Ṛgveda · Sūkta 4.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.18.1
अ॒यं पन्था॒ अनु॑वित्तः पुरा॒णो यतो॑ दे॒वा उ॒दजा॑यन्त॒ विश्वे॑ ।
अत॑श्चि॒दा ज॑निषीष्ट॒ प्रवृ॑द्धो॒ मा मा॒तर॑ममु॒या पत्त॑वे कः ॥
Dies ist der alte, gefundene Pfad, aus dem alle Götter geboren wurden. Von dort möge er, erstarkt, geboren werden; bringe die Mutter nicht dazu, dafür zu fallen.
4.18.2
नाहमतो॒ निर॑या दु॒र्गहै॒तत्ति॑र॒श्चता॑ पा॒र्श्वान्निर्ग॑माणि ।
ब॒हूनि॑ मे॒ अकृ॑ता॒ कर्त्वा॑नि॒ युध्यै॑ त्वेन॒ सं त्वे॑न पृच्छै ॥
Ich werde nicht über die schweren Pässe hinausgehen; ich gehe durch die Seite, auf diesem krummen Weg hinaus. Viele ungetane Taten stehen mir bevor; möge ich mit dir kämpfen, mit dir zusammen fragen.
4.18.3
प॒रा॒य॒तीं मा॒तर॒मन्व॑चष्ट॒ न नानु॑ गा॒न्यनु॒ नू ग॑मानि ।
त्वष्टु॑र्गृ॒हे अ॑पिब॒त्सोम॒मिन्द्रः॑ शतध॒न्यं॑ च॒म्वोः॑ सु॒तस्य॑ ॥
Er blickte der sich entfernenden Mutter nach: »Nein, ich werde ihr nicht folgen; nun werde ich ihr folgen.« Im Hause Tvaṣṭars trank Indra den Soma, aus dem hundertreichen Gefäß, den ausgepressten.
4.18.4
किं स ऋध॑क्कृणव॒द्यं स॒हस्रं॑ मा॒सो ज॒भार॑ श॒रद॑श्च पू॒र्वीः ।
न॒ही न्व॑स्य प्रति॒मान॒मस्ति॑ अ॒न्तर्जा॒तेषू॒त ये जनि॑त्वाः ॥
Wer könnte ihn absondern, den tausend Monate und die früheren Herbste geboren haben? Wahrlich, es gibt keinen ihm Gleichen unter den Geborenen, noch unter den Erzeugern.
4.18.5
अ॒व॒द्यमि॑व॒ मन्य॑माना॒ गुहा॑क॒रिन्द्रं॑ मा॒ता वी॒र्ये॑णा॒ न्यृ॑ष्टम् ।
अथोद॑स्थात्स्व॒यमत्कं॒ वसा॑न॒ आ रोद॑सी अपृणा॒ज्जाय॑मानः ॥
Als wäre er schuldig, stieß die Mutter Indra heimlich mit Gewalt aus sich hinaus. Dann erhob er sich selbst, gekleidet in ein wildes Gewand, und bei seiner Geburt füllte er beide Welten.
4.18.6
ए॒ता अ॑र्षन्त्यलला॒भव॑न्तीर्ऋ॒ताव॑रीरिव सं॒क्रोश॑मानाः ।
ए॒ता वि पृ॑च्छ॒ किमि॒दं भ॑नन्ति॒ कमापो॒ अद्रिं॑ परि॒धिं रु॑जन्ति ॥
Diese fließen dahin, ohne Mangel, tosend, als besäßen sie das Recht. Frage sie abgesondert: Was sagen sie, dass dies sei? Für wen brechen die Wasser den Stein und das Gehege?
4.18.7
किमु॑ ष्विदस्मै नि॒विदो॑ भन॒न्तेन्द्र॑स्याव॒द्यं दि॑धिषन्त॒ आपः॑ ।
ममै॒तान्पु॒त्रो म॑ह॒ता व॒धेन॑ वृ॒त्रं ज॑घ॒न्वाँ अ॑सृज॒द्वि सिन्धू॑न् ॥
Wer könnte Indra deswegen einen Tadel anhängen? Die Wasser wollen ihn aufhalten. Mein Sohn hat Vṛtra mit der großen Waffe erschlagen und die Flüsse befreit.
4.18.8
मम॑च्च॒न त्वा॑ युव॒तिः प॒रास॒ मम॑च्च॒न त्वा॑ कु॒षवा॑ ज॒गार॑ ।
मम॑च्चि॒दापः॒ शिश॑वे ममृड्यु॒र्मम॑च्चि॒दिन्द्रः॒ सह॒सोद॑तिष्ठत् ॥
Gerade wegen mir verließ dich die junge Frau; gerade wegen mir verschlang dich Kuṣavā. Gerade wegen mir mögen die Wasser dem Kind gnädig sein; gerade wegen mir erhob sich Indra mit Kraft.
4.18.9
मम॑च्च॒न ते॑ मघव॒न्व्यं॑सो निविवि॒ध्वाँ अप॒ हनू॑ ज॒घान॑ ।
अधा॒ निवि॑द्ध॒ उत्त॑रो बभू॒वाञ्शिरो॑ दा॒सस्य॒ सं पि॑णग्व॒धेन॑ ॥
Gerade wegen mir, o freigebiger Indra, hast du, verwundet, beide Kiefer des Feindes zerbrochen. Da erhob sich der Besiegte; du zermalmtest das Haupt des Sklaven mit der Waffe.
4.18.10
गृ॒ष्टिः स॑सूव॒ स्थवि॑रं तवा॒गाम॑नाधृ॒ष्यं वृ॑ष॒भं तुम्र॒मिन्द्र॑म् ।
अरी॑ळ्हं व॒त्सं च॒रथा॑य मा॒ता स्व॒यं गा॒तुं त॒न्व॑ इ॒च्छमा॑नम् ॥
Die Regenwolke gebar den festen, unbezwingbaren Stier, den mächtigen Indra. Die Mutter selbst, mit ihrem eigenen Leib, einen ungehinderten Weg begehrend, schickte ihr Kalb voran.
4.18.11
उ॒त मा॒ता म॑हि॒षमन्व॑वेनद॒मी त्वा॑ जहति पुत्र दे॒वाः ।
अथा॑ब्रवीद्वृ॒त्रमिन्द्रो॑ हनि॒ष्यन्त्सखे॑ विष्णो वित॒रं वि क्र॑मस्व ॥
Die Mutter folgte jenem Büffelstier und sprach: Sohn, diese Götter verlassen dich. Da sprach Indra, der Vṛtra erschlagen wollte: Freund Viṣṇu, schreite weit aus.
4.18.12
कस्ते॑ मा॒तरं॑ वि॒धवा॑मचक्रच्श॒युं कस्त्वाम॑जिघांस॒च्चर॑न्तम् ।
कस्ते॑ दे॒वो अधि॑ मार्डी॒क आ॑सी॒द्यत्प्राक्षि॑णाः पि॒तरं॑ पाद॒गृह्य॑ ॥
Wer hat deine Mutter zur Witwe gemacht? Wer hat den Schlafenden niedergeworfen? Wer wollte dich töten, als du gingst? Als du zornig warst, weil du den Vater am Fuß zogst, unter welchem Gott warst du an der Stätte des Erschlagenwerdens?
4.18.13
अव॑र्त्या॒ शुन॑ आ॒न्त्राणि॑ पेचे॒ न दे॒वेषु॑ विविदे मर्डि॒तार॑म् ।
अप॑श्यं जा॒यामम॑हीयमाना॒मधा॑ मे श्ये॒नो मध्वा ज॑भार ॥
Als ich die Eingeweide des Hundes gekocht hatte, fand ich unter den Göttern einen Barmherzigen. Dann sah ich eine noch nicht erwachsene, ungezügelte Gattin; da brachte mir der Falke Honig herbei.