Upaniṣaden · Maitrāyaṇī 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Maitrāyaṇī 2.1
अथ भगवाञ्च्हाकायन्यः सुप्रीतोऽब्रवीद्राजानं महाराज बृहद्रथेक्ष्वाकुवंशध्वजशीर्षात्मजः कृतकृत्यस्त्वं मरुन्नाम्नो विश्रुतोऽसीत्ययं वा व खल्वात्मा ते कतमो भगवान्वर्ण्य इति तं होवाच इति ॥ २.१ ॥
Da sprach der verehrte Śākāyanya, hoch erfreut, zum König: Großer König Bṛhadratha, Sohn an der Bannerspitze des Ikṣvāku-Geschlechts, du hast dein Ziel erreicht; du bist unter dem Namen Marut berühmt. Welches ist dein Selbst, dieses oder jenes, das der Verehrte beschreiben soll? So sprach er zu ihm.
Maitrāyaṇī 2.2
य एषो बाह्यावष्टम्भनेनोर्ध्वमुत्क्रान्तो व्यथमानोऽव्यथमानस्तमः प्रणुदत्येष आत्मेत्याह भगवानथ य एष संप्रसादोऽस्माञ्च्हरीरात्समुत्थाय परं ज्योतिरुपसंपद्य स्वेन रूपेणाभिनिष्पद्यत एष आत्मेति होवाचैतदमृतमभयमेतद्ब्रह्मेति ॥ २.२ ॥
Was, sich durch eine äußere Stütze nach oben erhebend, zitternd und dann nicht mehr zitternd, die Finsternis vertreibt, das ist der ātman, sprach der Erhabene. Und was, sich aus diesem Körper erhebend und das höchste Licht erreichend, in seiner eigenen Gestalt erscheint, das ist der ātman, sprach er. Dies ist das Unsterbliche, dies ist das Furchtlose, dies ist brahman.
Maitrāyaṇī 2.3
अथ खल्वियं ब्रह्मविद्या सर्वोपनिषद्विद्या वा राजन्नस्माकं भगवता मैत्रेयेण व्याख्याताहं ते कथयिष्यामीत्यथापहतपाप्मानस्तिग्मतेजस ऊर्ध्वरेतसो वालखिल्या इति श्रुयन्तेऽथैते प्रजापतिमब्रुवन्भगवञ्शकटमिवाचेतनमिदं शरीरं कस्यैष खल्वीदृशो महिमातीन्द्रियभूतस्य येनैतद्विधमिदं चेतनवत्प्रतिष्ठापितं प्रचोदयितास्य को भगवन्नेतदस्माकं ब्रूहीति तान्होवाच ॥ २.३ ॥
Nun, o König, wurde dieses Wissen von brahman — oder das Wissen aller Upaniṣaden — von unserem ehrwürdigen Maitreya dargelegt, und ich werde es dir sagen. Man hört, dass die von Sünde freien, von scharfem Glanz, mit nach oben gerichtetem Samen versehenen Vālakhilyas zu Prajāpati sprachen: »Ehrwürdiger Herr, dieser Körper ist unbewusst wie ein Karren. Wessen ist eine solche Größe dieses übersinnlichen Wesens, durch den dies wie bewusst eingerichtet ist und durch den es angetrieben wird? Ehrwürdiger Herr, sag uns dies.« Er sprach zu ihnen:
Maitrāyaṇī 2.4
यो ह खलु वाचोपरिस्थः श्रूयते स एव वा एष शुद्धः पूतः शून्यः शान्तो प्राणोऽनीशत्माऽनन्तोऽक्षय्यः स्थिरः शाश्वतोऽजः स्वतन्त्रः स्वे महिम्नि तिष्ठत्यनेनेदं शरीरं चेतनवत्प्रतिष्ठापितं प्रचोदयिता चैषोऽस्येति ते होचुर्भगवन्कथमनेनेदृशेनानिच्च्हेनैतद्विधमिदं चेतनवत्प्रतिष्ठापितं प्रचोदयिता चैषोऽस्येति कथमिति तान्होवाच ॥ २.४ ॥
Der, von dem man hört, dass er über der Rede steht, eben dieser ist rein, heilig, frei von Eigenschaften, friedvoll, prāṇa, ohne Herrn, ātman, unendlich, unvergänglich, fest, ewig, ungeboren, selbstständig, in seiner eigenen Größe ruhend; durch ihn ist dieser Körper wie bewusst eingerichtet, und er ist sein Antreiber. Sie sprachen: »Ehrwürdiger Herr, wie geschieht dies durch ein solches Wesen ohne Begierde: dass dieser Körper wie bewusst eingerichtet ist und er sein Antreiber ist? Wie?« Er sprach zu ihnen:
Maitrāyaṇī 2.5
स वा एष सूक्ष्मोऽग्राह्योऽदृश्यः पुरुषसंज्ञको बुद्धिपूर्वमिहैवावर्ततेंऽशेन सुषुप्तस्यैव बुद्धिपूर्वं निबोधयत्यथ योह खलु वावाइतस्यांशोऽयं यश्चेतनमात्रः प्रतिपूरुषं क्षेत्रज्ञः सण्कल्पाध्यवसायाभिमानलिण्गः प्रजापतिर्विश्वक्षस्तेन चेतनेनेदं शरीरं चेतनवत्प्रतिष्ठापितं प्रचोदयिता चैषोऽस्येति ते होचुर्भगवन्नीदृशस्य कथमंशेन वर्तनमिति तान्होवाच ॥ २.५ ॥
Er ist dieses feine, nicht zu greifende, unsichtbare Wesen namens Puruṣa; mit dem Verstand kehrt er hierher zurück. Mit einem Teil von sich weckt er den Verstand dessen, der im tiefen Schlaf liegt. Und sein Teil, dieses reine Bewusstsein, der Kenner des Feldes in jeder Person, gekennzeichnet durch Wille, Entschluss und Selbstbewusstsein, ist Prajāpati, der Allsehende; durch dieses Bewusstsein ist dieser Körper wie bewusst eingerichtet, und er ist sein Antreiber. Sie sprachen: »Ehrwürdiger Herr, wie wohnt man durch einen Teil eines solchen Wesens?« Er sprach zu ihnen:
Maitrāyaṇī 2.6
प्रजापतिर्वा एषोऽग्रेऽतिष्ठत्स नारमतैकः स आत्मनमभिध्यायद्बव्हीः प्रजा असृजत्त अस्यैवात्मप्रबुद्धा अप्राणा स्थाणुरिव तिष्ठमाना अपश्यत्स नारमत सोऽमन्यतैतासं प्रतिबोधनायाभ्यन्तरं प्राविशानीत्यथ स वायुमिवात्मानं कृत्वाभ्यन्तरं प्राविशत्स एको नाविशत्स पञ्चधात्मानं प्रविभज्योच्यते यः प्राणोऽपानः समान उदानो व्यान इति ॥ २.६ ॥
Anfangs war Prajāpati allein und fand keine Freude. Er meditierte über sich selbst und erschuf viele Geschöpfe. Aus ihm entstanden Wesen, im ātman erwacht, doch ohne Atem, wie Pfähle stehend. Er sah sie und fand dennoch keine Freude. Er dachte: „Ich will hineingehen, um sie zu erwecken.“ Sich wie der Wind machend, trat er ins Innere, doch er trat nicht allein ein. Sich fünffach teilend, hieß er prāṇa, apāna, samāna, udāna und vyāna.
Maitrāyaṇī 2.7
अथ योऽयमूर्ध्वमुत्क्रामतीत्येष वाव स प्राणोऽथ योऽयमवाञ्चं संक्रामत्वेष वाव सोऽपानोऽथ योयं स्थविष्ठमन्नधातुमपाने स्थापयत्यणिष्ठं चाण्गेऽण्गे समं नयत्येष वाव स समानोऽथ योऽयं पीताशितमुद्गिरति निगिरतीति चैष वाव स उदानोऽथ येनैताः शिरा अनुव्याप्ता एष वाव स व्यानः ॥ २.७ ॥
Was nach oben hinausgeht, ist prāṇa. Was nach unten hinabgeht, ist apāna. Was den gröbsten Nahrungssaft in apāna setzt und den feinsten gleichmäßig zu jedem Glied führt, ist samāna. Was Getrunkenes und Gegessenes nach oben ausstößt und nach unten verschluckt, ist udāna. Wodurch diese Adern nach allen Seiten durchdrungen sind, ist vyāna.
Maitrāyaṇī 2.8
अथोपांशुरन्तर्याम्यमिभवत्यन्तर्याममुपांशुमेतयोरन्तराले चौष्ण्यं मासवदौष्ण्यं स पुरुषोऽथ यः पुरुषः सोऽग्निर्वैश्वानरोऽप्यन्यत्राप्युक्तमयमग्निर्वैश्वानरो योऽयमनन्तः पुरुषो येनेदमन्नं पच्यते यदिदमद्यते तस्यैष घोषो भवति यदेतत्कर्णावपिधाय शृणोति स यदोत्क्रमिष्यन्भवति नैनं घोषं शृणोति ॥ २.८ ॥
Dann umgibt upāṃśu den antaryāmin, und zwischen antaryāmin und upāṃśu ist Wärme, eine Wärme wie die eines Monats. Dieser ist der puruṣa. Der puruṣa, der dies ist, ist eben das Vaiśvānara-Feuer, von dem auch anderswo die Rede ist. Dieses Vaiśvānara-Feuer ist dieser endlose puruṣa, durch den diese Speise gekocht wird und das, was gegessen wird. Sein Ton ist das, was man mit verschlossenen Ohren hört. Wenn er scheiden will, hört er diesen Ton nicht.
Maitrāyaṇī 2.9
स वा एष पञ्चधात्मानं प्रविभज्य निहितो गुहायां मनोमयः प्राणशरीरो बहुरूपः सत्यसं कल्प आत्मेति स वा एषोऽस्य हृदन्तरे तिष्ठन्नकृतार्थोऽमन्यतार्थानसानि तत्स्वानीमानि भित्त्वोदितः पञ्चभी रश्मिभिर्विषयानत्तीति बुद्धीन्द्रियाणि यानीमान्येतान्यस्य रश्मयः कर्मेन्द्रियाण्यस्य हया रथः शरीरं मनो नियन्ता प्रकृतिमयोस्य प्रतोदनेन खल्वीरितं परिभ्रमतीदं शरीरं चक्रमिव मृते च नेदं शरीरं चेतनवत्प्रतिष्ठापितं प्रचोदयिता चैषोऽस्येति ॥ २.९ ॥
Dieser selbst, sich fünffach geteilt, ist in der Höhle niedergelegt, aus Geist gemacht, dessen Körper der Atem ist, vielgestaltig, wahr im Willen, das ātman. Dieser selbst, im Innern seines Herzens stehend, unbefriedigt, denkt: „Möge ich die Objekte erlangen.“ Daher durchbricht er seine eigenen Öffnungen und erhebt sich mit fünf Strahlen und genießt die Sinnesobjekte. Diese, die Organe der Erkenntnis, sind seine Strahlen; die Handlungsorgane sind seine Pferde; der Körper ist der Wagen; der Geist ist der Wagenlenker; das aus der Natur Bestehende ist sein Stachel. Durch dessen Schlag angetrieben, dreht sich dieser Körper wie ein Rad. Wenn er tot ist, bleibt dieser Körper nicht bestehen, als wäre er bewusst; und dieser ist sein Antreiber.
Maitrāyaṇī 2.10
स वा एष आत्मेत्यदो वशं नीत इव सितासितैः कर्मफलैरभिभूयमान इव प्रतिशरीरेषु चरत्यव्यक्तत्वात्सूक्ष्मत्वाददृश्यत्वादग्राह्यत्वान्निर्ममत्वा च्चानवस्थोऽकर्ता कर्तेवावस्थितः ॥ २.१० ॥
Dieser ātman selbst wandert, als wäre er unterworfen und überwältigt von den Früchten weißer und schwarzer Taten, durch jeden Körper. Weil er unmanifest, fein, unsichtbar und unfassbar ist und kein Gefühl des 'Mein' hat, ist er unbeständig und nicht Handelnder, und doch steht er da, als wäre er der Handelnde.
Maitrāyaṇī 2.11
स वा एष शुद्धः स्थिरोऽचलश्चालेपोऽव्यग्रो निःस्पृहः प्रेक्षकवदवस्थितः स्वस्य चरितभुग्गुणमयेन पटेनात्मानमन्तर्धीयावस्थित इत्यवस्थित इति ॥ २.११ ॥
Dieser ātman selbst ist rein, fest, unbeweglich, ungetrübt, unbekümmert und begehrlos; er steht da wie ein Zuschauer. Als Genießer der Früchte seines eigenen Wandels verhüllt er sich mit einem aus den guṇas gewebten Tuch und so steht er da; so steht er da.