الأوبانيشاد · Praśna 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Praśna 4.1
अथ हैनं सौर्यायणि गार्ग्यः पप्रच्छ ।
भगवन्नेतस्मिन्
पुरुषे कानि स्वपन्ति कान्यस्मिञ्जाग्रति कतर एष देवः
स्वप्नान् पश्यति कस्यैतत् सुखं भवति कस्मिन्नु सर्वे
सम्प्रतिष्टिता भवन्तीति ॥ ४.१ ॥
فسأله سوراياني غارغيا: أيها الجليل، أي القوى تنام في هذا الإنسان، وأيها يبقى مستيقظاً فيه؟ أي إله يرى الأحلام؟ لمن هذه السعادة؟ وفيم تستقر كل الأشياء معاً استقراراً ثابتاً؟
Praśna 4.2
तस्मै स होवच ।
यथ गार्ग्य मरीचयोऽर्कस्यास्तं
गच्छतः सर्वा एतस्मिंस्तेजोमण्डल एकीभवन्ति ।
ताः पुनः
पुनरुदयतः प्रचरन्त्येवं ह वै तत् सर्वं परे देवे
मनस्येकीभवति
तेन तर्ह्येष पुरुषो न शृणोति न पश्यति न
जिघ्रति न रसयते न स्पृशते नाभिवदते नादत्ते नानन्दयते
न विसृजते नेयायते स्वपितीत्याचक्षते ॥ ४.२ ॥
قال له: يا غارغيا، كما تجتمع جميع أشعة الشمس في هذه الكرة النورانية حين تغيب، ثم تنتشر من جديد حين تشرق، كذلك يتوحد كل ذلك في الإله الأعلى، في العقل. فعندئذ لا يسمع هذا الإنسان، ولا يرى، ولا يشم، ولا يذوق، ولا يلمس، ولا يتكلم، ولا يقبض، ولا يفرح، ولا يطرح، ولا يتحرك؛ ويقال عنه: إنه نائم.
Praśna 4.3
प्राणाग्रय एवैतस्मिन् पुरे जाग्रति ।
गार्हपत्यो ह
वा एषोऽपानो व्यानोऽन्वाहार्यपचनो यद्गार्हपत्यात् प्रणीयते
प्रणयनादाहवनीयः प्राणः ॥ ४.३ ॥
إن نيران النفس الحيوية هي التي تبقى مستيقظة في هذه المدينة (الجسد). فهذا الأبانا هو نار رب البيت (gārhapatya)؛ والفياناً هو النار التي تُطبخ عليها القرابين (anvāhāryapacana)، وتُؤخذ من نار رب البيت؛ ولأنها تُؤخذ منها، فإن البرانا هو نار القربان (āhavanīya).
Praśna 4.4
यदुच्छ्वासनिःश्वासावेतावाहुती समं नयतीति स समानः ।
मनो ह वाव यजमानः ।
इष्टफलमेवोदानः ।
स
एनं यजमानमहरहर्ब्रह्म गमयति ॥ ४.४ ॥
الذي يحمل القربانين، الشهيق والزفير، على نحو متساوٍ هو سامانا. والعقل في الحقيقة هو المُقدِّم القربان. وأُدانا هو الثمرة المرجوّة. وهو يقود هذا المُقدِّم إلى البراهمان يومًا بعد يوم.
Praśna 4.5
अत्रैष देवः स्वप्ने महिमानमनुभवति ।
यद्दृष्टं
दृष्टमनुपश्यति
श्रुतं श्रुतमेवार्थमनुशृणोति देशदिगन्तरैश्च
प्रत्यनुभूतं
पुनः पुनः प्रत्यनुभवति दृष्टं चादृष्टं च श्रुतं
चाश्रुतं
चानुभूतं चाननुभूतं च स्च्चासच्च सर्वं पश्यति सर्वः
पस्यति ॥ ४.५ ॥
هنا، في الحلم، يختبر هذا الإله المُشرق عظمته. ما قد رآه يراه ثانية، وما قد سمعه يسمعه ثانية، وكذلك عبر البلدان والاتجاهات. وما قد عاشه يعيشه مرارًا وتكرارًا. المرئي وغير المرئي، والمسموع وغير المسموع، والمُختبَر وغير المُختبَر، والموجود وغير الموجود: يرى كل شيء. يرى كل شيء.
Praśna 4.6
स यदा तेजसाऽभिभूतो भवति ।
अत्रैष देवः स्वप्नान्न
पश्यत्यथ यदैतस्मिञ्शरीर एतत्सुखं भवति ॥ ४.६ ॥
عندما يغلبه النور، لا يرى هذا الإله هنا أحلامًا. ثم عندما يكون في هذا الجسد هذا السرور،
Praśna 4.7
स यथा सोभ्य वयांसि वसोवृक्षं संप्रतिष्ठन्ते ।
एवं
ह वै तत् सर्वं पर आत्मनि संप्रतिष्ठते ॥ ४.७ ॥
أيها الوديع، كما تحطّ الطيور على الشجرة التي تأوي إليها، كذلك حقًا يستقر كل ذلك في الذات العليا.
Praśna 4.8
पृथिवी च पृथिवीमात्रा चापश्चापोमात्रा च तेजश्च
तेजोमात्रा च वायुश्च वायुमात्रा चाकाशश्चाकाशमात्रा
च चक्षुश्च द्रष्टव्यं च श्रोत्रं च श्रोतव्यं च ग्राणं च
घ्रातव्यं च रसश्च रसयितव्यं च त्वक्च स्पर्शयितव्यं च
वाक्च वक्तव्यं च हस्तौ चादातव्यं चोपस्थश्चानन्दयितव्यं
च पायुश्च विसर्जयितव्यं च यादौ च गन्तव्यं च मनश्च
मन्तव्यं च बुद्धिश्च बोद्धिव्यं चाहङ्कारश्चाहङ्कर्तव्यं च
चित्तं च चेतयितव्यं च तेजश्च विद्योतयितव्यं च प्राणश्च
विद्यारयितव्यं च ॥ ४.८ ॥
الأرض وthe الجوهر اللطيف للأرض، والماء والجوهر اللطيف للماء، والنار والجوهر اللطيف للنار، والهواء والجوهر اللطيف للهواء، والفضاء والجوهر اللطيف للفضاء؛ والعين والمرئي، والأذن والمسموع، والأنف والمشموم، واللسان والمذوق، والجلد والملموس، والكلام والمقول، واليدان والمأخوذ، والعضو التناسلي والمستمتع به، والشرج والمطروح، والقدمان والمسلوك، والعقل والمفكَّر فيه، والفهم والمعلوم، وأنا الذات وموضوع الأنانية، وجوهر الفكر والمُدرَك، والنور والمُنار، وأنفاس الحياة (prāṇa) والمحفوظ.
Praśna 4.9
एष हि द्रष्टा स्प्रष्टा श्रोता घ्राता रसयिता मन्ता
बोद्धा कर्ता विज्ञानात्मा पुरुषः ।
स परेऽक्षर आत्मनि
सम्प्रतिष्ठते ॥ ४.९ ॥
فهذا حقًّا هو الرائي، واللامس، والسامع، والشام، والذائق، والمفكّر، والعارف، والفاعل؛ وهذا هو الشخص الذي ذاته هي الوعي (vijñānātmā). إنه يستقر في الذات الخالدة العليا (ātman).
Praśna 4.10
परमेवाक्षरं प्रतिपद्यते स यो ह वै
तदच्छायमशरीरम्लोहितं
शुभ्रमक्षरं वेदयते यस्तु सोम्य ।
स सर्वज्ञः सर्वो भवति ।
तदेष श्लोकः ॥ ४.१० ॥
أيها الحبيب، من يعرف ذلك الخالد الذي لا ظلّ له، ولا جسد، ولا شائبة فيه من حمرة، المشرق، فإنه حقًّا يبلغ الخالد الأسمى. يصير عالمًا بكل شيء ويصير كل شيء. وفي ذلك هذا البيت.
Praśna 4.11
विज्ञानात्मा सह देवैश्च सर्वैः
प्राणा भुतानि संप्रतिष्ठन्ति यत्र
तदक्षरं वेदयते यस्तु सोम्य
स सर्वज्ञः सर्वमेवाविवेशेति ॥ ४.११ ॥
أيها الحبيب، من يعرف ذلك الخالد الذي فيه تستقر الذات الواعية مع جميع الآلهة والأنفاس وجميع الكائنات، يصير عالمًا بكل شيء ويدخل في كل شيء.