Upaniṣads · Maitrāyaṇī 5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Maitrāyaṇī 5.1
चतुर्थः प्रपाठकः ॥
द्विधा वा एष आत्मानं बिभर्त्ययं यः प्राणो यश्चासावादित्योऽथ द्वौ वा एतावास्तां पञ्चधा नामान्तर्बहिश्चाहोरात्रे तौ व्यावर्तेते असौ वा आदित्यो बहिरात्मान्तरात्मा प्राणो बहिरात्मा गत्यान्तरात्मनानुमीयते । गतिरित्येवं ह्याह यः कश्चिद्विद्वानपहतपाप्माध्यक्षोऽवदातमनास्तन्निष्ठ आवृत्तचक्षुः सोऽन्तरात्मागत्या बहिरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं ह्याहाथ य एषोऽन्तरादित्ये हिरण्मयः पुरुषो यः पश्यति मां हिरण्यवत्स एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति ॥ ५.१ ॥
Quarto prapāṭhaka. Este ātman sustenta-se de duas maneiras: é o sopro, e é aquele sol. Estes dois, sob cinco nomes, estavam dentro e fora; dia e noite são a sua alternância. Aquele sol é o eu exterior, o sopro é o eu interior; o eu exterior é inferido pelo movimento do eu interior. Assim se diz: 'movimento'. Quem for sábio, livre de pecado, supervisor, de mente pura, devotado a isso, com os olhos voltados para dentro — esse é o eu interior; o eu exterior é inferido pelo movimento. Assim se diz: 'movimento'. Agora, a pessoa dourada dentro do sol, que me vê como ouro, essa, residindo no lótus interior do coração, come alimento.
Maitrāyaṇī 5.2
अथ य एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति स एषोऽग्निर्दिवि श्रितः सौरः कालाख्योऽदृश्यः सर्वभूतान्नमत्ति कः पुष्करः किमयं वेद वा व तत्पुष्करं योऽयमाकाशोऽस्येमाश्चतस्रो दिशश्चतस्र उपदिशः संस्था अयमर्वागग्निः परत एतौ प्राणादित्यावेतावुपासीतोमित्यक्षरेण व्याहृतिभिः सावित्र्या चेति ॥ ५.२ ॥
Agora, aquele que, residindo no lótus do coração, come alimento — este fogo solar chamado Tempo, que repousa no céu, invisível, come o alimento de todos os seres. Qual é esse lótus? Quem o conhece, ou o que é esse lótus? Este espaço — suas quatro direções e quatro direções intermediárias são seus suportes. Este fogo está perto; além, estes dois, o sopro e o sol. Deve-se meditar nestes dois com a sílaba Om, com as expressões sagradas e com a Sāvitrī — assim.
Maitrāyaṇī 5.3
द्वे वाव ब्रह्मणो रूपे मूर्तं चामूर्तं चाथ यन्मूर्तं तदसत्यं यदमूर्तं तत्सत्यं तद्ब्रह्म यद्ब्रह्म तज्ज्योतिर्यज्ज्योतिः स आदित्यः स वा एष ओमित्येतदात्मा स त्रेधात्मानं व्यकुरुत ओमिति तिस्रो मात्रा एताभिः सर्वमिदमोतं प्रोतं चैवास्मिन्नित्येवं ह्याहैतद्वा आदित्य ओमित्येवं ध्यायंस्तथात्मानं युञ्जीतेति ॥ ५.३ ॥
Brahman tem, de fato, duas formas: a corporificada e a não corporificada. O que é corporificado é irreal; o que é não corporificado é real. Isso é brahman, e o que é brahman é luz, e o que é luz é o sol. Este mesmo sol é o ātman chamado om. Ele manifestou-se a si mesmo de três modos. Em om há três mātrās, e por elas tudo isto está tecido e entrelaçado. Assim se diz que este sol é de fato om. Meditando assim em om, deve-se unir-se ao ātman.
Maitrāyaṇī 5.4
अथान्यत्राप्युक्तमथ खलु य उद्गीथः स प्रणवो यः प्रणवः स उद्गीथ इत्यसावादित्य उद्गीथ एव प्रणव इत्येवं ह्याहोद्गीथः प्रणवाख्यं प्रणेतारं नामरूपं विगतनिद्रं विजरमविमृत्युं पुनः पञ्चधा ज्ञेयं निहितं गुहायामित्येवं ह्याहोर्ध्वमूलं वा आब्रह्मशाखा आकाशवाय्वग्न्युदकभूम्यादय एकेनात्तमेतद्ब्रह्म तत्तस्यैतत्ते यदसावादित्य ओमित्येतदक्षरस्य चैतत्तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीताजस्रमित्येकोऽस्य रसं बोधयीत इत्येवं ह्याहैतदेवाक्षरं पुण्यमेतदेवाक्षरं ज्ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत् ॥ ५.४ ॥
Diz-se também em outro lugar: o que é udgītha é, de fato, praṇava, e o que é praṇava é udgītha. Este mesmo sol é o udgītha, e é praṇava. Assim se diz que o udgītha, chamado praṇava, é o impulsionador, além do nome e da forma, livre do sono, da velhice e da morte; deve ser conhecido de cinco modos, colocado na caverna do coração. Assim se diz: sua raiz está acima, seus ramos se estendem até brahmā; é apreendido como um pelo espaço, pelo ar, pelo fogo, pela água, pela terra e pelo restante. Isto é brahman. Seu segredo para ti é este: o sol ali é om, esta sílaba (akṣara). Portanto deve-se meditar nele constantemente por meio de om, e o único revela sua essência. Assim se diz: esta sílaba imperecível é de fato auspiciosa. Quem conhece esta sílaba obtém o que deseja.
Maitrāyaṇī 5.5
अथान्यत्राप्युक्तं स्तनयत्येपास्य तनूर्या ओमिति स्त्रीपुंनपुंसकमिति लिण्गवत्येषाथाग्निर्वायुरादित्य इति भास्वत्येषाथ रुद्रो विष्णुरित्यधिपतिरित्येषाथ गार्हपत्यो दक्षणाग्निराहवनीय इति मुखवत्येषाथ ऋग्यजुःसामेति विजानात्येषथ भूर्भुवस्वरिति लोकवत्येषाथ भूतं भव्यं भविष्यदिति कालवत्येषाथ प्राणोऽग्निः सूर्यः इति प्रतापवत्येषाथान्नमापश्चन्द्रमा इत्याप्यायनवत्येषाथ बुद्धिर्मनोऽहण्कार इति चेतनवत्येषाथ प्राणोऽपानो व्यान इति प्राणवत्येके त्यजामीत्युक्तैताह प्रस्तोतार्पिता भवतीत्येवं ह्याहैतद्वै सत्यकाम परं चापरं च यदोमित्येतदक्षरमिति ॥ ५.५ ॥
Diz-se também em outro lugar: este é o corpo daquilo que é om, que troveja. Possui os gêneros feminino, masculino e neutro. Como fogo, vento e sol resplandece; como Rudra, Viṣṇu e senhor torna-se; como fogo doméstico, fogo do sul e fogo da oferenda tem uma boca. Conhece o Ṛg, o Yajur e o Sāma. Possui os mundos terra, céu e firmamento. Possui os tempos passado, presente e futuro. Como respiração, fogo e sol tem calor; como alimento, água e lua tem nutrição; como intelecto, mente e ego tem consciência; como prāṇa, apāna e vyāna tem respiração. Alguns dizem 'renuncio', e tendo dito isso, estes são oferecidos ao cantor de louvores. Assim se diz: Satyakāma, isto é de fato o superior e o inferior, aquilo que é om; esta sílaba (akṣara).
Maitrāyaṇī 5.6
अथ व्यात्तं वा इदमासीत्सत्यं प्रजापतिस्तपस्तप्त्वा अनुव्याहरद्भूर्भुवःस्वरित्येषा हाथ प्रजापतेः स्थविष्ठा तनूर्वा लोकवतीति स्वरित्यस्याः शिरो नाभिर्भुवो भूः पादा आदित्यश्चक्षुरायत्तः पुरुषस्य महतो मात्राश्चक्षुषा ह्ययं मात्राश्चरिति सत्यं वै चक्षुरक्षिण्युपस्थितो हि पुरुषः सर्वार्थेषु वदत्येतस्माद्भूर्भुवःस्वरित्युपासीतान्नं हि प्रजापतिर्विश्वात्मा विश्वचक्षुरिवोपासितो भवतीत्येवं ह्याहैषा वै प्रजापतिर्विश्वभृत्तनूरेतस्यामिदं सर्वमन्तर्हितमस्मिंश्च सर्वस्मिन्नेषान्तर्हितेति तस्मादेषोपासीतेति ॥ ५.६ ॥
No início este mundo estava aberto. Prajāpati, o verdadeiro, praticou a austeridade e proferiu 'bhūr bhuvaḥ svaḥ'. Este é o corpo mais sólido de Prajāpati, que possui mundos. Svaḥ é sua cabeça, bhuvaḥ seu umbigo, bhūḥ seus pés. O sol é seu olho, dependente das medidas do grande puruṣa, pois é pelo olho que essas medidas se movem. A verdade é que o olho repousa no olho, pois o puruṣa fala pelo olho em todos os assuntos. Portanto, deve-se meditar em 'bhūr bhuvaḥ svaḥ'. O alimento é Prajāpati, adorado como o ātman de tudo e o olho de tudo. Assim ele diz: este Prajāpati é o corpo que sustenta o universo; nele tudo isto está contido, e ele está contido em tudo isto. Portanto, deve-se meditá-lo.
Maitrāyaṇī 5.7
तत्सवितुर्वरेण्यमित्यसौ वा आदित्यः सविता स वा एवं प्रवरणाय आत्मकामेनेत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्गो देवस्य धीमहीति सविता वै तेऽवस्थिता योऽस्य भर्गः कं सञ्चितयामीत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ धियो यो नः प्रचोदयादिति बुद्धयो वै धियस्ता योऽस्माकं प्रचोदयादित्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्ग इति यो ह वा अस्मिन्नादित्ये निहितस्तारकेऽक्षिणि चैष भर्गाख्यो भाभिर्गतिरस्य हीति भर्गो भर्जति वैष भर्ग इति ब्रह्मवादिनोऽथ भर्ग इति भासयतीमाँल्लोकानिति रञ्जयतीमानि भूतानि गच्च्हत इति गच्च्हत्यस्मिन्नागच्च्हत्यस्मा इमाः प्रजास्तस्माद्भारकत्वाद्भर्गः शत्रून्सूयमानत्वात्सूर्यः सव्नात्सविता दानादादित्यः पवनात्पावमानोऽथायोऽथायनादादित्य इत्येवं ह्याह खल्वात्मनात्मामृताख्यश्चेता मन्ता गन्ता स्रष्टा नन्दयिता कर्ता वक्ता रसयिता घ्राता स्पर्शयिता च विभुविग्रहे सन्निष्ठा इत्येवं ह्याहाथ यत्र द्वैतीभूतं विज्ञानं तत्र हि शृणोति पश्यति जिघ्रतीति रसयते चैव स्पर्शयति सर्वमात्मा जानीतेति यत्राद्वैतीभूतं विज्ञानं कार्यकारणनिर्मुक्तं निर्वचनमनौपम्यं निरुपाख्यं किं तदण्ग वाच्यम् ॥ ५.७ ॥
'Tat savitur vareṇyam' — este Āditya ali é de fato Savitṛ. Os que falam do brahman dizem que ele é a melhor escolha para quem deseja o ātman. 'Bhargo devasya dhīmahi' — é no Savitṛ que aquele bhargas permanece. 'Yo naḥ pracodayāt' — os intelectos são os dhiyas; que nos impulsionem. Os que falam do brahman dizem que o esplendor chamado bhargas, posto neste sol e na pupila do olho, é a sua meta. Queima, ilumina os mundos, deleita os seres; todos entram nele e dele vêm. Por sustentar é bhargas, por impelir os inimigos é sūrya, por impelir é savitṛ, por dar é āditya, por purificar é pāvamāna, por ir é āditya. Assim se diz: o ātman, chamado imortal, é o que percebe, pensa, vai, cria, deleita, age, fala, saboreia, cheira e toca, estabelecido no corpo onipresente. Onde a consciência é dual, ouve-se, vê-se, cheira-se, saboreia-se, toca-se; onde a consciência se tornou não dual, livre de causa e efeito, incomparável, indizível e sem designação, o que se pode dizer, amigo?
Maitrāyaṇī 5.8
एष हि खल्वात्मेशानः शंभुर्भवो रुद्रः प्रजापतिर्विश्वसृड्ढिरण्यगर्भः सत्यं प्राणो हंसः शान्तो विष्णुर्नारायणोऽर्कः सविता धाता सम्राडिन्द्र इन्दुरिति य एष तपत्यग्निना पिहितः सहस्राक्षेण हिरण्मयेनानन्देनैष वाव विजिज्ञासितव्योऽन्वेष्टव्यः सर्वभूतेभ्योऽभयं दत्त्वारण्यं गत्वाथ बहिःकृतेन्द्रियार्थान्स्वशरीरादुपलभतेऽथैनमिति विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः ॥ ५.८ ॥
Este ātman é de fato o Senhor, Śambhu, Bhava, Rudra, Prajāpati, criador do universo, Hiraṇyagarbha, a verdade, o sopro, o cisne, o pacífico, Viṣṇu, Nārāyaṇa, o sol, Savitṛ, o estabelecedor, o rei soberano, Indra, a lua. Aquele que brilha, coberto pelo fogo, de mil olhos, com bem-aventurança dourada, é o único a ser conhecido e buscado. Tendo dado destemor a todos os seres e ido à floresta, tendo voltado os objetos dos sentidos para fora, percebe-o no próprio corpo. Então o vê como todas as formas, fulvo, onisciente, o refúgio supremo, uma luz única que resplandece. Este sol de mil raios, existindo de cem modos, nasce como o sopro das criaturas.