ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.1

1.1.1

अ॒ग्निमी॑ळे पु॒रोहि॑तं य॒ज्ञस्य॑ दे॒वमृ॒त्विज॑म् ।
होता॑रं रत्न॒धात॑मम् ॥

ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ଗୃହର ପୁରୋହିତ, ଯଜ୍ଞର ଦିବ୍ୟ ଋତ୍ୱିକ, ହୋତା ଓ ଧନର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା।

अ॒ग्निः पूर्वे॑भि॒र्ऋषि॑भि॒रीड्यो॒ नूत॑नैरु॒त ।
स दे॒वाँ एह व॑क्षति ॥

ପ୍ରାଚୀନ ଓ ନୂତନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ଅଗ୍ନି ଏଠାକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତୁ।

अ॒ग्निना॑ र॒यिम॑श्नव॒त्पोष॑मे॒व दि॒वेदि॑वे ।
य॒शसं॑ वी॒रव॑त्तमम् ॥

ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଦିନକୁ ଦିନ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ପାଏ; ଯଶ ଓ ବୀର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ।

अग्ने॒ यं य॒ज्ञम॑ध्व॒रं वि॒श्वतः॑ परि॒भूरसि॑ ।
स इद्दे॒वेषु॑ गच्छति ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସର୍ବଦିଗରେ ରକ୍ଷକ; ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ, ଅହିଂସ ବିଧି ତୁମେ ବହ, ତାହା ଦେବତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚେ।

अ॒ग्निर्होता॑ क॒विक्र॑तुः स॒त्यश्चि॒त्रश्र॑वस्तमः ।
दे॒वो दे॒वेभि॒रा ग॑मत् ॥

ଅଗ୍ନି, ହୋତା, ଜ୍ଞାନପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂକଳ୍ପବାନ, ସତ୍ୟ, ଅଦ୍ଭୁତ ଯଶରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧ ଦେବ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।

यद॒ङ्ग दा॒शुषे॒ त्वमग्ने॑ भ॒द्रं क॑रि॒ष्यसि॑ ।
तवेत्तत्स॒त्यम॑ङ्गिरः ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳ ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ମଙ୍ଗଳ କରିବ, ହେ ଅଙ୍ଗିରା, ତାହା ତୁମରି ସତ୍ୟ କର୍ମ।

उप॑ त्वाग्ने दि॒वेदि॑वे॒ दोषा॑वस्तर्धि॒या व॒यम् ।
नमो॒ भर॑न्त॒ एम॑सि ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଦୋଷାବସ୍ତର, ଦିନକୁ ଦିନ ଆମେ ଭକ୍ତିରେ ତୁମ ପାଖକୁ ନମସ୍କାର ଆଣୁଛୁ।

राज॑न्तमध्व॒राणां॑ गो॒पामृ॒तस्य॒ दीदि॑विम् ।
वर्ध॑मानं॒ स्वे दमे॑ ॥

ଯଜ୍ଞର ରାଜା, ଋତର ରକ୍ଷକ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ନିଜ ଗୃହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।

स नः॑ पि॒तेव॑ सू॒नवेऽग्ने॑ सूपाय॒नो भ॑व ।
सच॑स्वा नः स्व॒स्तये॑ ॥

ଆପଣ, ପିତା ପୁତ୍ରପାଇଁ ସୁଲଭ ଯେପରି, ସେପରି ଆମ ପାଇଁ ସୁଲଭ ହୁଅନ୍ତୁ, ହେ ଅଗ୍ନି; ଆମ ସହିତ ରହି ଆମ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସହାୟ ହୁଅନ୍ତୁ।