ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
कस्य॑ नू॒नं क॑त॒मस्या॒मृता॑नां॒ मना॑महे॒ चारु॑ दे॒वस्य॒ नाम॑ ।
को नो॑ म॒ह्या अदि॑तये॒ पुन॑र्दात्पि॒तरं॑ च दृ॒शेयं॑ मा॒तरं॑ च ॥
କାହାର, କେଉଁ ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣର ସୁନ୍ଦର ନାମ ଆମେ ଏବେ ସ୍ତୁତି କରୁ? ମହତୀ ଅଦିତି ପାଇଁ ଆମକୁ ପୁଣି କିଏ ଫେରାଇ ଦେବ, ଯେପରି ମୁଁ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି?
1.24.2
अ॒ग्नेर्व॒यं प्र॑थ॒मस्या॒मृता॑नां॒ मना॑महे॒ चारु॑ दे॒वस्य॒ नाम॑ ।
स नो॑ म॒ह्या अदि॑तये॒ पुन॑र्दात्पि॒तरं॑ च दृ॒शेयं॑ मा॒तरं॑ च ॥
ଅଗ୍ନିଙ୍କ, ପ୍ରଥମ ଅମରଙ୍କ, ସୁନ୍ଦର ଦେବତାଙ୍କ ନାମ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ। ସେ ହିଁ ମହତୀ ଅଦିତି ପାଇଁ ଆମକୁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ମୁଁ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି।
1.24.3
अ॒भि त्वा॑ देव सवित॒रीशा॑नं॒ वार्या॑णाम् ।
सदा॑वन्भा॒गमी॑महे ॥
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଇଚ୍ଛିତ ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ସଦା ରକ୍ଷକ, ତୁମ ନିକଟରେ ଆମେ ଆମର ଅଂଶ ମାଗୁଛୁ।
1.24.4
यश्चि॒द्धि त॑ इ॒त्था भगः॑ शशमा॒नः पु॒रा नि॒दः ।
अ॒द्वे॒षो हस्त॑योर्द॒धे ॥
ଏହିପରି ତୁମର ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଭଗ, ପୂର୍ବ ନିନ୍ଦାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଦୁଇ ହାତରେ ଶତ୍ରୁତାହୀନତା ଧାରଣ କରେ।
1.24.5
भग॑भक्तस्य ते व॒यमुद॑शेम॒ तवाव॑सा ।
मू॒र्धानं॑ रा॒य आ॒रभे॑ ॥
ଭଗଙ୍କ ଭକ୍ତ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଅଗ୍ରସର ହେବା। ତୁମ ରକ୍ଷଣରେ ଆମେ ଧନର ଶିଖର ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।
1.24.6
न॒हि ते॑ क्ष॒त्रं न सहो॒ न म॒न्युं वय॑श्च॒नामी प॒तय॑न्त आ॒पुः ।
नेमा आपो॑ अनिमि॒षं चर॑न्ती॒र्न ये वात॑स्य प्रमि॒नन्त्यभ्व॑म् ॥
ତୁମ ବଳ, ତୁମ ସାମର୍ଥ୍ୟ, ତୁମ କ୍ରୋଧକୁ ସେଠାକୁ ଉଡ଼ି ପହଞ୍ଚିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇ ନାହାନ୍ତି; ଆଖି ନ ମୁଦି ବହୁଥିବା ଏହି ଜଳ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ବାୟୁର ବେଗ କମାଇପାରୁଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହନ୍ତି।
1.24.7
अ॒बु॒ध्ने राजा॒ वरु॑णो॒ वन॑स्यो॒र्ध्वं स्तूपं॑ ददते पू॒तद॑क्षः ।
नी॒चीना॑ स्थुरु॒परि॑ बु॒ध्न ए॑षाम॒स्मे अ॒न्तर्निहि॑ताः के॒तवः॑ स्युः ॥
ଅତଳ ସ୍ଥାନରେ ରାଜା ବରୁଣ ବୃକ୍ଷର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ସ୍ତମ୍ଭ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର-ଦକ୍ଷ ସେ। ନିମ୍ନମୁଖୀ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତମ୍ଭ ଠିଆ ଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ମୂଳ ଉପରେ ଅଛି; ଆମ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରକାଶ-ଧ୍ୱଜ ହେଉ।
1.24.8
उ॒रुं हि राजा॒ वरु॑णश्च॒कार॒ सूर्या॑य॒ पन्था॒मन्वे॑त॒वा उ॑ ।
अ॒पदे॒ पादा॒ प्रति॑धातवे (ऽ)करु॒ताप॑व॒क्ता हृ॑दया॒विध॑श्चित् ॥
ରାଜା ବରୁଣ ନିଶ୍ଚୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଚାଲିବା ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ପାଦହୀନକୁ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଦୁଇ ପାଦ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ହୃଦୟରେ ଲୁଚିଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ସେ ଜାଣନ୍ତି।
1.24.9
श॒तं ते॑ राजन्भि॒षजः॑ स॒हस्र॑मु॒र्वी ग॑भी॒रा सु॑म॒तिष्टे॑ अस्तु ।
बाध॑स्व दू॒रे निरृ॑तिं परा॒चैः कृ॒तं चि॒देनः॒ प्र मु॑मुग्ध्य॒स्मत् ॥
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମର ଶହେ ବୈଦ୍ୟ ଓ ହଜାରେ; ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ଗଭୀର କୃପା ଆମକୁ ମିଳୁ। ଦୂରରୁ ହିଁ ନିର୍ୟୃତିକୁ ତଡ଼ି ଦିଅ; କୃତ ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ଆମଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର।
1.24.10
अ॒मी य ऋक्षा॒ निहि॑तास उ॒च्चा नक्तं॒ ददृ॑श्रे॒ कुह॑ चि॒द्दिवे॑युः ।
अद॑ब्धानि॒ वरु॑णस्य व्र॒तानि॑ वि॒चाक॑शच्च॒न्द्रमा॒ नक्त॑मेति ॥
ଉଚ୍ଚରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସେହି ତାରକା ରାତ୍ରିରେ ଦେଖାଯାଏ; ଦିନେ କେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି। ବରୁଣଙ୍କ ଅଟଳ ନିୟମ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ରମା ରାତ୍ରିରେ ଚାଲେ।
1.24.11
तत्त्वा॑ यामि॒ ब्रह्म॑णा॒ वन्द॑मान॒स्तदा शा॑स्ते॒ यज॑मानो ह॒विर्भिः॑ ।
अहे॑ळमानो वरुणे॒ह बो॑धि॒ उरु॑शंस॒ मा न॒ आयुः॒ प्र मो॑षीः ॥
ସେହି ତୁମ ନିକଟକୁ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା-ମନ୍ତ୍ର ସହ ସ୍ତୁତି କରି ଯାଏ; ଯଜ୍ଞ କରି ଆହୁତି ସହ ତାହା ହିଁ ମାଗେ। ହେ ବରୁଣ, କ୍ରୋଧ ନକରି ଏଠାରେ ରୁହ; ହେ ଅତି ପ୍ରଶଂସିତ, ଆମ ଆୟୁ ହରଣ କର ନାହିଁ।
1.24.12
तदिन्नक्तं॒ तद्दिवा॒ मह्य॑माहु॒स्तद॒यं केतो॑ हृ॒द आ वि च॑ष्टे ।
शुनः॒शेपो॒ यमह्व॑द्गृभी॒तः सो अ॒स्मान्राजा॒ वरु॑णो मुमोक्तु ॥
ରାତ୍ରିରେ ତାହା, ଦିନେ ତାହା ବୋଲି ମୋତେ କୁହନ୍ତି; ଏହି ସଙ୍କେତ ହୃଦୟରୁ ଗଭୀରରେ ଦେଖେ। ସେମାନେ ଡାକି ଧରିଥିବା ଶୁନଃଶେପଙ୍କୁ ସେହି ରାଜା ବରୁଣ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
1.24.13
शुनः॒शेपो॒ ह्यह्व॑द्गृभी॒तस्त्रि॒ष्वा॑दि॒त्यं द्रु॑प॒देषु॑ ब॒द्धः ।
अवै॑नं॒ राजा॒ वरु॑णः ससृज्याद्वि॒द्वाँ अद॑ब्धो॒ वि मु॑मोक्तु॒ पाशा॑न् ॥
ତିନି ସ୍ଥାନରେ ବନ୍ଧା ଏବଂ ଧରାପଡ଼ିଥିବା ଶୁନଃଶେପ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକିଲା। ରାଜା ବରୁଣ ତାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରନ୍ତୁ; ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅକ୍ଷତ ବରୁଣ ତାର ପାଶ ଖୋଲନ୍ତୁ।
1.24.14
अव॑ ते॒ हेळो॑ वरुण॒ नमो॑भि॒रव॑ य॒ज्ञेभि॑रीमहे ह॒विर्भिः॑ ।
क्षय॑न्न॒स्मभ्य॑मसुर प्रचेतो॒ राज॒न्नेनां॑सि शिश्रथः कृ॒तानि॑ ॥
ହେ ବରୁଣ, ନମସ୍କାର, ଯଜ୍ଞ ଓ ହବିଷ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ହେ ଅସୁର, ହେ ପ୍ରଚେତା ରାଜା, ଆମ ପାଇଁ ରହି ଆମର କୃତ ପାପ ଖୋଲ।
1.24.15
उदु॑त्त॒मं व॑रुण॒ पाश॑म॒स्मदवा॑ध॒मं वि म॑ध्य॒मं श्र॑थाय ।
अथा॑ व॒यमा॑दित्य व्र॒ते तवाना॑गसो॒ अदि॑तये स्याम ॥
ହେ ବରୁଣ, ଆମଠାରୁ ଉପରର ପାଶ ଖୋଲ; ତଳର ମୁକ୍ତ କର; ମଝିର ମଧ୍ୟ ଢିଲା କର। ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ତେବେ ଆମେ ତୁମ ବ୍ରତରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇ ଅଦିତିର ହେବୁ।