ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.167
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.167.1
स॒हस्रं॑ त इन्द्रो॒तयो॑ नः स॒हस्र॒मिषो॑ हरिवो गू॒र्तत॑माः ।
स॒हस्रं॒ रायो॑ माद॒यध्यै॑ सह॒स्रिण॒ उप॑ नो यन्तु॒ वाजाः॑ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସହସ୍ର ରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ; ହେ ହରିବାନ, ସହସ୍ର ପୋଷଣ ଅତି ବାଞ୍ଛନୀୟ ହେଉ। ସହସ୍ର ଧନ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହେଉ, ଏବଂ ସହସ୍ରଗୁଣ ପୁରସ୍କାର ଆମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ।
1.167.2
आ नोऽवो॑भिर्म॒रुतो॑ या॒न्त्वच्छा॒ ज्येष्ठे॑भिर्वा बृ॒हद्दि॑वैः सुमा॒याः ।
अध॒ यदे॑षां नि॒युतः॑ पर॒माः स॑मु॒द्रस्य॑ चिद्ध॒नय॑न्त पा॒रे ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସ; କିମ୍ବା ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାଦୀପ୍ତ, ନିପୁଣ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ। ଏମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଲଗାମ ସମୁଦ୍ର ପାରରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି।
1.167.3
मि॒म्यक्ष॒ येषु॒ सुधि॑ता घृ॒ताची॒ हिर॑ण्यनिर्णि॒गुप॑रा॒ न ऋ॒ष्टिः ।
गुहा॒ चर॑न्ती॒ मनु॑षो॒ न योषा॑ स॒भाव॑ती विद॒थ्ये॑व॒ सं वाक् ॥
ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଘିଅ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଉଚ୍ଚ ବର୍ଷଧାରା ମିଶିଗଲା; ଗୁପ୍ତରେ ଚାଲୁଥିବା ମାନବ ନାରୀ ପରି, ସଭାଯୁକ୍ତା ଓ ବିଦଥ୍ୟପ୍ରିୟ ବାଣୀ ଏକତ୍ର ମିଳିଗଲା।
1.167.4
परा॑ शु॒भ्रा अ॒यासो॑ य॒व्या सा॑धार॒ण्येव॑ म॒रुतो॑ मिमिक्षुः ।
न रो॑द॒सी अप॑ नुदन्त घो॒रा जु॒षन्त॒ वृधं॑ स॒ख्याय॑ दे॒वाः ॥
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ମରୁତଗଣ ସାଧାରଣ ପଥ ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ; ଭୟଙ୍କର ମରୁତଗଣ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଦୂରକୁ ଠେଲିଦେଲେ; ଦେବତାମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କଲେ।
1.167.5
जोष॒द्यदी॑मसु॒र्या॑ स॒चध्यै॒ विषि॑तस्तुका रोद॒सी नृ॒मणाः॑ ।
आ सू॒र्येव॑ विध॒तो रथं॑ गात्त्वे॒षप्र॑तीका॒ नभ॑सो॒ नेत्या ॥
ସେହି ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଆତ୍ମା ବିଶିଷ୍ଟା, ବିଷିତସ୍ତୁକା ନାମକ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରୁଥିବା ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଯୋଡ଼ିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ବିଧାତାଙ୍କ ରଥ ଉପରକୁ ଆସିଲା; ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଖ ବିଶିଷ୍ଟ, ଆକାଶର ରଥ, ସାଧାରଣ ନୁହେଁ।
1.167.6
आ स्था॑पयन्त युव॒तिं युवा॑नः शु॒भे निमि॑श्लां वि॒दथे॑षु प॒ज्राम् ।
अ॒र्को यद्वो॑ मरुतो ह॒विष्मा॒न्गाय॑द्गा॒थं सु॒तसो॑मो दुव॒स्यन् ॥
ଯୁବକମାନେ ଜଣେ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ବିଦଥରେ ନିପୁଣା, ଫୁଲ ପରି ଦୀପ୍ତିମତୀ; ହବିଷ୍ମାନ ଅର୍କ ତୁମ ପାଇଁ ଗାଉଥିବାବେଳେ, ହେ ମରୁତଗଣ, ସୋମ-ଅଭିଷୁତ ଯଜମାନ ଗାଥା ଗାଇ ସେବା କରନ୍ତୁ।
1.167.7
प्र तं वि॑वक्मि॒ वक्म्यो॒ य ए॑षां म॒रुतां॑ महि॒मा स॒त्यो अस्ति॑ ।
सचा॒ यदी॒ं वृष॑मणा अहं॒युः स्थि॒रा चि॒ज्जनी॒र्वह॑ते सुभा॒गाः ॥
ମରୁତମାନଙ୍କର ସେହି ମହିମାକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ; ତାହା ସତ୍ୟ। ବୃଷଭ ପରି ବଳରେ ଚାଲୁଥିବା ସେମାନେ ସ୍ଥିର ଓ ସୁଶୋଭିତ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାଥିରେ ନିଅନ୍ତି।
1.167.8
पान्ति॑ मि॒त्रावरु॑णावव॒द्याच्चय॑त ईमर्य॒मो अप्र॑शस्तान् ।
उ॒त च्य॑वन्ते॒ अच्यु॑ता ध्रु॒वाणि॑ वावृ॒ध ईं॑ मरुतो॒ दाति॑वारः ॥
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଅର୍ଯ୍ୟମା ପ୍ରଶଂସାର ଅଯୋଗ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ହେ ମରୁତଗଣ, ଦାନଶୀଳ ଆପଣମାନେ ଅଚଞ୍ଚଳ ଓ ସ୍ଥିର ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି; ସେଗୁଡ଼ିକ ପଡ଼େ ନାହିଁ।
1.167.9
न॒ही नु वो॑ मरुतो॒ अन्त्य॒स्मे आ॒रात्ता॑च्चि॒च्छव॑सो॒ अन्त॑मा॒पुः ।
ते धृ॒ष्णुना॒ शव॑सा शूशु॒वांसोऽर्णो॒ न द्वेषो॑ धृष॒ता परि॑ ष्ठुः ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଆପଣମାନେ ଆମ ନିକଟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ; ବଳର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସାହସୀ ବଳରେ ଗର୍ଜନ କରି, ନଦୀ ପରି ଶତ୍ରୁତାକୁ ଘେରି ବଳରେ ଠିଆ ହେଲେ।
1.167.10
व॒यम॒द्येन्द्र॑स्य॒ प्रेष्ठा॑ व॒यं श्वो वो॑चेमहि सम॒र्ये ।
व॒यं पु॒रा महि॑ च नो॒ अनु॒ द्यून्तन्न॑ ऋभु॒क्षा न॒रामनु॑ ष्यात् ॥
ଆଜି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ ହେବା; କାଲି ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଆମେ କହିବା। ପୂର୍ବରୁ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ, ଆମ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଋଭୁକ୍ଷ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନେତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେଉ।
1.167.11
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः ।
एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॑ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଏହା ଆପଣଙ୍କର ସ୍ତୁତି; ଏହି ଗୀତ ମାନ୍ଦାର୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନିତ କବି କାରୁଙ୍କର। ଏହି ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚୁ; ଆମେ ଆମ ଶରୀର ପାଇଁ ଅନ୍ନ, ପୁରସ୍କାର ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଉଥିବା ସମ୍ପଦ ପାଉ।