ऋग्वेद · सूक्त 1.41

1.41.1

यं रक्ष॑न्ति॒ प्रचे॑तसो॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॑र्य॒मा ।
नू चि॒त्स द॑भ्यते॒ जनः॑ ॥

ज्याचे रक्षण सर्वज्ञ वरुण, मित्र आणि अर्यमा करतात, तो मनुष्य खरोखर कधीही हानी पावत नाही.

यं बा॒हुते॑व॒ पिप्र॑ति॒ पान्ति॒ मर्त्यं॑ रि॒षः ।
अरि॑ष्टः॒ सर्व॑ एधते ॥

ज्या मर्त्याला ते जणू बाहूंत धरून पोषण करतात, त्याचे हानीपासून रक्षण करतात; अक्षत राहून तो सर्वप्रकारे समृद्ध होतो.

वि दु॒र्गा वि द्विषः॑ पु॒रो घ्नन्ति॒ राजा॑न एषाम् ।
नय॑न्ति दुरि॒ता ति॒रः ॥

ते राजे त्यांचे किल्ले फोडतात, शत्रूंसमोरील तटबंदीही चूर्ण करतात; संकटांना आडव्या मार्गाने पार नेतात.

सु॒गः पन्था॑ अनृक्ष॒र आदि॑त्यास ऋ॒तं य॒ते ।
नात्रा॑वखा॒दो अ॑स्ति वः ॥

हे आदित्यांनो, ऋताकडे जाणाऱ्याला मार्ग सुलभ आणि अडथळाविरहित आहे; येथे तुम्हाला गिळणारा कोणीही नाही.

यं य॒ज्ञं नय॑था नर॒ आदि॑त्या ऋ॒जुना॑ प॒था ।
प्र वः॒ स धी॒तये॑ नशत् ॥

हे नेते आदित्यांनो, तुम्ही ज्या यज्ञाला सरळ मार्गाने नेता, तो यज्ञ तुमच्यासाठी बुद्धी लवकर प्राप्त करो.

स रत्नं॒ मर्त्यो॒ वसु॒ विश्वं॑ तो॒कमु॒त त्मना॑ ।
अच्छा॑ गच्छ॒त्यस्तृ॑तः ॥

तो मर्त्य स्वतःच्या बळाने संपत्ती, सर्व वस्तू आणि संतती प्राप्त करतो; अक्षत राहून तो त्यांच्याकडे पोहोचतो.

क॒था रा॑धाम सखायः॒ स्तोमं॑ मि॒त्रस्या॑र्य॒म्णः ।
महि॒ प्सरो॒ वरु॑णस्य ॥

हे मित्रांनो, मित्र आणि अर्यमन यांची स्तुती आम्ही कशी मिळवावी? वरुणाचे महान दानही.

मा वो॒ घ्नन्तं॒ मा शप॑न्तं॒ प्रति॑ वोचे देव॒यन्त॑म् ।
सु॒म्नैरिद्व॒ आ वि॑वासे ॥

तुम्हाला मारणाऱ्या किंवा शाप देणाऱ्याविरुद्ध मी बोलत नाही; देवभक्ताला मी कृपेनेच जवळ करतो.

च॒तुर॑श्चि॒द्दद॑मानाद्बिभी॒यादा निधा॑तोः ।
न दु॑रु॒क्ताय॑ स्पृहयेत् ॥

चार गोष्टींचीही, दात्यापासून व साठवलेल्या धनापासूनही तो भीत राहो; कठोर बोलण्याची इच्छा तो करू नये.