ரிக் வேதம் · சூக்தம் 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
कस्य॑ नू॒नं क॑त॒मस्या॒मृता॑नां॒ मना॑महे॒ चारु॑ दे॒वस्य॒ नाम॑ ।
को नो॑ म॒ह्या अदि॑तये॒ पुन॑र्दात्पि॒तरं॑ च दृ॒शेयं॑ मा॒तरं॑ च ॥
யாருடைய, எந்த அமரர்களில் ஒருவருடைய அழகிய பெயரை இப்போது நாம் துதிக்கிறோம்? அதிதிக்காக எங்களுக்கு யார் மீண்டும் அளிப்பான், நான் தந்தையையும் தாயையும் காண்பதற்காக?
1.24.2
अ॒ग्नेर्व॒यं प्र॑थ॒मस्या॒मृता॑नां॒ मना॑महे॒ चारु॑ दे॒वस्य॒ नाम॑ ।
स नो॑ म॒ह्या अदि॑तये॒ पुन॑र्दात्पि॒तरं॑ च दृ॒शेयं॑ मा॒तरं॑ च ॥
அக்னியின், முதல் அமரரின், அழகிய தேவனின் பெயரை நாம் துதிக்கிறோம். அவனே எங்களை மகத்தான அதிதிக்கு மீண்டும் அளிக்கட்டும், நான் தந்தையையும் தாயையும் காண்பதற்காக.
1.24.3
अ॒भि त्वा॑ देव सवित॒रीशा॑नं॒ वार्या॑णाम् ।
सदा॑वन्भा॒गमी॑महे ॥
ஓ தேவ சவிதா, விரும்பத்தக்க செல்வங்களின் தலைவனே, எப்போதும் காப்பவனே, உன்னிடம் நாங்கள் எங்கள் பங்கை வேண்டுகிறோம்.
1.24.4
यश्चि॒द्धि त॑ इ॒त्था भगः॑ शशमा॒नः पु॒रा नि॒दः ।
अ॒द्वे॒षो हस्त॑योर्द॒धे ॥
இவ்வாறு உனக்காகத் துதிக்கும் பகன் முன்பு நிந்தையிலிருந்து விடுபட்டு, தன் இரு கரங்களிலும் பகையின்மையைத் தாங்குகிறான்.
1.24.5
भग॑भक्तस्य ते व॒यमुद॑शेम॒ तवाव॑सा ।
मू॒र्धानं॑ रा॒य आ॒रभे॑ ॥
பகனை வழிபடும் உன்னுடைய துணையால் நாங்கள் உயர்வடைவோமாக. உன் பாதுகாப்பால் செல்வத்தின் உச்சியை நாங்கள் பற்றுவோமாக.
1.24.6
न॒हि ते॑ क्ष॒त्रं न सहो॒ न म॒न्युं वय॑श्च॒नामी प॒तय॑न्त आ॒पुः ।
नेमा आपो॑ अनिमि॒षं चर॑न्ती॒र्न ये वात॑स्य प्रमि॒नन्त्यभ्व॑म् ॥
உன் வலிமையையோ, உன் பலத்தையோ, உன் சினத்தையோ அங்கே பறந்து சென்ற பறவைகள் அடையவில்லை; இமை மூடாது ஓடும் இந்த நீர்களும், வாயுவின் வேகத்தைக் குறைக்க முடிந்தவர்களும் அடையவில்லை.
1.24.7
अ॒बु॒ध्ने राजा॒ वरु॑णो॒ वन॑स्यो॒र्ध्वं स्तूपं॑ ददते पू॒तद॑क्षः ।
नी॒चीना॑ स्थुरु॒परि॑ बु॒ध्न ए॑षाम॒स्मे अ॒न्तर्निहि॑ताः के॒तवः॑ स्युः ॥
ஆழமற்ற இடத்தில் அரசன் வருணன் மரத்தின் உயர்ந்த தூணை நிறுவுகிறார், தூய திறமையுள்ளவர். கீழ்நோக்கிய அவர்களின் தூண்கள் நிற்கின்றன; அவற்றின் அடி மேலே உள்ளது; எங்களுக்குள் வைக்கப்பட்ட அவர்களின் கொடிகள் இருக்கட்டும்.
1.24.8
उ॒रुं हि राजा॒ वरु॑णश्च॒कार॒ सूर्या॑य॒ पन्था॒मन्वे॑त॒वा उ॑ ।
अ॒पदे॒ पादा॒ प्रति॑धातवे (ऽ)करु॒ताप॑व॒क्ता हृ॑दया॒विध॑श्चित् ॥
அரசன் வருணன் நிச்சயமாக சூரியனுக்காக நடக்க விரிந்த வழியை அமைத்தார்; கால்களற்றதற்கு நடக்க இரு கால்களை அமைத்தார்; இதயத்தின் மறைவுகளையும் அவர் அறிபவர்.
1.24.9
श॒तं ते॑ राजन्भि॒षजः॑ स॒हस्र॑मु॒र्वी ग॑भी॒रा सु॑म॒तिष्टे॑ अस्तु ।
बाध॑स्व दू॒रे निरृ॑तिं परा॒चैः कृ॒तं चि॒देनः॒ प्र मु॑मुग्ध्य॒स्मत् ॥
அரசே, உன்னிடம் நூறு மருத்துவர்கள், ஆயிரம்; உன் பரந்த ஆழமான அருள் எமக்கு இருக்கட்டும். தொலைவிலிருந்தே நிர்ருதியை விரட்டு; செய்த பாவத்தையும் எம்மிலிருந்து விடுவி.
1.24.10
अ॒मी य ऋक्षा॒ निहि॑तास उ॒च्चा नक्तं॒ ददृ॑श्रे॒ कुह॑ चि॒द्दिवे॑युः ।
अद॑ब्धानि॒ वरु॑णस्य व्र॒तानि॑ वि॒चाक॑शच्च॒न्द्रमा॒ नक्त॑मेति ॥
உயரத்தில் வைக்கப்பட்ட அந்த விண்மீன்கள் இரவில் தோன்றுகின்றன; பகலில் எங்கோ செல்கின்றன. வருணனின் அழியாத விதிகளைக் கவனித்தபடி சந்திரன் இரவில் செல்கிறான்.
1.24.11
तत्त्वा॑ यामि॒ ब्रह्म॑णा॒ वन्द॑मान॒स्तदा शा॑स्ते॒ यज॑मानो ह॒विर्भिः॑ ।
अहे॑ळमानो वरुणे॒ह बो॑धि॒ उरु॑शंस॒ मा न॒ आयुः॒ प्र मो॑षीः ॥
அந்த உன்னையே நான் பிரார்த்தனை மந்திரத்துடன் அணுகுகிறேன், புகழ்ந்தபடி; யாகம் செய்து அவிகளுடன் அதையே வேண்டுகிறேன். ஓ வருணா, சினமின்றி இங்கே இரு; ஓ மிகப் புகழப்பட்டவனே, எங்கள் ஆயுளை பறித்துவிடாதே.
1.24.12
तदिन्नक्तं॒ तद्दिवा॒ मह्य॑माहु॒स्तद॒यं केतो॑ हृ॒द आ वि च॑ष्टे ।
शुनः॒शेपो॒ यमह्व॑द्गृभी॒तः सो अ॒स्मान्राजा॒ वरु॑णो मुमोक्तु ॥
இரவில் அது, பகலில் அது என்று எனக்குச் சொல்கின்றனர்; இந்தக் குறி இதயத்திலிருந்து ஆழமாகப் பார்க்கிறது. பிடிக்கப்பட்ட சுனஃசேபனை அவர்கள் அழைத்தனர்; அந்த அரசன் வருணன் எங்களை விடுவிக்கட்டும்.
1.24.13
शुनः॒शेपो॒ ह्यह्व॑द्गृभी॒तस्त्रि॒ष्वा॑दि॒त्यं द्रु॑प॒देषु॑ ब॒द्धः ।
अवै॑नं॒ राजा॒ वरु॑णः ससृज्याद्वि॒द्वाँ अद॑ब्धो॒ वि मु॑मोक्तु॒ पाशा॑न् ॥
மூன்று இடங்களில் கட்டுண்டு பிடிபட்ட சுனஃசேபன் ஆதித்யனை அழைத்தான். அரசன் வருணன் அவனைக் கைவிடாமல் இருக்கட்டும்; அறிந்த, குறையற்ற அவன் கயிறுகளை அவிழ்க்கட்டும்.
1.24.14
अव॑ ते॒ हेळो॑ वरुण॒ नमो॑भि॒रव॑ य॒ज्ञेभि॑रीमहे ह॒विर्भिः॑ ।
क्षय॑न्न॒स्मभ्य॑मसुर प्रचेतो॒ राज॒न्नेनां॑सि शिश्रथः कृ॒तानि॑ ॥
வருணா, வணக்கங்களாலும் யாகங்களாலும் ஆகுதிகளாலும் உன் கோபத்தைத் தணிக்க வேண்டுகிறோம். அசுரனே, அறிந்த அரசனே, எங்களுக்காக வாழ்ந்து எங்கள் செய்த பாவங்களை அவிழ்த்து விடு.
1.24.15
उदु॑त्त॒मं व॑रुण॒ पाश॑म॒स्मदवा॑ध॒मं वि म॑ध्य॒मं श्र॑थाय ।
अथा॑ व॒यमा॑दित्य व्र॒ते तवाना॑गसो॒ अदि॑तये स्याम ॥
வருணா, எங்களிடமிருந்து மேல் பாசத்தை அவிழ்; கீழ்ப் பாசத்தையும் விடுவி; நடுப் பாசத்தையும் தளர்த்து. ஆதித்யா, அப்போது நாங்கள் உன் விரதத்தில் குற்றமற்றவர்களாக அதிதிக்கு உரியவர்களாவோம்.