Ṛgveda · Sūkta 1.167
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.167.1
स॒हस्रं॑ त इन्द्रो॒तयो॑ नः स॒हस्र॒मिषो॑ हरिवो गू॒र्तत॑माः ।
स॒हस्रं॒ रायो॑ माद॒यध्यै॑ सह॒स्रिण॒ उप॑ नो यन्तु॒ वाजाः॑ ॥
Indra, mögen deine tausend Hilfen uns zuteilwerden; o Herr der falben Rosse, mögen tausend Nahrungen am sehnlichsten sein. Mögen tausend Reichtümer zur Freude dienen, und mögen tausendfache Gaben zu uns kommen.
1.167.2
आ नोऽवो॑भिर्म॒रुतो॑ या॒न्त्वच्छा॒ ज्येष्ठे॑भिर्वा बृ॒हद्दि॑वैः सुमा॒याः ।
अध॒ यदे॑षां नि॒युतः॑ पर॒माः स॑मु॒द्रस्य॑ चिद्ध॒नय॑न्त पा॒रे ॥
O Maruts, kommt zu uns mit euren Schutzgaben, oder mit euren erhabenen, hell strahlenden, kundigen Gefährten. Wenn ihre höchsten Zügel jenseits des Ozeans jagen, eilen auch sie voran.
1.167.3
मि॒म्यक्ष॒ येषु॒ सुधि॑ता घृ॒ताची॒ हिर॑ण्यनिर्णि॒गुप॑रा॒ न ऋ॒ष्टिः ।
गुहा॒ चर॑न्ती॒ मनु॑षो॒ न योषा॑ स॒भाव॑ती विद॒थ्ये॑व॒ सं वाक् ॥
Unter denen sich der wohlgeordnete, butterglänzende, goldschimmernde hohe Regenstrom vermischt hat, wie eine heimlich wandelnde Menschenfrau, hat sich die versammlungsreiche, opferliebende Rede zusammengefunden.
1.167.4
परा॑ शु॒भ्रा अ॒यासो॑ य॒व्या सा॑धार॒ण्येव॑ म॒रुतो॑ मिमिक्षुः ।
न रो॑द॒सी अप॑ नुदन्त घो॒रा जु॒षन्त॒ वृधं॑ स॒ख्याय॑ दे॒वाः ॥
Die glänzenden, unermüdlichen Maruts zogen vorwärts, als wäre es ein gewöhnlicher Weg, und die furchtbaren Maruts stießen Himmel und Erde auseinander; die Götter erfreuten sich an ihrem Wachstum zur Freundschaft.
1.167.5
जोष॒द्यदी॑मसु॒र्या॑ स॒चध्यै॒ विषि॑तस्तुका रोद॒सी नृ॒मणाः॑ ।
आ सू॒र्येव॑ विध॒तो रथं॑ गात्त्वे॒षप्र॑तीका॒ नभ॑सो॒ नेत्या ॥
Als Himmel und Erde, herrschend im starken Geist, Viṣitastukā, die Menschen schmückend, sich zur Vereinigung anschickten, da kam wie die Sonne der Wagen des Ordners hervor, mit flammendem Antlitz, des Himmels, nicht ein gewöhnlicher Aufgang.
1.167.6
आ स्था॑पयन्त युव॒तिं युवा॑नः शु॒भे निमि॑श्लां वि॒दथे॑षु प॒ज्राम् ।
अ॒र्को यद्वो॑ मरुतो ह॒विष्मा॒न्गाय॑द्गा॒थं सु॒तसो॑मो दुव॒स्यन् ॥
Die Jünglinge haben eine junge Frau eingesetzt, der Schönheit wegen, geschickt bei den Versammlungen, strahlend wie eine Blume. Wenn der opferreiche Arka euch besingt, o Maruts, so möge der Soma-Pressende den Gesang singen und dienen.
1.167.7
प्र तं वि॑वक्मि॒ वक्म्यो॒ य ए॑षां म॒रुतां॑ महि॒मा स॒त्यो अस्ति॑ ।
सचा॒ यदी॒ं वृष॑मणा अहं॒युः स्थि॒रा चि॒ज्जनी॒र्वह॑ते सुभा॒गाः ॥
Ich verkünde jene Größe der Marut, die wahrhaft ist, wenn sie, stark voranschreitend wie Stiere, auch beständige, wohlgeschmückte Frauen mit sich führen.
1.167.8
पान्ति॑ मि॒त्रावरु॑णावव॒द्याच्चय॑त ईमर्य॒मो अप्र॑शस्तान् ।
उ॒त च्य॑वन्ते॒ अच्यु॑ता ध्रु॒वाणि॑ वावृ॒ध ईं॑ मरुतो॒ दाति॑वारः ॥
Mitra und Varuṇa bewahren vor Schaden; Aryaman treibt die Unpreisenswerten fort. Und ihr, o Marut, Gebefreudige, lasst das Unfallende, Feste wachsen, und es fällt nicht.
1.167.9
न॒ही नु वो॑ मरुतो॒ अन्त्य॒स्मे आ॒रात्ता॑च्चि॒च्छव॑सो॒ अन्त॑मा॒पुः ।
ते धृ॒ष्णुना॒ शव॑सा शूशु॒वांसोऽर्णो॒ न द्वेषो॑ धृष॒ता परि॑ ष्ठुः ॥
O Marut, ihr seid uns nahe und auch aus der Ferne; ihr habt die Grenze der Kraft erreicht. Brüllend mit kühner Macht, wie ein Strom, standet ihr rings um die Feindschaft und überwältigtet sie mit eurer Stärke.
1.167.10
व॒यम॒द्येन्द्र॑स्य॒ प्रेष्ठा॑ व॒यं श्वो वो॑चेमहि सम॒र्ये ।
व॒यं पु॒रा महि॑ च नो॒ अनु॒ द्यून्तन्न॑ ऋभु॒क्षा न॒रामनु॑ ष्यात् ॥
Heute mögen wir Indra die Liebsten sein; morgen mögen wir im Wettstreit sprechen. Früher wie jetzt, durch die langen Tage für uns, möge Ṛbhukṣan unter den Führern der Menschen sein.
1.167.11
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः ।
एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॑ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
O Marut, dies ist euer Lob, und dieses Lied stammt von Māndārya und dem geehrten Dichter Kāru. Möge es mit dieser Labung zu euch gelangen, und mögen wir Nahrung für unsere Leiber, einen Preis und einen Reichtum erlangen, der langes Leben schenkt.