ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.41

1.41.1

यं रक्ष॑न्ति॒ प्रचे॑तसो॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॑र्य॒मा ।
नू चि॒त्स द॑भ्यते॒ जनः॑ ॥

ଯାହାକୁ ସର୍ବଜ୍ଞ ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ କେବେ ହାନି ପାଏ ନାହିଁ।

यं बा॒हुते॑व॒ पिप्र॑ति॒ पान्ति॒ मर्त्यं॑ रि॒षः ।
अरि॑ष्टः॒ सर्व॑ एधते ॥

ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟକୁ ସେମାନେ ବାହୁରେ ଧରିବା ପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ତାକୁ ହାନିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଅକ୍ଷତ ରହି ସେ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ।

वि दु॒र्गा वि द्विषः॑ पु॒रो घ्नन्ति॒ राजा॑न एषाम् ।
नय॑न्ति दुरि॒ता ति॒रः ॥

ସେହି ରାଜାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆଗର ଦୁର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି; ବିପଦକୁ ଆଡ଼କୁ ପାର କରାଇ ନିଅନ୍ତି।

सु॒गः पन्था॑ अनृक्ष॒र आदि॑त्यास ऋ॒तं य॒ते ।
नात्रा॑वखा॒दो अ॑स्ति वः ॥

ହେ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ଋତ ଆଡ଼େ ଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ସୁଗମ ଓ ବାଧାହୀନ; ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରାସ କରିବା କେହି ନାହିଁ।

यं य॒ज्ञं नय॑था नर॒ आदि॑त्या ऋ॒जुना॑ प॒था ।
प्र वः॒ स धी॒तये॑ नशत् ॥

ହେ ନେତା ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ତୁମେମାନେ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞକୁ ସରଳ ପଥରେ ନେଉଛ, ସେହି ଯଜ୍ଞ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଧୀ ପାଉ।

स रत्नं॒ मर्त्यो॒ वसु॒ विश्वं॑ तो॒कमु॒त त्मना॑ ।
अच्छा॑ गच्छ॒त्यस्तृ॑तः ॥

ସେହି ମର୍ତ୍ୟ ନିଜ ବଳରେ ଧନ, ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଏ; ଅକ୍ଷତ ରହି ସେଗୁଡ଼ିକ ଆଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚେ।

क॒था रा॑धाम सखायः॒ स्तोमं॑ मि॒त्रस्या॑र्य॒म्णः ।
महि॒ प्सरो॒ वरु॑णस्य ॥

ହେ ସଖାଗଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ଯମନଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର ଆମେ କିପରି ଲାଭ କରିବା? ବରୁଣଙ୍କ ମହାନ ଦାନ ମଧ୍ୟ।

मा वो॒ घ्नन्तं॒ मा शप॑न्तं॒ प्रति॑ वोचे देव॒यन्त॑म् ।
सु॒म्नैरिद्व॒ आ वि॑वासे ॥

ତୁମକୁ ଆଘାତକାରୀ କିମ୍ବା ଅଭିଶାପକାରୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ କହେ ନାହିଁ; ଦେବଭକ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ କୃପାରେ ହିଁ ଗ୍ରହଣ କରେ।

च॒तुर॑श्चि॒द्दद॑मानाद्बिभी॒यादा निधा॑तोः ।
न दु॑रु॒क्ताय॑ स्पृहयेत् ॥

ଚାରିରୁ ମଧ୍ୟ, ଦାତାଙ୍କ ଠାରୁ ଓ ସଞ୍ଚିତ ଧନରୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଭୟ କରୁ; କଠୋର ବାକ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଇଚ୍ଛା ନ କରୁ।