ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.5

5.5.1

सुस॑मिद्धाय शो॒चिषे॑ घृ॒तं ती॒व्रं जु॑होतन ।
अ॒ग्नये॑ जा॒तवे॑दसे ॥

ଭଲ ଭାବରେ ଜ୍ୱଳିତ ଶିଖା ପାଇଁ, ତୀବ୍ର ଘିଅ ଆହୁତି ଦିଅ; ଜାତବେଦ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ।

नरा॒शंसः॑ सुषूदती॒मं य॒ज्ञमदा॑भ्यः ।
क॒विर्हि मधु॑हस्त्यः ॥

ନରାଶଂସ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗକୁ ନେଉ; ସେ ଠକାଯାଇ ନ ପାରିବା ଲୋକ; କାରଣ ସେ କବି, ମଧୁହସ୍ତ।

ई॒ळि॒तो अ॑ग्न॒ आ व॒हेन्द्रं॑ चि॒त्रमि॒ह प्रि॒यम् ।
सु॒खै रथे॑भिरू॒तये॑ ॥

ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହେ ଅଗ୍ନି, ଏଠାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୁଖଦାୟୀ ରଥରେ ଆଣ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ।

ऊर्ण॑म्रदा॒ वि प्र॑थस्वा॒भ्य॑र्का अ॑नूषत ।
भवा॑ नः शुभ्र सा॒तये॑ ॥

ପଶମ ପରି କୋମଳ, ବିସ୍ତାରିତ ହୁଅ; ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ଆମ ପାଇଁ ହୁଅ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା, କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ।

देवी॑र्द्वारो॒ वि श्र॑यध्वं सुप्राय॒णा न॑ ऊ॒तये॑ ।
प्रप्र॑ य॒ज्ञं पृ॑णीतन ॥

ହେ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାରସମୂହ, ଖୋଲ ଓ ବିସ୍ତାର କର; ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସହଜରେ ପାର ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ପଥ ହୁଅ; ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗକୁ ନିଅ, ଆଗକୁ ନିଅ।

सु॒प्रती॑के वयो॒वृधा॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ मा॒तरा॑ ।
दो॒षामु॒षास॑मीमहे ॥

ସୁନ୍ଦର ଦୃଷ୍ଟିଯୁକ୍ତା, ବଳ ବଢ଼ାଉଥିବା, ମହତୀ, ଋତର ଦୁଇ ମାତା ରାତ୍ରି ଓ ଉଷାଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।

वात॑स्य॒ पत्म॑न्नीळि॒ता दैव्या॒ होता॑रा॒ मनु॑षः ।
इ॒मं नो॑ य॒ज्ञमा ग॑तम् ॥

ବାୟୁର ପଥରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହେ ଦିବ୍ୟ ଦୁଇ ହୋତା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହିତକାରୀ, ଆମ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ।

इळा॒ सर॑स्वती म॒ही ति॒स्रो दे॒वीर्म॑यो॒भुवः॑ ।
ब॒र्हिः सी॑दन्त्व॒स्रिधः॑ ॥

ଇଳା, ସରସ୍ବତୀ, ମହୀ — କଲ୍ୟାଣଦାୟିନୀ ତିନି ଦେବୀ, କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ।

शि॒वस्त्व॑ष्टरि॒हा ग॑हि वि॒भुः पोष॑ उ॒त त्मना॑ ।
य॒ज्ञेय॑ज्ञे न॒ उद॑व ॥

ହେ ଶୁଭକାରୀ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏଠାକୁ ଆସ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ପୋଷଣ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ; ପ୍ରତି ଯଜ୍ଞରେ ଆମକୁ ସହାୟ ହୁଅ।

यत्र॒ वेत्थ॑ वनस्पते दे॒वानां॒ गुह्या॒ नामा॑नि ।
तत्र॑ ह॒व्यानि॑ गामय ॥

ହେ ବନସ୍ପତି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁହ୍ୟ ନାମ ଜାଣ, ସେଠାକୁ ହବ୍ୟ ବହନ କର।

स्वाहा॒ग्नये॒ वरु॑णाय॒ स्वाहेन्द्रा॑य म॒रुद्भ्यः॑ ।
स्वाहा॑ दे॒वेभ्यो॑ ह॒विः ॥

ସ୍ୱାହା! ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ସ୍ୱାହା! ବରୁଣଙ୍କୁ, ସ୍ୱାହା! ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ମରୁତ୍ମାନଙ୍କୁ, ସ୍ୱାହା! ଦେବତାଙ୍କୁ ଏହି ହବି।