உபநிடதங்கள் · Bṛhadāraṇyaka 4.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 4.1.1
(षडाचार्यब्राह्मणं वा उदंकब्राह्मणम् )
जनको ह वैदेह आसां चक्रे ।
अथ ह याज्ञवल्क्य आवव्राज ।
तं होवाच याज्ञवल्क्य किमर्थमचारीः पशूनिच्छनण्वन्तानीति ।
उभयमेव संराडिति होवाच ॥ ४.१.१ ॥
(ஷடாசார்ய பிராம்மணம் அல்லது உதங்க பிராம்மணம்) விதேஹ மன்னன் ஜனகன் இவர்களுக்காக (யாகம்) செய்தான். பின்னர் யாஜ்ஞவல்க்கியர் வந்தார். அவரை நோக்கி அவன், 'யாஜ்ஞவல்க்கியரே, எந்த நோக்கத்துடன் நீ பசுக்களை விரும்பி நுண் நூல்களாகிய செல்வத்துக்காக அலைந்தாய்?' என்றான். அவர் கூறினார், 'சாம்ராட், இரண்டுமே (காரணம்)' என்று.
Bṛhadāraṇyaka 4.1.2
यत्ते कश्चिदब्रवीत्तच्छृणवामेति ।
अब्रवीन्मे जित्वा शैलिनिः वाग्वै ब्रह्मेति ।
यथा मातृमान् पितृमानाचार्यवान् ब्रूयात्तथा तच्छैलिनिरब्रवीद्वाग्वै ब्रह्मेति ।
अवदतो हि किं स्यादिति ।
अब्रवीत्तु ते तस्यायतनं प्रतिष्ठाम् ।
न मेऽब्रवीदिति ।
एकपाद्वा एतत्सम्राडिति ।
स वै नो ब्रूहि याज्ञवल्क्य ।
वागेवायतनमाकाशः प्रतिष्ठा प्रज्ञेत्येनदुपासीत ।
का प्रज्ञता याज्ञवल्क्य ।
वागेव सम्राडिति होवाच ।
वाचा वै सम्राड्बन्धुः प्रज्ञायते ।
ऋग्वेदो यजुर्वेदः सामवेदोऽथर्वाङ्गिरस इतिहासः पुराणं विद्या उपनिषदः श्लोकाः सूत्राण्यनुव्याख्यानानि व्याख्यानानीष्टं हुतमाशितं पायितमयं च लोकः परश्च लोकः सर्वाणि च भूतानि वाचैव संराट्प्रज्ञायन्ते ।
वाग्वै सम्राट्परमं ब्रह्म ।
नैनं वाग्जहाति ।
सर्वाण्येनं भूतान्यभिक्षरन्ति ।
देवो भूत्वा देवानप्येति ।
य एवं विद्वानेतदुपास्ते ।
हस्त्यृषभं सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ।
स होवाच याज्ञवल्क्यः पिता मेऽमन्यत नाननुशिष्य हरेतेति ॥ ४.१.२ ॥
யாஜ்ஞவல்க்கியர் கூறினார்: உன்னிடம் ஒருவர் கூறியதை நாங்கள் கேட்போம். சைலினி என்னை வாதத்தில் வென்று, வாக்கே பிரம்மம் என்றார். தாயும் தந்தையும் ஆசிரியரும் உள்ளவன் கூறுவது போல சைலினியும் வாக்கே பிரம்மம் என்றார். பேசுபவனுக்கு அதனால் என்ன பயன்? அவன் உனக்கு அதன் ஆயதனத்தையும் பிரதிஷ்டையையும் கூறினான், எனக்குக் கூறவில்லை. அது ஒரு பாதமுள்ளது, அரசே. இப்போது எங்களுக்குச் சொல், யாஜ்ஞவல்க்கியரே. வாக்கே ஆயதனம், ஆகாசம் பிரதிஷ்டை, பிரக்ஞை என்று இவ்வாறு உபாசிக்க வேண்டும். பிரக்ஞை என்பது என்ன, யாஜ்ஞவல்க்கியரே? வாக்கே, அரசே. வாக்கினாலேயே, அரசே, உறவினன் அறியப்படுகிறான். ரிக்வேதம், யஜுர்வேதம், சாமவேதம், அதர்வாங்கிரஸம், இதிகாசம், புராணம், வித்தைகள், உபநிடதங்கள், சுலோகங்கள், சூத்திரங்கள், விளக்கங்கள், இஷ்டம், ஹுதம், உணவு, பானம், இந்த உலகம், மறு உலகம், எல்லா உயிரினங்கள் அனைத்தும் வாக்கினாலேயே அரசே அறியப்படுகின்றன. வாக்கே, அரசே, பரம பிரம்மம். வாக்கு இவனைக் கைவிடுவதில்லை; எல்லா உயிர்களும் இவனை நோக்கி பாய்கின்றன; தேவனாகி அவன் தேவர்களையும் அடைகிறான், இவ்வாறு அறிந்து இதை உபாசிப்பவன். ஜனக வைதேஹர் கூறினார்: யானைக்கு ஒப்பான ஓர் ஆயிரம் (பசுக்கள்) தருவேன். யாஜ்ஞவல்க்கியர் கூறினார்: என் தந்தை கற்பிக்காமல் ஏற்கக்கூடாது என்று கருதினார்.
Bṛhadāraṇyaka 4.1.3
यदेव ते कश्चिदब्रवीत्तच्छृणवामेति ।
अब्रवीन्म उदङ्कः शौल्बायनः ।
प्राणो वै ब्रह्मेति ।
यथा मातृमान् पितृमानाचार्यवान् ब्रूयात्तथा तच्छौल्बायनोऽब्रवीत्प्राणो वै ब्रह्मेति ।
अप्राणतो हि किं स्यादिति ।
अब्रवीत्तु ते तस्यायतनं प्रतिष्ठाम् ।
न मेऽब्रवीदिति ।
एकपाद्वा एतत्सम्राडिति ।
स वै नो ब्रूहि याज्ञवल्क्य ।
प्राण एवायतनमाकाशः प्रतिष्ठा ।
प्रियमित्येनदुपासीत ।
का प्रियता याज्ञवल्क्य ।
प्राण एव सम्राडिति होवाच ।
प्राणस्य वै सम्राट्कामायायाज्यं याजयति ।
अप्रतिगृह्यस्य प्रतिगृह्णाति ।
अपि तत्र वधाशङ्का भवति यां दिशमेति प्राणस्यैव सम्राट्कामाय ।
प्राणो वै सम्राट्परमं ब्रह्म ।
नैनं प्राणो जहाति ।
सर्वाण्येनं भूतान्यभिक्षरन्ति ।
देवो भूत्वा देवानप्येति ।
य एवं विद्वानेतदुपास्ते ।
हस्त्यृषभं सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहह् ।
स होवाच याज्ञवल्क्यः पिता मेऽमन्यत नाननुशिष्य हरेतेति ॥ ४.१.३ ॥
ஜனகன் கூறினார்: "உனக்குச் சொன்னதை நாங்கள் கேட்போம்." உதங்க சௌல்பாயனர் எனக்குச் சொன்னார்: "பிராணனே பிரம்மம்." தாய், தந்தை, ஆசிரியர் உடையவன் சொல்வது போல் சௌல்பாயனர் சொன்னார்: "பிராணனே பிரம்மம்." "பிராணன் இல்லாமல் என்ன ஆகும்?" என்று கேட்டேன்; அவர் அதன் இருப்பிடத்தையும் ஆதாரத்தையும் சொன்னார், ஆனால் எனக்குச் சொல்லவில்லை. "இது ஒரு கால் சக்கரவர்த்தி." யாக்ஞவல்கியரே, அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். யாக்ஞவல்கியர் கூறினார்: "பிராணனே இருப்பிடம், ஆகாசமே ஆதாரம். இதை அன்பானதாக எண்ணி உபாசிக்க வேண்டும்." "யாக்ஞவல்கியரே, அன்பு என்றால் என்ன?" "பிராணனே, சக்கரவர்த்தியே." அவர் கூறினார்: "பிராண ஆசையால் சக்கரவர்த்தி யாகம் செய்யத் தகாதவனுக்கு யாகம் செய்விக்கிறான், ஏற்கத் தகாதவனிடமிருந்து தானம் ஏற்கிறான். பிராணனின் ஆசையால் அவன் செல்லும் திசையில் கொலை அச்சமும் உண்டு." "பிராணனே பரம பிரம்மம்." பிராணன் அவனை விடுவதில்லை; எல்லா உயிர்களும் அவனை நோக்கி ஓடுகின்றன. இவ்வாறு அறிந்து இதை உபாசிப்பவன் தேவனாகி தேவர்களை அடைகிறான். வைதேஹ ஜனகன் கூறினார்: "யானைகளில் சிறந்த காளையையும் ஆயிரம் (பசுக்களையும்) தருகிறேன்." யாக்ஞவல்கியர் கூறினார்: "என் தந்தை, கற்றுக்கொடுக்காமல் (ஏதும்) எடுக்கக்கூடாது என்று நினைத்தார்."
Bṛhadāraṇyaka 4.1.4
यदेव ते कश्चिदब्रवीत्तच्छृणवामेति ।
अब्रवीन्मे बर्कुर्वार्ष्णः ।
चक्षुर्वै ब्रह्मेति ।
यथा मातृमान् पितृमानाचार्यवान् ब्रूयात्तथा तद्वार्ष्णोऽब्रवीच्चक्षुर्वै ब्रह्मेति ।
अपश्यतो हि किं स्यादिति ।
अब्रवीत्तु ते तस्यायतनं प्रतिष्ठाम् ।
न मेऽब्रवीदिति ।
एकपाद्वा एतत्सम्राडिति ।
स वै नो ब्रूहि याज्ञवल्क्य ।
चक्षुरेवायतनमाकाशः प्रतिष्ठा ।
सत्यमित्येतदुपासीत ।
का सत्यता याज्ञवल्क्य ।
चक्षुरेव सम्राडिति होवाच ।
चक्षुषा वै सम्राट्पश्यन्तमाहुरद्राक्षीरिति ।
स आहाद्राक्षमिति तत्सत्यं भवति ।
चक्षुर्वै सम्राट्परमं ब्रह्म ।
नैनं चक्षुर्जहाति ।
सर्वाण्येनं भूतान्यभिक्षरन्ति ।
देवो भूत्वा देवानप्येति ।
य एवं विद्वानेतदुपास्ते ।
हस्त्यृषभं सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ।
स होवाच याज्ञवल्क्यः पिता मेऽमन्यत नाननुशिष्य हरेतेति ॥ ४.१.४ ॥
யாரேனும் உனக்குச் சொன்னதை நாங்கள் கேட்போம். வார்ஷ்ணன் பர்குவோ எனக்குச் சொன்னான்: "கண்ணே பிரம்மம்." தாய், தந்தை, ஆசிரியர் உடையவன் சொல்வது போல, வார்ஷ்ணன் கண்ணே பிரம்மம் என்றான். பார்க்காதவனுக்கு அது என்ன ஆகும்? ஆனால் அதன் ஆயதனமும் பிரதிஷ்டையும் உனக்குச் சொன்னான். எனக்குச் சொல்லவில்லை. இது ஏகபாதம், ஓ சம்ராட். எனவே யாஜ்ஞவல்க்யா, எங்களுக்குச் சொல். கண்ணே அதன் ஆயதனம், ஆகாசமே பிரதிஷ்டை. "சத்யம்" என்று இதை உபாசிக்க வேண்டும். யாஜ்ஞவல்க்யா, சத்யத்தன்மை என்ன? ஓ சம்ராட், கண்ணே சத்யத்தன்மை என்றார். பார்ப்பவனிடம் "நீ பார்த்தாயா?" என்று கேட்க, "பார்த்தேன்" என்றால் அதுவே சத்யம். ஓ சம்ராட், கண்ணே பரம பிரம்மம். கண் அவனை விடாது. எல்லா உயிரினங்களும் அவனை நோக்கிப் பாயும். தேவனாகி அவன் தேவர்களை அடைகிறான். இவ்வாறு அறிந்து இதை உபாசிப்பவன். "யானை, காளையுடன் ஆயிரம் பசுக்கள் தருவேன்" என்று விதேக ஜனகன் கூறினான். யாஜ்ஞவல்க்யன் கூறினான்: "என் தந்தை கற்பிக்காமல் எடுக்கலாகாது என்று எண்ணினார்."
Bṛhadāraṇyaka 4.1.5
यदेव ते कश्चिदब्रवीत्तच्छृणवामेति ।
अब्रवीन्मे गर्दभीविपीतो भारद्वाजः ।
श्रोत्रं वै ब्रह्मेति ।
यथा मातृमान् पितृमानाचार्यवान् ब्रूयात्तथा तद्भारद्वाजोऽब्रवीच्छ्रोत्रं वै ब्रह्मेति ।
अशृण्वतो हि किं स्यादिति ।
अब्रवीत्तु ते तस्यायतनं प्रतिष्ठाम् ।
न मेऽब्रवीदिति ।
एकपाद्वा एतत्सम्राडिति ।
स वै नो ब्रूहि याज्ञवल्क्य ।
श्रोत्रमेवायतनमाकाशः प्रतिष्ठानन्तमित्येनदुपासीत ।
कानन्तता याज्ञवल्क्य ।
दिश एव सम्राडिति होवाच ।
तस्माद्वै सम्राडपि यां काञ्च दिशं गच्छति नैवास्या अन्तं गच्छति ।
अनन्ता हि दिशः ।
दिशो वै सम्राट्श्रोत्रम् ।
श्रोत्रं वै सम्राट्परमं ब्रह्म ।
नैनं श्रोत्रं जहाति ।
सर्वाण्येनं भूतान्यभिक्षरन्ति ।
देवो भूत्वा देवानप्येति ।
य एवं विद्वानेतदुपास्ते ।
हस्त्यृषभं सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ।
स होवाच याज्ञवल्क्यः पिता मेऽमन्यत नाननुशिष्य हरेतेति ॥ ४.१.५ ॥
யாரேனும் உங்களுக்கு எதைச் சொன்னாலும், அதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம். பாரத்வாஜ கர்தபீவிபீதர் எனக்குச் சொன்னார்: "செவியே பிரம்மம்." தாய், தந்தை, ஆசிரியர் உடையவர் சொல்வது போல, பாரத்வாஜர் சொன்னார்: "செவியே பிரம்மம்." கேட்காதவனுக்கு என்ன ஆகும்? அதன் ஆயதனமும் பிரதிஷ்டையும் எனக்குச் சொல்லப்படவில்லை என்றும் கூறினார். அரசே, இது ஏகபாத். ஆகவே யாஜ்ஞவல்க்யரே, அதைச் சொல்லுங்கள். செவியே ஆயதனம், ஆகாயம் பிரதிஷ்டை, அனந்தம் என்று இதை உபாசிக்க வேண்டும். யாஜ்ஞவல்க்யரே, அனந்தம் என்றால் என்ன? அரசே, திசைகளே என்றார். ஆகவே அரசே, எந்தத் திசையில் ஒருவன் சென்றாலும் அதன் முடிவை அடைவதில்லை; திசைகள் அனந்தமானவை. அரசே, திசைகளே செவி. அரசே, செவியே பரம பிரம்மம். அதை செவி கைவிடுவதில்லை. எல்லா பூதங்களும் அதை நோக்கிப் பாய்கின்றன. அவன் தேவனாகி தேவர்களை அடைகிறான். இவ்வாறு அறிந்து இதை உபாசிப்பவன். ஜனக வைதேஹன் சொன்னார்: "யானையும் காளையுமாக ஆயிரம் தருகிறேன்." யாஜ்ஞவல்க்யர் சொன்னார்: "என் தந்தை, கற்பிக்காமல் ஏதும் பெறக்கூடாது என்று எண்ணினார்."
Bṛhadāraṇyaka 4.1.6
यदेव ते कश्चिदब्रवीत्तच्छृणवामेति ।
अब्रवीन्मे सत्यकामो जाबालः मनो वै ब्रह्मेति ।
यथा मातृमान् पितृमानाचार्यवान् ब्रूयात्तथा तज्जाबालोऽब्रवीन्मनो वै ब्रह्मेति ।
अमनसो हि किं स्यादिति ।
अब्रवीत्तु ते तस्यायतनं प्रतिष्ठाम् ।
न मेऽब्रवीदिति ।
एकपाद्वा एतत्सम्राडिति ।
स वै नो ब्रूहि याज्ञावल्क्य ।
मन एवायतनमाकाशः प्रतिष्ठानन्द इत्येनदुपासीत ।
कानन्दता याज्ञवल्क्य ।
मन एव सम्राडिति होवाच मनसा वै सम्राट्स्त्रियमभि हार्यति तस्यां प्रतिरूपः पुत्रो जायते ।
स आनन्दः ।
मनो वै सम्राट्परमं ब्रह्म ।
नैनं मनो जहाति ।
सर्वाण्येनं भूतान्यभिक्षरन्ति ।
देवो भूत्वा देवानप्येति ।
य एवं विद्वानेतदुपास्ते ।
हस्त्यृषभं सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ।
स होवाच याज्ञवल्क्यः पिता मेऽमन्यत नाननुशिष्य हरेतेति ॥ ४.१.६ ॥
உங்களிடம் ஒருவர் சொன்னதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம். சத்யகாம ஜாபாலர் என்னிடம் சொன்னார்: மனமே பிரம்மம். தாய், தந்தை, ஆசாரியர் உள்ளவன் சொல்வது போல ஜாபாலரின் மகன் சொன்னான்: மனமே பிரம்மம். மனம் இல்லாவிட்டால் என்ன ஆகும்? ஆனால் அதன் ஆயதனத்தையும் பிரதிஷ்டையையும் அவன் உனக்குச் சொல்லவில்லை, எனக்கும் சொல்லவில்லை. இது ஒரு பாதம் கொண்டது, சம்ராட். யாக்ஞவல்க்யரே, அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். மனமே ஆயதனம், ஆகாசம் பிரதிஷ்டை, ஆனந்தம் என்று இதை உபாசிக்க வேண்டும். யாக்ஞவல்க்யரே, அதன் ஆனந்தத்தன்மை என்ன? மனமே, சம்ராட் என்றார். மனத்தால் சம்ராட் பெண்ணை அணுகுகிறான்; அவளிடம் அவனைப் போன்ற மகன் பிறக்கிறான். அதுவே ஆனந்தம். மனமே சம்ராட், உயர்ந்த பிரம்மம். மனம் அவனை விடாது; எல்லா உயிர்களும் அவனை நோக்கிப் பாய்கின்றன. அவன் தேவனாகி தேவர்களை அடைகிறான். இவ்வாறு அறிந்து இதை உபாசிப்பவன். வைதேஹ ஜனகர் சொன்னார்: ஆயிரம் யானை-காளைகளைத் தருவேன். யாக்ஞவல்க்யர் சொன்னார்: என் தந்தை, கற்பிக்காமல் ஏற்கக்கூடாது என்று நினைத்தார்.
Bṛhadāraṇyaka 4.1.7
यदेव ते कश्चिदब्रवीत्तच्छृणवामेति ।
अब्रवीन्मे विदग्धः शाकल्यः ।
हृदयं वै ब्रह्मेति ।
यथा मातृमान् पितृमानाचार्यवान् ब्रूयात्तथा तच्छाकल्योऽब्रवीद्धृदयं वै ब्रह्मेति ।
अहृदयस्य हि किं स्यादिति ।
अब्रवीत्तु ते तस्यायतनं प्रतिष्ठाम् ।
न मेऽब्रवीदिति ।
एकपाद्वा एतत्सम्राडिति ।
स वै नो ब्रूहि याज्ञवल्क्य ।
हृदयमेवायतनमाकाशः प्रतिष्ठा ।
स्थितिरित्येनदुपासीत ।
का स्थितिता याज्ञवल्क्य ।
हृदयमेव सम्राडिति होवाच ।
हृदयं वै सम्राट्सर्वेषां भूतानामायतनम् ।
हृदयं वै सम्राट्सर्वेषां भूतानां प्रतिष्ठा ।
हृदये ह्येव सम्राट्सर्वाणि भूतानि प्रतिष्ठितानि भवन्ति ।
हृदयं वै सम्राट्परमं ब्रह्म ।
नैनं हृदयं जहाति ।
सर्वाण्येनं भूतान्यभिक्षरन्ति ।
देवो भूत्वा देवानप्येति ।
य एवं विद्वानेतदुपास्ते ।
हस्त्यृषभं सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ।
स होवाच याज्ञवल्क्यः पिता मेऽमन्यत नाननुशिष्य हरेतेति ॥ ४.१.७ ॥
யாரேனும் உனக்கு என்ன சொன்னாலும் அதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம். கற்றறிந்த சாகல்யர் என்னிடம் சொன்னார்: இதயமே பிரம்மன். தாய், தந்தை, ஆசிரியர் உடையவன் சொல்வது போல சாகல்யரும் 'இதயமே பிரம்மன்' என்றார். இதயமற்றவனுக்கு என்ன ஆகும்? அதன் ஆதாரத்தையும் நிலைபேற்றையும் நீ அவருக்குக் கூறினாய், ஆனால் எனக்குக் கூறவில்லை. இது ஏகபாத் சம்ராட். யாஜ்ஞவல்க்யரே, எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். இதயமே ஆதாரம், ஆகாசமே நிலை. 'ஸ்திதி' என்ற வடிவில் இதை உபாசிக்க வேண்டும். யாஜ்ஞவல்க்யரே, அந்த ஸ்திதி என்ன? சம்ராட், இதயமே என்று அவர் கூறினார். இதயமே சம்ராட், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம். இதயமே சம்ராட், எல்லா உயிர்களுக்கும் நிலை. இதயத்திலேயே சம்ராட், எல்லா உயிர்களும் நிலைபெற்றுள்ளன. இதயமே சம்ராட், பரம பிரம்மன். இதயம் அவனை விடுவதில்லை; எல்லா உயிர்களும் அவனை நோக்கிப் பாய்கின்றன. தேவனாகி அவன் தேவர்களையும் அடைகிறான். இவ்வாறு அறிந்து இதை உபாசிப்பவன். ஜனகர் விதேஹர் கூறினார்: ஆயிரம் யானைகளும் ஒரு சிறந்த காளையும் தருகிறேன். யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்: என் தந்தை கற்பிக்காமல் எடுக்கக்கூடாது என்று எண்ணியிருந்தார்.