ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.110

9.110.1

पर्यू॒ षु प्र ध॑न्व॒ वाज॑सातये॒ परि॑ वृ॒त्राणि॑ स॒क्षणिः॑ ।
द्वि॒षस्त॒रध्या॑ ऋण॒या न॑ ईयसे ॥

ହେ ସୋମ, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଭଲ ଭାବରେ ଧାଅ; ଚାରିପାଖର ବାଧା ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପାର ହୁଅ; ଆମର ସହାୟକ ହୋଇ ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛ।

अनु॒ हि त्वा॑ सु॒तं सो॑म॒ मदा॑मसि म॒हे स॑मर्य॒राज्ये॑ ।
वाजाँ॑ अ॒भि प॑वमान॒ प्र गा॑हसे ॥

ହେ ସୋମ, ନିଙ୍ଗଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୁମକୁ ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ, ମହାନ ସମର-ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ। ହେ ପବମାନ, ବଳ ଆଡ଼କୁ ତୁମେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛ।

अजी॑जनो॒ हि प॑वमान॒ सूर्यं॑ वि॒धारे॒ शक्म॑ना॒ पयः॑ ।
गोजी॑रया॒ रंह॑माणः॒ पुरं॑ध्या ॥

ହେ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ; ତୁମ ବଳରେ ରଥାସନରେ ଦୁଗ୍ଧକୁ; ଗାଈ ଆଣୁଥିବା ପୁରନ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଦେଇ।

अजी॑जनो अमृत॒ मर्त्ये॒ष्वाँ ऋ॒तस्य॒ धर्म॑न्न॒मृत॑स्य॒ चारु॑णः ।
सदा॑सरो॒ वाज॒मच्छा॒ सनि॑ष्यदत् ॥

ହେ ଅମୃତ, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋତର ଧର୍ମରେ, ଅମୃତର ସୁନ୍ଦର ଧର୍ମରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ; ସର୍ବଦା ବଳ ଆଡ଼କୁ ତୁମେ ଧାଉଛ, ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ।

अ॒भ्य॑भि॒ हि श्रव॑सा त॒तर्दि॒थोत्सं॒ न कं चि॑ज्जन॒पान॒मक्षि॑तम् ।
शर्या॑भि॒र्न भर॑माणो॒ गभ॑स्त्योः ॥

ପୁଣି ପୁଣି ଯଶରେ ତୁମେ ଭେଦ କଲ; ଉତ୍ସ ପରି, ପାନ ଯୋଗ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ଜଳ ଦେଉଥିବା; ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଦୁଇ ହାତରେ ବହନକାରୀ ପରି।

आदी॒ं के चि॒त्पश्य॑मानास॒ आप्यं॑ वसु॒रुचो॑ दि॒व्या अ॒भ्य॑नूषत ।
वारं॒ न दे॒वः स॑वि॒ता व्यू॑र्णुते ॥

ତା ପରେ କେତେକ ଦେଖି, ଜଳଜାତ, ଧନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ (ସୋମ)କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଦେବ ସବିତା ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଲା ପରି।

त्वे सो॑म प्रथ॒मा वृ॒क्तब॑र्हिषो म॒हे वाजा॑य॒ श्रव॑से॒ धियं॑ दधुः ।
स त्वं नो॑ वीर वी॒र्या॑य चोदय ॥

ହେ ସୋମ, କୁଶ ଆସନବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରଥମ ଋଷିମାନେ ମହାନ ବଳ ଓ ଯଶ ପାଇଁ ତୁମଠାରେ ହିଁ ନିଜର ସ୍ତୁତି ରଖିଥିଲେ। ହେ ବୀର, ସେହି ତୁମେ ଆମକୁ ବୀରତ୍ୱ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।

दि॒वः पी॒यूषं॑ पू॒र्व्यं यदु॒क्थ्यं॑ म॒हो गा॒हाद्दि॒व आ निर॑धुक्षत ।
इन्द्र॑म॒भि जाय॑मानं॒ सम॑स्वरन् ॥

ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୁରାତନ, ସ୍ତୁତ୍ୟ ଅମୃତରସ ମହାନ ଗର୍ଜନ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବାହାର କରାଗଲା ବେଳେ, ଜନ୍ମିତ ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ସେମାନେ ମିଳିତ ଭାବେ ଗାନ କଲେ।

अध॒ यदि॒मे प॑वमान॒ रोद॑सी इ॒मा च॒ विश्वा॒ भुव॑ना॒भि म॒ज्मना॑ ।
यू॒थे न नि॒ष्ठा वृ॑ष॒भो वि ति॑ष्ठसे ॥

ସେତେବେଳେ, ହେ ପବମାନ, ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମ ବଳରେ (ତୁମ ଅଧୀନ ହେଲେ)। ଗାଈ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଷଣ୍ଢ ପରି ତୁମେ ଉଚ୍ଚରେ ଠିଆ ହୁଅ।

सोमः॑ पुना॒नो अ॒व्यये॒ वारे॒ शिशु॒र्न क्रीळ॒न्पव॑मानो अक्षाः ।
स॒हस्र॑धारः श॒तवा॑ज॒ इन्दु॑र् ॥

ସୋମ ଅବିନାଶୀ ଦୌଡ଼ରେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ; ଶିଶୁ ପରି ଖେଳି ଖେଳି ପବିତ୍ର ହୋଇ ବହେ। ହଜାରେ ଧାରା, ଶହେ ବଳ ବିଶିଷ୍ଟ ବିନ୍ଦୁ (ସୋମ) ବହେ।

ए॒ष पु॑ना॒नो मधु॑माँ ऋ॒तावेन्द्रा॒येन्दुः॑ पवते स्वा॒दुरू॒र्मिः ।
वा॒ज॒सनि॑र्वरिवो॒विद्व॑यो॒धाः ॥

ଏହି ମଧୁର, ଋତ ଧାରଣକାରୀ ସୋମ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବହେ। ମଧୁର ତରଙ୍ଗ, ବଳ ଦାତା, ଧନ ଖୋଜିବାବାଲା, ଆୟୁ ଦାତା (ସୋମ) ବହେ।

स प॑वस्व॒ सह॑मानः पृत॒न्यून्त्सेध॒न्रक्षां॒स्यप॑ दु॒र्गहा॑णि ।
स्वा॒यु॒धः सा॑स॒ह्वान्त्सो॑म॒ शत्रू॑न् ॥

ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୁଅ; ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛୁକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିଣି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଖେଦି, ଅଗମ୍ୟ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗି। ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବିଜୟୀ ହେ ସୋମ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ (ଜିଣ)।