Upaniṣaden · Praśna 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Praśna 4.1
अथ हैनं सौर्यायणि गार्ग्यः पप्रच्छ ।
भगवन्नेतस्मिन्
पुरुषे कानि स्वपन्ति कान्यस्मिञ्जाग्रति कतर एष देवः
स्वप्नान् पश्यति कस्यैतत् सुखं भवति कस्मिन्नु सर्वे
सम्प्रतिष्टिता भवन्तीति ॥ ४.१ ॥
Da fragte ihn Saurāyaṇi Gārgya: Ehrwürdiger, welche (Kräfte) schlafen in diesem Wesen, und welche bleiben in ihm wach? Welche Gottheit sieht die Träume? Wessen ist dieses Glück? In was sind alle zusammen fest gegründet?
Praśna 4.2
तस्मै स होवच ।
यथ गार्ग्य मरीचयोऽर्कस्यास्तं
गच्छतः सर्वा एतस्मिंस्तेजोमण्डल एकीभवन्ति ।
ताः पुनः
पुनरुदयतः प्रचरन्त्येवं ह वै तत् सर्वं परे देवे
मनस्येकीभवति
तेन तर्ह्येष पुरुषो न शृणोति न पश्यति न
जिघ्रति न रसयते न स्पृशते नाभिवदते नादत्ते नानन्दयते
न विसृजते नेयायते स्वपितीत्याचक्षते ॥ ४.२ ॥
Er sprach zu ihm: Gārgya, so wie sich alle Strahlen der Sonne in dieser Lichtkugel vereinen, wenn die Sonne untergeht, und sich bei ihrem Aufgang immer wieder ausbreiten, so vereint sich in der Tat alles im höchsten Gott, im Geist. Dann hört dieses Wesen nicht, sieht nicht, riecht nicht, schmeckt nicht, berührt nicht, spricht nicht, ergreift nicht, freut sich nicht, scheidet nicht aus, bewegt sich nicht; man sagt von ihm: „Er schläft“.
Praśna 4.3
प्राणाग्रय एवैतस्मिन् पुरे जाग्रति ।
गार्हपत्यो ह
वा एषोऽपानो व्यानोऽन्वाहार्यपचनो यद्गार्हपत्यात् प्रणीयते
प्रणयनादाहवनीयः प्राणः ॥ ४.३ ॥
Die Feuer des Atems sind es, die in dieser Stadt (dem Körper) wach bleiben. Dieses apāna ist das Hausfeuer (gārhapatya); vyāna ist das Feuer zum Kochen der Opfergaben (anvāhāryapacana), das aus dem Hausfeuer genommen wird; und weil es daraus hervorgeholt wird, ist prāṇa das Opferfeuer (āhavanīya).
Praśna 4.4
यदुच्छ्वासनिःश्वासावेतावाहुती समं नयतीति स समानः ।
मनो ह वाव यजमानः ।
इष्टफलमेवोदानः ।
स
एनं यजमानमहरहर्ब्रह्म गमयति ॥ ४.४ ॥
Der, der die beiden Opfergaben, Einatmen und Ausatmen, gleichmäßig führt, ist samāna. Der Geist ist in Wahrheit der Opferherr. Udāna ist die ersehnte Frucht. Tag für Tag führt er diesen Opferherrn zu brahman.
Praśna 4.5
अत्रैष देवः स्वप्ने महिमानमनुभवति ।
यद्दृष्टं
दृष्टमनुपश्यति
श्रुतं श्रुतमेवार्थमनुशृणोति देशदिगन्तरैश्च
प्रत्यनुभूतं
पुनः पुनः प्रत्यनुभवति दृष्टं चादृष्टं च श्रुतं
चाश्रुतं
चानुभूतं चाननुभूतं च स्च्चासच्च सर्वं पश्यति सर्वः
पस्यति ॥ ४.५ ॥
Hier, im Traum, erfährt dieser Strahlende seine Größe. Was gesehen wurde, sieht er wieder; was gehört wurde, hört er wieder, ebenso über Gegenden und Richtungen hinweg. Was erfahren wurde, erfährt er immer wieder. Das Gesehene und Ungesehene, das Gehörte und Ungehörte, das Erfahrene und Unerfahrene, das Seiende und das Nichtseiende: alles sieht er. Er sieht alles.
Praśna 4.6
स यदा तेजसाऽभिभूतो भवति ।
अत्रैष देवः स्वप्नान्न
पश्यत्यथ यदैतस्मिञ्शरीर एतत्सुखं भवति ॥ ४.६ ॥
Wenn er von Glanz überwältigt wird, sieht dieser Gott hier keine Träume. Dann, wenn in diesem Körper dieses Glück entsteht,
Praśna 4.7
स यथा सोभ्य वयांसि वसोवृक्षं संप्रतिष्ठन्ते ।
एवं
ह वै तत् सर्वं पर आत्मनि संप्रतिष्ठते ॥ ४.७ ॥
Lieber, wie Vögel sich auf dem Baum niederlassen, auf dem sie ruhen, so ruht in Wahrheit alles in dem höchsten Selbst.
Praśna 4.8
पृथिवी च पृथिवीमात्रा चापश्चापोमात्रा च तेजश्च
तेजोमात्रा च वायुश्च वायुमात्रा चाकाशश्चाकाशमात्रा
च चक्षुश्च द्रष्टव्यं च श्रोत्रं च श्रोतव्यं च ग्राणं च
घ्रातव्यं च रसश्च रसयितव्यं च त्वक्च स्पर्शयितव्यं च
वाक्च वक्तव्यं च हस्तौ चादातव्यं चोपस्थश्चानन्दयितव्यं
च पायुश्च विसर्जयितव्यं च यादौ च गन्तव्यं च मनश्च
मन्तव्यं च बुद्धिश्च बोद्धिव्यं चाहङ्कारश्चाहङ्कर्तव्यं च
चित्तं च चेतयितव्यं च तेजश्च विद्योतयितव्यं च प्राणश्च
विद्यारयितव्यं च ॥ ४.८ ॥
Die Erde und das feine Wesen der Erde, das Wasser und das feine Wesen des Wassers, das Feuer und das feine Wesen des Feuers, die Luft und das feine Wesen der Luft, der Raum und das feine Wesen des Raumes; das Auge und das Sichtbare, das Ohr und das Hörbare, die Nase und das Riechbare, die Zunge und das Schmeckbare, die Haut und das Fühlbare, die Rede und das Sagbare, die Hände und das Greifbare, das Geschlechtsorgan und das Genießbare, der After und das Auszuscheidende, die Füße und das Begehbare, der Geist und das Denkbare, der Intellekt und das Erkennbare, der Ich-Sinn und der Gegenstand des Ichs, der Denkstoff und das Wahrnehmbare, das Licht und das Erleuchtbare, und der Lebensatem (prāṇa) und das Tragbare.
Praśna 4.9
एष हि द्रष्टा स्प्रष्टा श्रोता घ्राता रसयिता मन्ता
बोद्धा कर्ता विज्ञानात्मा पुरुषः ।
स परेऽक्षर आत्मनि
सम्प्रतिष्ठते ॥ ४.९ ॥
Dieser nämlich ist der Seher, der Berührende, der Hörende, der Riechende, der Schmeckende, der Denkende, der Wissende und der Handelnde; dieser ist die Person, deren Selbst Bewusstsein ist (vijñānātmā). Er gründet sich im höchsten unvergänglichen Selbst (ātman).
Praśna 4.10
परमेवाक्षरं प्रतिपद्यते स यो ह वै
तदच्छायमशरीरम्लोहितं
शुभ्रमक्षरं वेदयते यस्तु सोम्य ।
स सर्वज्ञः सर्वो भवति ।
तदेष श्लोकः ॥ ४.१० ॥
Sanfter, wer jenes Unvergängliche erkennt, das schattenlos, körperlos, makellos rot und leuchtend ist, der erlangt in der Tat das höchste Unvergängliche. Er wird allwissend und wird alles. Dazu gibt es diesen Vers.
Praśna 4.11
विज्ञानात्मा सह देवैश्च सर्वैः
प्राणा भुतानि संप्रतिष्ठन्ति यत्र
तदक्षरं वेदयते यस्तु सोम्य
स सर्वज्ञः सर्वमेवाविवेशेति ॥ ४.११ ॥
Sanfter, wer jenes Unvergängliche erkennt, in dem das Bewusstseins-Selbst zusammen mit allen Göttern, den Atemkräften und allen Wesen gegründet ist, der wird allwissend und dringt in alles ein.