உபநிடதங்கள் · Maitrāyaṇī 5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Maitrāyaṇī 5.1
चतुर्थः प्रपाठकः ॥
द्विधा वा एष आत्मानं बिभर्त्ययं यः प्राणो यश्चासावादित्योऽथ द्वौ वा एतावास्तां पञ्चधा नामान्तर्बहिश्चाहोरात्रे तौ व्यावर्तेते असौ वा आदित्यो बहिरात्मान्तरात्मा प्राणो बहिरात्मा गत्यान्तरात्मनानुमीयते । गतिरित्येवं ह्याह यः कश्चिद्विद्वानपहतपाप्माध्यक्षोऽवदातमनास्तन्निष्ठ आवृत्तचक्षुः सोऽन्तरात्मागत्या बहिरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं ह्याहाथ य एषोऽन्तरादित्ये हिरण्मयः पुरुषो यः पश्यति मां हिरण्यवत्स एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति ॥ ५.१ ॥
நான்காம் பிரபாடகம். இந்த ஆத்மா தன்னை இரு வகையில் தாங்குகிறது: இது பிராணன், அது ஆதித்யன். இவ்விரண்டும் ஐந்து பெயர்களுடன் உள்ளும் புறமும் இருந்தன; பகலும் இரவும் இவற்றின் மாறுதலாகும். அந்த ஆதித்யன் புற ஆத்மா, பிராணன் உள் ஆத்மா; புற ஆத்மா உள் ஆத்மாவின் இயக்கத்தால் ஊகிக்கப்படுகிறது. 'இயக்கமே' என்று இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. அறிந்தவன், பாவமற்றவன், மேற்பார்வையாளன், தூய மனமுடையவன், அதில் நிலைத்தவன், உள்நோக்கிய கண்களுடையவன் — அவன் உள் ஆத்மா; இயக்கத்தால் புற ஆத்மா ஊகிக்கப்படுகிறது. இப்போது சூரியனின் உள்ளே உள்ள பொன்னிறமான புருஷன், என்னைப் பொன்போலப் பார்ப்பவன், அவனே உள்ளே இதய தாமரையில் அமர்ந்து உணவை உண்கிறான்.
Maitrāyaṇī 5.2
अथ य एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति स एषोऽग्निर्दिवि श्रितः सौरः कालाख्योऽदृश्यः सर्वभूतान्नमत्ति कः पुष्करः किमयं वेद वा व तत्पुष्करं योऽयमाकाशोऽस्येमाश्चतस्रो दिशश्चतस्र उपदिशः संस्था अयमर्वागग्निः परत एतौ प्राणादित्यावेतावुपासीतोमित्यक्षरेण व्याहृतिभिः सावित्र्या चेति ॥ ५.२ ॥
இப்போது இதயத் தாமரையின் உள்ளே அமர்ந்து உணவை உண்பவன், வானில் நிலைத்திருக்கும் இந்த சௌர கால என்னும் அக்னி, காணப்படாதவன், எல்லா உயிர்களின் உணவை உண்பவன். அந்தத் தாமரை யார்? அதை இவன் அறிவானா, அல்லது அது எது? இந்த ஆகாசம் — இதன் நான்கு திசைகளும் நான்கு உபதிசைகளும் நிலைகளாகும். இந்த அக்னி அருகில் உள்ளது; அப்பால் இவ்விரண்டு, பிராணனும் ஆதித்யனும். இவ்விரண்டையும் 'ஓம்' என்ற அட்சரத்தாலும், வியாஹிருதிகளாலும், சாவித்ரியாலும் உபாசிக்க வேண்டும் என்று.
Maitrāyaṇī 5.3
द्वे वाव ब्रह्मणो रूपे मूर्तं चामूर्तं चाथ यन्मूर्तं तदसत्यं यदमूर्तं तत्सत्यं तद्ब्रह्म यद्ब्रह्म तज्ज्योतिर्यज्ज्योतिः स आदित्यः स वा एष ओमित्येतदात्मा स त्रेधात्मानं व्यकुरुत ओमिति तिस्रो मात्रा एताभिः सर्वमिदमोतं प्रोतं चैवास्मिन्नित्येवं ह्याहैतद्वा आदित्य ओमित्येवं ध्यायंस्तथात्मानं युञ्जीतेति ॥ ५.३ ॥
பிரம்மனின் உண்மையில் இரண்டு வடிவங்கள் உள்ளன: உருவம் கொண்டது மற்றும் உருவமற்றது. எது உருவம் கொண்டதோ அது அசத்தியம்; எது உருவமற்றதோ அது சத்தியம். அதுவே பிரம்மம்; எது பிரம்மமோ அதுவே ஒளி; எது ஒளியோ அதுவே ஆதித்யன். இதுவே ஓம் என்னும் ஆத்மா. அவர் தம்மை மூன்று வகையில் வெளிப்படுத்தினார். ஓம் என்பதில் மூன்று மாத்திரைகள் உள்ளன; இவற்றால் இந்த அனைத்தும் ஊடுருவியும் பிணைந்தும் உள்ளன. ஆதித்யனே ஓம் என்று இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. ஓம் என்று இவ்வாறு தியானித்து, அவ்வாறே ஆத்மாவுடன் யோகித்திருக்க வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 5.4
अथान्यत्राप्युक्तमथ खलु य उद्गीथः स प्रणवो यः प्रणवः स उद्गीथ इत्यसावादित्य उद्गीथ एव प्रणव इत्येवं ह्याहोद्गीथः प्रणवाख्यं प्रणेतारं नामरूपं विगतनिद्रं विजरमविमृत्युं पुनः पञ्चधा ज्ञेयं निहितं गुहायामित्येवं ह्याहोर्ध्वमूलं वा आब्रह्मशाखा आकाशवाय्वग्न्युदकभूम्यादय एकेनात्तमेतद्ब्रह्म तत्तस्यैतत्ते यदसावादित्य ओमित्येतदक्षरस्य चैतत्तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीताजस्रमित्येकोऽस्य रसं बोधयीत इत्येवं ह्याहैतदेवाक्षरं पुण्यमेतदेवाक्षरं ज्ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत् ॥ ५.४ ॥
வேறிடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: எது உத்கீதமோ அதுவே பிரணவம்; எது பிரணவமோ அதுவே உத்கீதம். அந்த ஆதித்யனே உத்கீதம், அதுவே பிரணவம் என்று இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. பிரணவம் எனப்படும் உத்கீதம் பிரேரகனாகும்; அது பெயர் வடிவங்களைக் கடந்தது, உறக்கமற்றது, மூப்பற்றது, மரணமற்றது. அது குகையில் நிலைத்திருப்பதாக ஐந்து வகையில் அறியப்பட வேண்டும். இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: அதன் வேர் மேலே உள்ளது, கிளைகள் பிரம்மா வரை பரவியுள்ளன; ஆகாசம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி முதலியவற்றால் ஒன்றால் பற்றப்பட்டது. இதுவே பிரம்மம். அதன் இந்த ரகசியம் உனக்குரியது: எந்த ஆதித்யன் உள்ளானோ அதுவே ஓம், இது அழியாத அட்சரம். எனவே 'ஓம்' என்பதால் இதை இடைவிடாது உபாசிக்க வேண்டும். ஒன்றே அதன் சாரத்தை உணர்த்துகிறது. இவ்வாறும் கூறப்படுகிறது: இந்த அட்சரமே புண்ணியம். இந்த அட்சரத்தை அறிந்து எவன் எதை விரும்புகிறானோ அது அவனுக்கு உண்டாகும்.
Maitrāyaṇī 5.5
अथान्यत्राप्युक्तं स्तनयत्येपास्य तनूर्या ओमिति स्त्रीपुंनपुंसकमिति लिण्गवत्येषाथाग्निर्वायुरादित्य इति भास्वत्येषाथ रुद्रो विष्णुरित्यधिपतिरित्येषाथ गार्हपत्यो दक्षणाग्निराहवनीय इति मुखवत्येषाथ ऋग्यजुःसामेति विजानात्येषथ भूर्भुवस्वरिति लोकवत्येषाथ भूतं भव्यं भविष्यदिति कालवत्येषाथ प्राणोऽग्निः सूर्यः इति प्रतापवत्येषाथान्नमापश्चन्द्रमा इत्याप्यायनवत्येषाथ बुद्धिर्मनोऽहण्कार इति चेतनवत्येषाथ प्राणोऽपानो व्यान इति प्राणवत्येके त्यजामीत्युक्तैताह प्रस्तोतार्पिता भवतीत्येवं ह्याहैतद्वै सत्यकाम परं चापरं च यदोमित्येतदक्षरमिति ॥ ५.५ ॥
வேறிடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: இது ஓம் எனப்படுவதன் உருவம்; அது முழங்குகிறது. அது பெண், ஆண், அலி என்ற பாலினங்களுடையது. இது அக்னி, வாயு, ஆதித்யன் என ஒளிர்கிறது. இது ருத்ரன், விஷ்ணு, அதிபதி என்றாகிறது. இது காருகபத்தியம், தட்சிணாக்னி, ஆஹவனீயம் என்ற முகமுடையது. இது ரிக், யஜுஸ், சாமம் ஆகியவற்றை அறிகிறது. இது பூமி, புவஸ், ஸ்வஸ் என்ற உலகங்களுடையது. இது இறந்தது, வருவது, எதிர்காலம் என்ற காலமுடையது. இது பிராணன், அக்னி, சூரியன் என்ற வெப்பமுடையது. இது அன்னம், நீர், சந்திரன் என்ற ஊட்டமுடையது. இது புத்தி, மனம், அகங்காரம் என்ற உணர்வுடையது. இது பிராணன், அபானன், வியானன் என்ற பிராணமுடையது. சிலர் 'நான் துறக்கிறேன்' என்று கூறி, இவற்றைப் பிரஸ்தோதாவுக்கு அர்ப்பணித்துவிடுகின்றனர். இவ்வாறும் கூறப்பட்டுள்ளது: சத்யகாமா, இது நிச்சயமாக உயர்ந்தது மற்றும் தாழ்ந்தது; ஓம் என்பதாகிய இந்த அட்சரமே அது.
Maitrāyaṇī 5.6
अथ व्यात्तं वा इदमासीत्सत्यं प्रजापतिस्तपस्तप्त्वा अनुव्याहरद्भूर्भुवःस्वरित्येषा हाथ प्रजापतेः स्थविष्ठा तनूर्वा लोकवतीति स्वरित्यस्याः शिरो नाभिर्भुवो भूः पादा आदित्यश्चक्षुरायत्तः पुरुषस्य महतो मात्राश्चक्षुषा ह्ययं मात्राश्चरिति सत्यं वै चक्षुरक्षिण्युपस्थितो हि पुरुषः सर्वार्थेषु वदत्येतस्माद्भूर्भुवःस्वरित्युपासीतान्नं हि प्रजापतिर्विश्वात्मा विश्वचक्षुरिवोपासितो भवतीत्येवं ह्याहैषा वै प्रजापतिर्विश्वभृत्तनूरेतस्यामिदं सर्वमन्तर्हितमस्मिंश्च सर्वस्मिन्नेषान्तर्हितेति तस्मादेषोपासीतेति ॥ ५.६ ॥
முதலில் இந்த உலகம் திறந்திருந்தது. உண்மையான பிரஜாபதி தவம் செய்து 'பூர் புவஸ் ஸ்வஃ' என்று உச்சரித்தார். இது பிரஜாபதியின் மிக அடர்ந்த உடல்; லோகங்களைக் கொண்டது. 'ஸ்வஃ' அவனுடைய தலை, 'புவஃ' நாபி, 'பூஃ' பாதங்கள். ஆதித்யன் அவனுடைய கண்; அது மஹாபுருஷனின் அளவுகளைச் சார்ந்தது, ஏனெனில் கண்ணால் இவ்வளவுகள் நகர்கின்றன. உண்மை இதுவே: கண் கண்ணில் நிற்கிறது, ஏனெனில் புருஷன் எல்லா விஷயங்களிலும் கண்ணால் பேசுகிறான். ஆகவே 'பூர் புவஸ் ஸ்வஃ' என்று உபாசிக்க வேண்டும். அன்னமே பிரஜாபதி; விஸ்வாத்மாவாகவும் விஸ்வசக்ஷுவாகவும் உபாசிக்கப்படுகிறான். இவ்வாறே அவன் கூறுகிறான்: இந்தப் பிரஜாபதியே உலகைத் தாங்கும் உடல்; அதில் இவை அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன, இதுவும் அனைத்திலும் அடங்கியுள்ளது. ஆகவே இதை உபாசிக்க வேண்டும்.
Maitrāyaṇī 5.7
तत्सवितुर्वरेण्यमित्यसौ वा आदित्यः सविता स वा एवं प्रवरणाय आत्मकामेनेत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्गो देवस्य धीमहीति सविता वै तेऽवस्थिता योऽस्य भर्गः कं सञ्चितयामीत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ धियो यो नः प्रचोदयादिति बुद्धयो वै धियस्ता योऽस्माकं प्रचोदयादित्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्ग इति यो ह वा अस्मिन्नादित्ये निहितस्तारकेऽक्षिणि चैष भर्गाख्यो भाभिर्गतिरस्य हीति भर्गो भर्जति वैष भर्ग इति ब्रह्मवादिनोऽथ भर्ग इति भासयतीमाँल्लोकानिति रञ्जयतीमानि भूतानि गच्च्हत इति गच्च्हत्यस्मिन्नागच्च्हत्यस्मा इमाः प्रजास्तस्माद्भारकत्वाद्भर्गः शत्रून्सूयमानत्वात्सूर्यः सव्नात्सविता दानादादित्यः पवनात्पावमानोऽथायोऽथायनादादित्य इत्येवं ह्याह खल्वात्मनात्मामृताख्यश्चेता मन्ता गन्ता स्रष्टा नन्दयिता कर्ता वक्ता रसयिता घ्राता स्पर्शयिता च विभुविग्रहे सन्निष्ठा इत्येवं ह्याहाथ यत्र द्वैतीभूतं विज्ञानं तत्र हि शृणोति पश्यति जिघ्रतीति रसयते चैव स्पर्शयति सर्वमात्मा जानीतेति यत्राद्वैतीभूतं विज्ञानं कार्यकारणनिर्मुक्तं निर्वचनमनौपम्यं निरुपाख्यं किं तदण्ग वाच्यम् ॥ ५.७ ॥
'தத்ஸவிதுர்வரேண்யம்' — இந்த அசௌ ஆதித்யனே சவிதா. ஆத்மகாமனுக்கு இது சிறந்த வரணம் என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுவர். 'பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி' — சவிதாவில் அந்த பர்கம் நிலைபெற்றுள்ளது. 'யோ நः பிரசோதயாத்' — புத்திகளே தியஸ்; அவை நம்மை தூண்டட்டும். இந்த ஆதித்யனிலும் கண்ணின் கருவிழியிலும் நிலைபெற்றுள்ள, ஒளியால் அறியப்படும் பர்கமே அதன் கதி. அது எரிக்கிறது, உலகங்களை ஒளிரச் செய்கிறது, உயிர்களை மகிழ்விக்கிறது; எல்லாம் அதனுள் செல்கின்றன, அதிலிருந்து வருகின்றன. சுமப்பதால் பர்கம், எதிரிகளை இயக்குவதால் சூரியன், தூண்டுவதால் சவிதா, கொடுப்பதால் ஆதித்யன், தூய்மைப்படுத்துவதால் பாவமானன், செல்வதால் ஆதித்யன் என்று கூறப்படுகிறது. அவ்வாறே ஆத்மா சேதா, மந்தா, கந்தா, சிருஷ்டா, நந்தயிதா, கர்த்தா, வக்தா, ரசயிதா, க்ராதா, ஸ்பர்சயிதா என்று கூறப்பட்டுள்ளது; எங்கும் வியாபித்த உடலில் நிலைத்துள்ளான். விஞ்ஞானம் இரட்டைநிலையில் இருக்கும்போது கேட்கிறது, பார்க்கிறது, முகர்கிறது, சுவைக்கிறது, தொடுகிறது; அது அத்வைதமாகி காரண காரியத்திலிருந்து விடுபட்டு, ஒப்பற்றதும் விவரிக்க இயலாததுமாகும்போது, நண்பனே, அதை எவ்வாறு சொல்வது?
Maitrāyaṇī 5.8
एष हि खल्वात्मेशानः शंभुर्भवो रुद्रः प्रजापतिर्विश्वसृड्ढिरण्यगर्भः सत्यं प्राणो हंसः शान्तो विष्णुर्नारायणोऽर्कः सविता धाता सम्राडिन्द्र इन्दुरिति य एष तपत्यग्निना पिहितः सहस्राक्षेण हिरण्मयेनानन्देनैष वाव विजिज्ञासितव्योऽन्वेष्टव्यः सर्वभूतेभ्योऽभयं दत्त्वारण्यं गत्वाथ बहिःकृतेन्द्रियार्थान्स्वशरीरादुपलभतेऽथैनमिति विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः ॥ ५.८ ॥
இந்த ஆத்மாவே ஈசானன், சம்பு, பவன், ருத்ரன், பிரஜாபதி, விஸ்வஸ்ருட், ஹிரண்யகர்பன், சத்யம், பிராணன், ஹம்சன், சாந்தன், விஷ்ணு, நாராயணன், அர்க்கன், சவிதா, தாதா, சம்ராட், இந்திரன், இந்து ஆவான். அக்னியால் மறைக்கப்பட்ட, ஆயிரம் கண்களுடைய, பொன்னிறமான ஆனந்தத்துடன் எது ஒளிர்கிறதோ, அதுவே அறியத்தக்கது, தேடத்தக்கது. எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து, காட்டுக்குச் சென்று, புலன்களின் பொருள்களை வெளியே விட்டு, தன் உடலிலிருந்து அவனை அடைகிறான். பின்னர் விஸ்வரூபனும், ஹரியும், ஜாதவேதஸுமான, பரம புகலிடமான, ஒன்றான ஜோதியாக ஒளிர்பவனைக் காண்கிறான். ஆயிரம் கதிர்களுடையவனும், நூறு வகையாக நிலைத்திருப்பவனுமான இந்த சூரியன் உயிர்களின் பிராணனாக உதிக்கிறான்.