ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.7

1.7.1

इन्द्र॒मिद्गा॒थिनो॑ बृ॒हदिन्द्र॑म॒र्केभि॑र॒र्किणः॑ ।
इन्द्रं॒ वाणी॑रनूषत ॥

ଗାଥା ରଚନାକାରୀ ଗାୟକମାନେ ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ମନ୍ତ୍ର ଗାୟକମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ବାଣୀସମୂହ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

इन्द्र॒ इद्धर्योः॒ सचा॒ सम्मि॑श्ल॒ आ व॑चो॒युजा॑ ।
इन्द्रो॑ व॒ज्री हि॑र॒ण्ययः॑ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ନିଜ ଦୁଇ ବାଦାମୀ ଘୋଡାଙ୍କ ସହିତ, ସୋମରେ ମିଶ୍ରିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି; ସେମାନେ ସ୍ତୁତିବାକ୍ୟରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି; ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ।

इन्द्रो॑ दी॒र्घाय॒ चक्ष॑स॒ आ सूर्यं॑ रोहयद्दि॒वि ।
वि गोभि॒रद्रि॑मैरयत् ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଦୂର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ; ଗାଈମାନଙ୍କ (କିରଣ) ସହିତ ସେ ପର୍ବତକୁ ଫାଟି ଚଳାଇଲେ।

इन्द्र॒ वाजे॑षु नोऽव स॒हस्र॑प्रधनेषु च ।
उ॒ग्र उ॒ग्राभि॑रू॒तिभिः॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଓ ସହସ୍ର ପୁରସ୍କାର ଥିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଉଗ୍ର, ଉଗ୍ର ସହାୟତା ସହିତ।

इन्द्रं॑ व॒यं म॑हाध॒ने इन्द्र॒मर्भे॑ हवामहे ।
युजं॑ वृ॒त्रेषु॑ व॒ज्रिण॑म् ॥

ମହାଧନରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ଛୋଟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ବୃତ୍ରମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ।

स नो॑ वृषन्न॒मुं च॒रुं सत्रा॑दाव॒न्नपा॑ वृधि ।
अ॒स्मभ्य॒मप्र॑तिष्कुतः ॥

ହେ ବୃଷଭ, ସର୍ବ ଲୁଟର ଦାତା, ସେ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଆମ ପାଇଁ ସେହି ରନ୍ଧା ହବିଷ୍ୟକୁ (ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ) ଦୂରେଇ ବଢ଼ାଉନ୍ତୁ; ଆମ ପାଇଁ କେହି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନ ହେଉ।

तु॒ञ्जेतु॑ञ्जे॒ य उत्त॑रे॒ स्तोमा॒ इन्द्र॑स्य व॒ज्रिणः॑ ।
न वि॑न्धे अस्य सुष्टु॒तिम् ॥

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ମୁଁ ପାଏ ନାହିଁ।

वृषा॑ यू॒थेव॒ वंस॑गः कृ॒ष्टीरि॑य॒र्त्योज॑सा ।
ईशा॑नो॒ अप्र॑तिष्कुतः ॥

ଷାଁ ପରି ବଳବାନ ସେ, ଗୋଠ ପରି, ନିଜ ବଳରେ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ; ସେ ଶାସକ, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକି ପାରିବେ ନାହିଁ।

य एक॑श्चर्षणी॒नां वसू॑नामिर॒ज्यति॑ ।
इन्द्रः॒ पञ्च॑ क्षिती॒नाम् ॥

ଯିଏ ଏକାକୀ ମନୁଷ୍ୟ-ଜାତି ଓ ଧନ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଞ୍ଚ ବାସସ୍ଥାନ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

इन्द्रं॑ वो वि॒श्वत॒स्परि॒ हवा॑महे॒ जने॑भ्यः ।
अ॒स्माक॑मस्तु॒ केव॑लः ॥

ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ ଦିଗରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ସେ କେବଳ ଆମର ହେଉ।