ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.17

1.17.1

इन्द्रा॒वरु॑णयोर॒हं स॒म्राजो॒रव॒ आ वृ॑णे ।
ता नो॑ मृळात ई॒दृशे॑ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଦୁଇ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକେ। ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଆମ ପ୍ରତି ଏହିପରି କୃପା କରନ୍ତୁ।

गन्ता॑रा॒ हि स्थोऽव॑से॒ हवं॒ विप्र॑स्य॒ माव॑तः ।
ध॒र्तारा॑ चर्षणी॒नाम् ॥

ତୁମେ ଦୁହେଁ ପ୍ରକୃତରେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆସୁଥିବା। ମୋ ପରି ଜ୍ଞାନୀ କବିଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମେ ହିଁ।

अ॒नु॒का॒मं त॑र्पयेथा॒मिन्द्रा॑वरुण रा॒य आ ।
ता वां॒ नेदि॑ष्ठमीमहे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆମକୁ ଧନରେ ତୃପ୍ତ କର। ସେହି ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆମେ ଅତି ନିକଟକୁ ଡାକୁ।

यु॒वाकु॒ हि शची॑नां यु॒वाकु॑ सुमती॒नाम् ।
भू॒याम॑ वाज॒दाव्ना॑म् ॥

ତୁମେ ଦୁହେଁ ହିଁ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ତୁମେ ଦୁହେଁ ହିଁ ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରଭୁ। ଆମେ ଦାନଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ।

इन्द्रः॑ सहस्र॒दाव्नां॒ वरु॑णः॒ शंस्या॑नाम् ।
क्रतु॑र्भवत्यु॒क्थ्यः॑ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ହଜାରେ ଦାନକାରୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ବରୁଣ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ରରେ। ସେମାନଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ହୁଏ।

तयो॒रिदव॑सा व॒यं स॒नेम॒ नि च॑ धीमहि ।
स्यादु॒त प्र॒रेच॑नम् ॥

ସେହି ଦୁହିଁଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଆମେ ଜିତୁ ଓ ଧରି ରଖୁ। ତାହା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସାର ପୁରସ୍କାର ମଧ୍ୟ ହେଉ।

इन्द्रा॑वरुण वाम॒हं हु॒वे चि॒त्राय॒ राध॑से ।
अ॒स्मान्त्सु जि॒ग्युष॑स्कृतम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଡାକେ। ବିଜୟୀ ଆମ ଉପରେ ଭଲ କୃପା କର।

इन्द्रा॑वरुण॒ नू नु वां॒ सिषा॑सन्तीषु धी॒ष्वा ।
अ॒स्मभ्यं॒ शर्म॑ यच्छतम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏବେ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ମୋ ସ୍ତୁତି ଆଡ଼କୁ ଆସ। ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।

प्र वा॑मश्नोतु सुष्टु॒तिरिन्द्रा॑वरुण॒ यां हु॒वे ।
यामृ॒धाथे॑ स॒धस्तु॑तिम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକେ ତାହା ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚୁ। ଏକ ଆସନର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ସିଦ୍ଧ ହୁଅ।