ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.187

1.187.1

पि॒तुं नु स्तो॑षं म॒हो ध॒र्माणं॒ तवि॑षीम् ।
यस्य॑ त्रि॒तो व्योज॑सा वृ॒त्रं विप॑र्वम॒र्दय॑त् ॥

ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଅନ୍ନରୂପ ପିତୁଙ୍କୁ, ସେଇ ମହାନ ଓ ବଳଶାଳୀ ଧର୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ; ଯାହାର ବଳରେ ତ୍ରିତ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗେ ଅଙ୍ଗେ କମ୍ପାଇଲେ।

स्वादो॑ पितो॒ मधो॑ पितो व॒यं त्वा॑ ववृमहे ।
अ॒स्माक॑मवि॒ता भ॑व ॥

ହେ ମଧୁର ଅନ୍ନ, ହେ ପିତୁ, ହେ ମଧୁ, ହେ ପିତୁ! ଆମେ ତୁମକୁ ବରଣ କରିଛୁ; ଆମର ରକ୍ଷକ ହୁଅ।

उप॑ नः पित॒वा च॑र शि॒वः शि॒वाभि॑रू॒तिभिः॑ ।
म॒यो॒भुर॑द्विषे॒ण्यः सखा॑ सु॒शेवो॒ अद्व॑याः ॥

ହେ ପିତୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଶୁଭ ହୋଇ ଶୁଭ ସହାୟତା ସହିତ ଆସ। ତୁମେ ଆନନ୍ଦଦାତା, ଅଦ୍ବେଷ୍ୟ, ସଖା, ଅତି କୃପାଳୁ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।

तव॒ त्ये पि॑तो॒ रसा॒ रजां॒स्यनु॒ विष्ठि॑ताः ।
दि॒वि वाता॑ इव श्रि॒ताः ॥

ହେ ପିତୁ, ତୁମ ସେହି ରସସବୁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଆକାଶରେ ପବନ ପରି ଆଶ୍ରିତ।

तव॒ त्ये पि॑तो॒ दद॑त॒स्तव॑ स्वादिष्ठ॒ ते पि॑तो ।
प्र स्वा॒द्मानो॒ रसा॑नां तुवि॒ग्रीवा॑ इवेरते ॥

ହେ ପିତୁ, ତୁମର ସେହି ଦାନୀ ରସ; ହେ ଅତି ମଧୁର ପିତୁ, ତୁମର ସେହି ରସ — ରସର ସ୍ୱାଦ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବଳବାନ ଗ୍ରୀବାବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ପରି ଆଗେ ଯାଆନ୍ତି।

त्वे पि॑तो म॒हानां॑ दे॒वानां॒ मनो॑ हि॒तम् ।
अका॑रि॒ चारु॑ के॒तुना॒ तवाहि॒मव॑सावधीत् ॥

ହେ ପିତୁ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ହିତକର ମନ ରଖାଯାଇଛି; ସୁନ୍ଦର ଜ୍ଞାନରେ ତାହା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି; ତୁମ ରକ୍ଷାରେ ସେ ଅହିକୁ ବଧ କଲା।

यद॒दो पि॑तो॒ अज॑गन्वि॒वस्व॒ पर्व॑तानाम् ।
अत्रा॑ चिन्नो मधो पि॒तोऽरं॑ भ॒क्षाय॑ गम्याः ॥

ହେ ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ବିବସ୍ବାନଙ୍କ ପାଖରୁ ପର୍ବତ ପାର ହୋଇ ଗଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ମଧୁର, ଏଠାରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆହାର ପାଇଁ ଫେରି ଆସ।

यद॒पामोष॑धीनां परिं॒शमा॑रि॒शाम॑हे ।
वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व ॥

ଆମେ ଜଳ ଓ ଔଷଧିର ଚାରିପାଖର ଅଂଶ ଧରିଲେ, ହେ ବାତାପି, ତୁମେ ପୁଷ୍ଟ ହୁଅ।

यत्ते॑ सोम॒ गवा॑शिरो॒ यवा॑शिरो॒ भजा॑महे ।
वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व ॥

ହେ ସୋମ, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୋଶିର ଓ ଯବଶିର (ନୈବେଦ୍ୟ) ଅର୍ପଣ କଲେ, ହେ ବାତାପି, ତୁମେ ପୁଷ୍ଟ ହୁଅ।

क॒र॒म्भ ओ॑षधे भव॒ पीवो॑ वृ॒क्क उ॑दार॒थिः ।
वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व ॥

ହେ ଔଷଧି, କରମ୍ଭ ହୁଅ; ବୃକ୍କ ଓ ଉଦାରଥି (ଭୋଗ) ରୂପେ ପୁଷ୍ଟ ହୁଅ; ହେ ବାତାପି, ତୁମେ ପୁଷ୍ଟ ହୁଅ।

तं त्वा॑ व॒यं पि॑तो॒ वचो॑भि॒र्गावो॒ न ह॒व्या सु॑षूदिम ।
दे॒वेभ्य॑स्त्वा सध॒माद॑म॒स्मभ्यं॑ त्वा सध॒माद॑म् ॥

ହେ ରକ୍ଷକ, ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଗାଈ ପରି ହବ୍ୟ ରୂପେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସହଭୋଜୀ କରୁ, ଆମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସହଭୋଜୀ କରୁ।