Upaniṣads · Chāndogya 1.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Chāndogya 1.3.1
अथाधिदैवतं य एवासौ तपति तमुद्गीथमुपासीतोद्यन्वा एष प्रजाभ्य उद्गायति । उद्यꣳ स्तमो भयमपहन्त्यपहन्ता ह वै भयस्य तमसो भवति य एवं वेद ॥ १.३.१ ॥
Agora, quanto ao que diz respeito aos deuses: deve-se meditar naquele que, lá longe, brilha (o sol) como o udgītha. Ao nascer, ele entoa para as criaturas. Ao nascer, afasta a escuridão e o medo. Quem assim sabe torna-se aquele que afasta o medo e a escuridão.
Chāndogya 1.3.2
समान उ एवायं चासौ चोष्णोऽयमुष्णोऽसौ स्वर इतीममाचक्षते स्वर इति प्रत्यास्वर इत्यमुं तस्माद्वा एतमिमममुं चोद्गीथमुपासीत ॥ १.३.२ ॥
Este e aquele são de fato iguais: este é quente, aquele também é quente. A este chamam 'svara' (som), e àquele 'pratisvara' (eco). Por isso deve-se meditar neste e naquele como udgītha.
Chāndogya 1.3.3
अथ खलु व्यानमेवोद्गीथमुपासीत यद्वै प्राणिति स प्राणो यदपानिति सोऽपानः । अथ यः प्राणापानयोः सन्धिः स व्यानो यो व्यानः सा वाक् । तस्मादप्राणन्ननपानन्वाचमभिव्याहरति ॥ १.३.३ ॥
Agora, de fato, deve-se meditar no vyāna (o alento difuso) como udgītha. O que expira é o prāṇa; o que inspira é o apāna. A junção de prāṇa e apāna é o vyāna, e o que é vyāna é a fala. Por isso se profere a fala sem expirar nem inspirar.
Chāndogya 1.3.4
या वाक्सर्क्तस्मादप्राणन्ननपानन्नृचमभिव्याहरति यर्क्तत्साम तस्मादप्राणन्ननपानन्साम गायति यत्साम स उद्गीथस्तस्मादप्राणन्ननपानन्नुद्गायति ॥ १.३.४ ॥
O que é a fala é o ṛk (verso); por isso se recita o ṛc sem expirar nem inspirar. O que é o ṛk é o sāman (canto); por isso se canta o sāman sem expirar nem inspirar. O que é o sāman é o udgītha; por isso se entoa o udgītha sem expirar nem inspirar.
Chāndogya 1.3.5
अतो यान्यन्यानि वीर्यवन्ति कर्माणि यथाग्नेर्मन्थनमाजेः सरणं दृढस्य धनुष आयमनमप्राणन्ननपानꣳ स्तानि करोत्येतस्य हेतोर्व्यानमेवोद्गीथमुपासीत ॥ १.३.५ ॥
Assim, as outras ações poderosas, como friccionar o fogo, o movimento rápido de algo veloz ou puxar um arco firme, não são feitas retendo o sopro (prāṇa) nem retendo a expiração (apāna). Por essa razão, deve-se meditar no sopro difuso (vyāna) como udgītha.
Chāndogya 1.3.6
अथ खलूद्गीथाक्षराण्युपासीतोद्गीथ इति प्राण एवोत्प्राणेन ह्युत्तिष्ठति वाग्गीर्वाचो ह गिर इत्याचक्षतेऽन्नं थमन्ने हीदꣳ सर्वꣳ स्थितम् ॥ १.३.६ ॥
Agora, deve-se meditar nas sílabas de udgītha. Em 'udgītha', 'ut' é o sopro (prāṇa), pois pelo sopro nos erguemos. 'Gī' é a fala (vāk); à fala chamam 'gir'. 'Tha' é o alimento (anna), pois tudo isto repousa no alimento.
Chāndogya 1.3.7
द्यौरेवोदन्तरिक्षं गीः पृथिवी थमादित्य एवोद्वायुर्गीरग्निस्थꣳ सामवेद एवोद्यजुर्वेदो गीर्ऋग्वेदस्थं दुग्धेऽस्मै वाग्दोहं यो वाचो दोहोऽन्नवानन्नादो भवति य एतान्येवं विद्वानुद्गीथाक्षराण्युपास्त उद्गीथ इति ॥ १.३.७ ॥
O céu é, de fato, 'ut', o espaço intermédio é 'gī', a terra é 'tha'. O sol é, de fato, 'ut', o vento é 'gī', o fogo é 'stha'. O Sāma Veda é, de fato, 'ut', o Yajur Veda é 'gī', o Ṛg Veda é 'stha'. Para quem conhece assim estas sílabas de udgītha e medita nelas, a fala dá leite; torna-se possuidor de alimento e consumidor de alimento.
Chāndogya 1.3.8
अथ खल्वाशीःसमृद्धिरुपसरणानीत्युपासीत येन साम्ना स्तोष्यन्स्यात्तत्सामोपधावेत् ॥ १.३.८ ॥
Agora, deve-se meditar nos meios de realização do desejo (āśīḥ) e da prosperidade (samṛddhi). Com qualquer sāman com que se vá louvar, deve-se aproximar justamente desse sāman.
Chāndogya 1.3.9
यस्यामृचि तामृचं यदार्षेयं तमृषिं यां देवतामभिष्टोष्यन्स्यात्तां देवतामुपधावेत् ॥ १.३.९ ॥
Naquela ṛc em que há uma ṛc pertencente a um ṛṣi, deve-se recorrer à divindade que se está prestes a louvar, justamente essa divindade.
Chāndogya 1.3.10
येन च्छन्दसा स्तोष्यन्स्यात्तच्छन्द उपधावेद्येन स्तोमेन स्तोष्यमाणः स्यात्तꣳ स्तोममुपधावेत् ॥ १.३.१० ॥
Com o metro com que se vai louvar, deve-se recorrer a esse metro; com a forma de canto com que se é louvado, deve-se recorrer a essa forma de canto.
Chāndogya 1.3.11
यां दिशमभिष्टोष्यन्स्यात्तां दिशमुपधावेत् ॥ १.३.११ ॥
Para a direção que se vai louvar, deve-se recorrer a essa direção.
Chāndogya 1.3.12
आत्मानमन्तत उपसृत्य स्तुवीत कामं ध्यायन्नप्रमत्तोऽभ्याशो ह यदस्मै स कामः समृध्येत यत्कामः स्तुवीतेति यत्कामः स्तुवीतेति ॥ १.३.१२ ॥
Por fim, tendo-se aproximado do ātman, meditando no desejo, atento, deve-se louvar; pois o desejo que alguém tem se cumpre perto dele. Deve-se louvar com qualquer desejo com que se louve.