ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.2.1
कु॒मा॒रं मा॒ता यु॑व॒तिः समु॑ब्धं॒ गुहा॑ बिभर्ति॒ न द॑दाति पि॒त्रे ।
अनी॑कमस्य॒ न मि॒नज्जना॑सः पु॒रः प॑श्यन्ति॒ निहि॑तमर॒तौ ॥
ଯୁବତୀ ମାତା ଏହି କୁମାରକୁ ଭିତରେ ଭଲ ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପିତାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଶିଖାକୁ ଲୋକେ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି ନାହିଁ; ଅଜର ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖନ୍ତି।
5.2.2
कमे॒तं त्वं यु॑वते कुमा॒रं पेषी॑ बिभर्षि॒ महि॑षी जजान ।
पू॒र्वीर्हि गर्भः॑ श॒रदो॑ व॒वर्धाप॑श्यं जा॒तं यदसू॑त मा॒ता ॥
ହେ ଯୁବତୀ, ତୁମେ ଏହି କୁମାରକୁ କିପରି ଧାରଣ କରୁଛ? ପେଷଣକାରୀ ମହିଷୀ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଗର୍ଭସ୍ଥ ସେ ଅନେକ ଶରଦ ଋତୁ ଧରି ବଢ଼ିଲେ; ମାତା ଜାତକୁ ପ୍ରସବ କରିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି।
5.2.3
हिर॑ण्यदन्तं॒ शुचि॑वर्णमा॒रात्क्षेत्रा॑दपश्य॒मायु॑धा॒ मिमा॑नम् ।
द॒दा॒नो अ॑स्मा अ॒मृतं॑ वि॒पृक्व॒त्किं माम॑नि॒न्द्राः कृ॑णवन्ननु॒क्थाः ॥
ସୁନା ଦାନ୍ତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବର୍ଣ୍ଣ ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦୂରରୁ, କ୍ଷେତ୍ରରୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି; ସେ ଅସ୍ତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅମର, ଭଲ ଭାବେ ପାଚିଥିବା ଦାନ ଦେଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନ ମାନୁଥିବା ଓ ସ୍ତୋତ୍ରହୀନ ମୋର କ'ଣ କରିବେ?
5.2.4
क्षेत्रा॑दपश्यं सनु॒तश्चर॑न्तं सु॒मद्यू॒थं न पु॒रु शोभ॑मानम् ।
न ता अ॑गृभ्र॒न्नज॑निष्ट॒ हि षः पलि॑क्नी॒रिद्यु॑व॒तयो॑ भवन्ति ॥
କ୍ଷେତ୍ରରୁ ତାଙ୍କୁ ବୁଲୁଥିବା ଦେଖିଲି; ଆନନ୍ଦିତ ଯୂଥ ପରି, ଅତ୍ୟଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଜନ୍ମିତ ଥିଲେ। ପ୍ରକୃତରେ ଧଳା କେଶ ଥିବା ଯୁବତୀ ହୋଇଯାନ୍ତି।
5.2.5
के मे॑ मर्य॒कं वि य॑वन्त॒ गोभि॒र्न येषां॑ गो॒पा अर॑णश्चि॒दास॑ ।
य ईं॑ जगृ॒भुरव॒ ते सृ॑जन्तु॒ आजा॑ति प॒श्व उप॑ नश्चिकि॒त्वान् ॥
ମୋ ମରୟକଙ୍କୁ ଗାଈମାନଙ୍କ ସହିତ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଯାହାଙ୍କ ଗୋପାଳ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବନ୍ଧ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପରି। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି ସେମାନେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ; ପଶୁଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ।
5.2.6
व॒सां राजा॑नं वस॒तिं जना॑ना॒मरा॑तयो॒ नि द॑धु॒र्मर्त्ये॑षु ।
ब्रह्मा॒ण्यत्रे॒रव॒ तं सृ॑जन्तु निन्दि॒तारो॒ निन्द्या॑सो भवन्तु ॥
ବସୁମାନଙ୍କ ରାଜା, ବାସସ୍ଥାନଙ୍କ ଅଧିପତିଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଳେ ରଖିଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ; ନିନ୍ଦିତ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିନ୍ଦନୀୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
5.2.7
शुन॑श्चि॒च्छेपं॒ निदि॑तं स॒हस्रा॒द्यूपा॑दमुञ्चो॒ अश॑मिष्ट॒ हि षः ।
ए॒वास्मद॑ग्ने॒ वि मु॑मुग्धि॒ पाशा॒न्होत॑श्चिकित्व इ॒ह तू नि॒षद्य॑ ॥
ସହସ୍ର ଯୂପରେ ବନ୍ଧା ଶୁନଃଶେପଙ୍କୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ; ସେହିପରି ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ହୋତା, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆମ ଠାରୁ ପାଶ ଖୋଲ; ଏଠାରେ ଆସି ବସ।
5.2.8
हृ॒णी॒यमा॑नो॒ अप॒ हि मदैयेः॒ प्र मे॑ दे॒वानां॑ व्रत॒पा उ॑वाच ।
इन्द्रो॑ वि॒द्वाँ अनु॒ हि त्वा॑ च॒चक्ष॒ तेना॒हम॑ग्ने॒ अनु॑शिष्ट॒ आगा॑म् ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଗଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦେବତାଙ୍କ ବ୍ରତର ରକ୍ଷକ ମୋତେ କହିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦିଷ୍ଟ ହୋଇ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
5.2.9
वि ज्योति॑षा बृह॒ता भा॑त्य॒ग्निरा॒विर्विश्वा॑नि कृणुते महि॒त्वा ।
प्रादे॑वीर्मा॒याः स॑हते दु॒रेवाः॒ शिशी॑ते॒ शृङ्गे॒ रक्ष॑से वि॒निक्षे॑ ॥
ଅଗ୍ନି ନିଜ ମହାନ ଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତ ହୁଏ; ନିଜ ମହିମାରେ ସବୁକିଛି ପ୍ରକାଶ କରେ; ଅଦେବଙ୍କ ମାୟାକୁ ଜିତେ; ରାକ୍ଷସର ବିନାଶ ପାଇଁ ନିଜର ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରେ।
5.2.10
उ॒त स्वा॒नासो॑ दि॒वि ष॑न्त्व॒ग्नेस्ति॒ग्मायु॑धा॒ रक्ष॑से॒ हन्त॒वा उ॑ ।
मदे॑ चिदस्य॒ प्र रु॑जन्ति॒ भामा॒ न व॑रन्ते परि॒बाधो॒ अदे॑वीः ॥
ତାଙ୍କ ଗର୍ଜନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉ; ଅଗ୍ନିର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରୁ; ତାଙ୍କ ଉଲ୍ଲାସରେ ହିଁ ସେମାନେ ଆଘାତ କରନ୍ତି; ଶିଖା ନୁଙ୍ଗେ ନାହିଁ; ଅଦେବ ବାଧକମାନେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତି।
5.2.11
ए॒तं ते॒ स्तोमं॑ तुविजात॒ विप्रो॒ रथं॒ न धीरः॒ स्वपा॑ अतक्षम् ।
यदीद॑ग्ने॒ प्रति॒ त्वं दे॑व॒ हर्याः॒ स्व॑र्वतीर॒प ए॑ना जयेम ॥
ହେ ବହୁଜନ୍ମା ଅଗ୍ନି, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ; ଜ୍ଞାନୀ କବି, କୁଶଳୀ କର୍ମୀ ଭାବରେ, ରଥ ପରି ମୁଁ ଏହା ନିର୍ମାଣ କରିଛି; ହେ ଦେବ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁଜ ଘୋଡା ଯୋଡିଲେ, ଏଥିରେ ଆମେ ଆଲୋକିତ ଜଳ ଜିତିବା।
5.2.12
तु॒वि॒ग्रीवो॑ वृष॒भो वा॑वृधा॒नोऽश॒त्र्व॑र्यः सम॑जाति॒ वेदः॒ इती॒मम॒ग्निम॒मृता॑ अवोचन् ।
ब॒र्हिष्म॑ते॒ मन॑वे॒ शर्म॑ यंसद्ह॒विष्म॑ते॒ मन॑वे॒ शर्म॑ यंसत् ॥
ବଳିଷ୍ଠ ଗ୍ରୀବା, ବୃଷ, ବଢୁଥିବା, ଶତ୍ରୁହୀନ ଆର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ; ଏହିପରି ଅମରମାନେ ଏହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; କୁଶାସନ ଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ସେ ଶରଣ ଦିଅନ୍ତୁ; ହବିଷ୍ୟ ଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ସେ ଶରଣ ଦିଅନ୍ତୁ।