवायं चासौ चोष्णोऽयमुष्णोऽसौ स्वर इतीममाचक्षते स्वर इति प्रत्यास्वर इत्यमुं तस्माद्वा एतमिमममुं चोद्गीथमुपासीत ॥ १.३.२ ॥
Este y aquel son en verdad iguales: este es caliente, aquel también es caliente. A este lo llaman 'svara' (sonido), y a aquel 'pratisvara' (eco). Por eso se debe meditar en este y en aquel como udgītha.
Chāndogya 1.3.3
अथ खलु व्यानमेवोद्गीथमुपासीत यद्वै प्राणिति स प्राणो यदपानिति सोऽपानः । अथ यः प्राणापानयोः सन्धिः स व्यानो यो व्यानः सा वाक् । तस्मादप्राणन्ननपानन्वाचमभिव्याहरति ॥ १.३.३ ॥
Ahora, en verdad, se debe meditar en el vyāna (el aliento difuso) como udgītha. Lo que exhala es prāṇa; lo que inhala es apāna. La unión de prāṇa y apāna es vyāna, y lo que es vyāna es el habla. Por eso se pronuncia el habla sin exhalar ni inhalar.
Chāndogya 1.3.4
या वाक्सर्क्तस्मादप्राणन्ननपानन्नृचमभिव्याहरति यर्क्तत्साम तस्मादप्राणन्ननपानन्साम गायति यत्साम स उद्गीथस्तस्मादप्राणन्ननपानन्नुद्गायति ॥ १.३.४ ॥
Lo que es el habla es el ṛk (verso); por eso se recita el ṛc sin exhalar ni inhalar. Lo que es el ṛk es el sāman (canto); por eso se canta el sāman sin exhalar ni inhalar. Lo que es el sāman es el udgītha; por eso se entona el udgītha sin exhalar ni inhalar.
Chāndogya 1.3.5
अतो यान्यन्यानि वीर्यवन्ति कर्माणि यथाग्नेर्मन्थनमाजेः सरणं दृढस्य धनुष आयमनमप्राणन्ननपानꣳ स्तानि करोत्येतस्य हेतोर्व्यानमेवोद्गीथमुपासीत ॥ १.३.५ ॥
Por tanto, las demás acciones poderosas, como frotar el fuego, el rápido movimiento de una cosa veloz o tensar un arco firme, no se realizan reteniendo el aliento (prāṇa) ni reteniendo la exhalación (apāna). Por esta razón se debe meditar en el aliento difuso (vyāna) como udgītha.
Chāndogya 1.3.6
अथ खलूद्गीथाक्षराण्युपासीतोद्गीथ इति प्राण एवोत्प्राणेन ह्युत्तिष्ठति वाग्गीर्वाचो ह गिर इत्याचक्षतेऽन्नं थमन्ने हीदꣳ सर्वꣳ स्थितम् ॥ १.३.६ ॥
Ahora bien, uno debe meditar en las sílabas de udgītha. En 'udgītha', 'ut' es el aliento (prāṇa), pues por el aliento uno se eleva. 'Gī' es el habla (vāk); al habla la llaman 'gir'. 'Tha' es el alimento (anna), pues todo esto descansa en el alimento.
Chāndogya 1.3.7
द्यौरेवोदन्तरिक्षं गीः पृथिवी थमादित्य एवोद्वायुर्गीरग्निस्थꣳ सामवेद एवोद्यजुर्वेदो गीर्ऋग्वेदस्थं दुग्धेऽस्मै वाग्दोहं यो वाचो दोहोऽन्नवानन्नादो भवति य एतान्येवं विद्वानुद्गीथाक्षराण्युपास्त उद्गीथ इति ॥ १.३.७ ॥
El cielo es ciertamente 'ut', la atmósfera es 'gī', la tierra es 'tha'. El sol es ciertamente 'ut', el viento es 'gī', el fuego es 'stha'. El Sāma Veda es ciertamente 'ut', el Yajur Veda es 'gī', el Ṛg Veda es 'stha'. Para quien conoce así estas sílabas de udgītha y medita en ellas, el habla da leche; se vuelve poseedor de alimento y consumidor de alimento.
Chāndogya 1.3.8
अथ खल्वाशीःसमृद्धिरुपसरणानीत्युपासीत येन साम्ना स्तोष्यन्स्यात्तत्सामोपधावेत् ॥ १.३.८ ॥
Ahora bien, uno debe meditar en los accesos a la realización del deseo (āśīḥ) y a la prosperidad (samṛddhi). Por cualquier sāman con el que se esté a punto de alabar, debe uno acercarse precisamente a ese sāman.
Chāndogya 1.3.9
यस्यामृचि तामृचं यदार्षेयं तमृषिं यां देवतामभिष्टोष्यन्स्यात्तां देवतामुपधावेत् ॥ १.३.९ ॥
En cualquier ṛc en que haya una ṛc perteneciente a un ṛṣi, debe acudir a la deidad que va a alabar, a esa misma deidad.
Chāndogya 1.3.10
येन च्छन्दसा स्तोष्यन्स्यात्तच्छन्द उपधावेद्येन स्तोमेन स्तोष्यमाणः स्यात्तꣳ स्तोममुपधावेत् ॥ १.३.१० ॥
Con el metro con el que se va a alabar, debe acudir a ese metro; con la forma de canto con la que se es alabado, debe acudir a esa forma de canto.
Chāndogya 1.3.11
यां दिशमभिष्टोष्यन्स्यात्तां दिशमुपधावेत् ॥ १.३.११ ॥
Hacia la dirección que se va a alabar, debe acudir a esa dirección.
Chāndogya 1.3.12
आत्मानमन्तत उपसृत्य स्तुवीत कामं ध्यायन्नप्रमत्तोऽभ्याशो ह यदस्मै स कामः समृध्येत यत्कामः स्तुवीतेति यत्कामः स्तुवीतेति ॥ १.३.१२ ॥
Finalmente, habiéndose acercado al ātman, meditando en el deseo, atento, debe alabar; pues el deseo que uno tiene se cumple cerca para él. Debe alabar con cualquier deseo con el que alabe.