Upaniṣaden · Maitrāyaṇī 7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Maitrāyaṇī 7.1
अग्निर्गायत्रं त्रिवृद्रथन्तरं वसन्तः प्राणो नक्षत्राणि वसवः पुरस्तादुद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेणेक्षन्ति अचिन्त्योऽमूर्तो गभीरो गुणभुग्मयोऽनिर्वृत्तिर्योगीश्वरः सर्वज्ञो मेघोऽप्रमेयोऽनाद्यन्तः श्रीमान् अजो धीमाननिर्देश्यः सर्वसृक् सर्वस्यात्मा सर्वभुक् सर्वस्येशानः सर्वस्यान्तरान्तरः ॥ ७.१ ॥
Agni ist das gāyatrī-Metrum, das dreifache (stoma), der Rathantara-Gesang, der Frühling, der Atem, die Sternbilder, die Vasus. Sie gehen im Osten auf, sie erhitzen, sie regnen, sie preisen, sie treten wieder ein, sie blicken durch eine innere Öffnung. Er ist unfassbar, formlos, tief, der Genießer der Eigenschaften, aus Täuschung gemacht, unaufhörlich, Herr des Yoga, allwissend, die Wolke, unermesslich, ohne Anfang und Ende, glorreich, ungeboren, weise, unbeschreiblich, Schöpfer von allem, der ātman von allem, Genießer von allem, Herrscher über alles, das Innerste von allem.
Maitrāyaṇī 7.2
इन्द्रस्त्रिष्टुप् पञ्चदशो बृहद्ग्रीष्मो व्यानः सोमो रुद्रा दक्षिणत उद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेण ईक्षन्ति अनाद्यन्तोऽपरिमितोऽपरिच्छिन्नोऽपरप्रयोज्यः स्वतन्त्रोऽलिङ्गोऽमूर्तोऽनन्तशक्तिर्धाता भास्करः ॥ ७.२ ॥
Indra ist das Triṣṭubh-Metrum, das fünfzehnfache (stoma), der Bṛhat-Gesang, der Sommer, der verteilte Atem, Soma, die Rudras. Sie gehen im Süden auf, sie erhitzen, sie regnen, sie preisen, sie treten wieder ein, sie blicken durch eine innere Öffnung. Er hat weder Anfang noch Ende, ist unermesslich, ungeteilt, von keinem anderen gelenkt, unabhängig, ohne Merkmale, formlos, von unendlicher Kraft, der Erhalter, die Sonne.
Maitrāyaṇī 7.3
मरुतो जगती सप्तदशो वैरूपम् वर्षा अपानः शुक्र आदित्याः पश्चादुद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेणेक्षन्ति तच्छान्तमशब्दमभयमशोकमानन्दम् तृप्तम् स्थिरमचलममृतमच्युतम् ध्रुवम् विष्णुसंज्ञितम् सर्वापरं धाम ॥ ७.३ ॥
Die Marut, das Metrum Jagatī, das Siebzehnfache, das Vairūpa, die Regen, der Atem apāna, der Strahlende und die Ādityas steigen aus dem Westen auf, spenden Hitze, senden Regen, werden gepriesen, treten wieder ein und schauen durch die Öffnung hinein. Das ist friedvoll, lautlos, furchtlos, sorgenfrei, Seligkeit, gesättigt, fest, unbewegt, unsterblich, unvergänglich, beständig, Viṣṇu genannt: die Wohnstätte jenseits von allem.
Maitrāyaṇī 7.4
विश्वे देवा अनुष्टुबेकविंशो वैराजः शरत्समानो वरुणः साध्या उत्तरत उद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेणेक्षन्ति अन्तःशुद्धः पूतः शून्यः शान्तोऽप्राणो निरात्मानन्तः ॥ ७.४ ॥
Die Viśvedeva, das Metrum Anuṣṭubh, das Einundzwanzigfache, das Vairāja, der Herbst, der Atem samāna, Varuṇa und die Sādhya steigen aus dem Norden auf, spenden Hitze, senden Regen, werden gepriesen, treten wieder ein und schauen durch die Öffnung hinein. Das ist innerlich rein, geläutert, leer, still, ohne prāṇa, ohne ātman, unendlich.
Maitrāyaṇī 7.5
मित्रावरुणौ पङ्क्तिस्त्रिणवत्रयस्त्रिंशो शाक्वररैवते हेमन्त शिशिरा उदानोऽङ्गिरसश्चन्द्रमा ऊर्ध्वा उद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेणेक्षन्ति प्रणवाख्यं प्रणेतारम् भारूपम् विगतनिद्रम् विजरम् विमृत्युम् विशोकम् ॥ ७.५ ॥
Mitra und Varuṇa, das Metrum Paṅkti, das Neununddreißigfache, das Dreiunddreißig, die Śākvara und Raivata, Winter und die kühle Jahreszeit, der aufsteigende Atem udāna, die Aṅgiras und der Mond steigen nach oben auf, spenden Hitze, senden Regen, werden gepriesen, treten wieder ein und schauen durch die Öffnung hinein. Das wird mit der Silbe praṇava bezeichnet, der Führer, von strahlender Gestalt, frei von Schlaf, alterslos, todlos, sorgenfrei.
Maitrāyaṇī 7.6
शनिराहुकेतूरगरक्षोयक्षनरविहगशरभेभादयोऽधस्तादुद्यन्ति तपन्ति वर्षन्ति स्तुवन्ति पुनर्विशन्ति अन्तर्विवरेणेक्षन्ति यः प्राज्ञो विधरणः सर्वान्तरोऽक्षरः शुद्धः पूतः भान्तः क्षान्तः शान्तः ॥ ७.६ ॥
Śani, Rāhu, Ketu, die Schlangen, die Rākṣasa, die Yakṣa, die Menschen, die Vögel, die Śarabha, die Elefanten und die übrigen steigen von unten auf, spenden Hitze, senden Regen, werden gepriesen, treten wieder ein und schauen durch die Öffnung hinein. Das ist der Einsichtige, der Erhalter, der Innerste aller, unvergänglich, rein, geläutert, strahlend, geduldig, still.
Maitrāyaṇī 7.7
एष हि खल्वात्मन्तर्हृदयेऽणीयानिद्धोऽग्निरिव विश्वरूपोऽस्यैवान्नमिदं सर्वमस्मिन्नोता इमाः प्रजाः। एष आत्मापहतपाप्मा विजरो विमृत्युर्विशोकोऽविचिकित्सोऽविपाशः सत्यसङ्कल्पः सत्यकामः एष परमेश्वरः एष भूताधिपतिः एष भूतपालः एष सेतुः विधरणः एष हि खल्वात्मेशानः शम्भुर्भवो रुद्रः प्रजापतिर् विश्वसृग्घिरण्यगर्भः सत्यं प्राणो हंसः शस्ताच्युतो विष्णुर्नारायणः यश्चैषोऽग्नौ यश्चायं हृदये यश्चासावादित्ये स एष एकः तस्मै ते विश्वरूपाय सत्ये नभसि हिताय नमः ॥ ७.७ ॥
Fürwahr, dies ist der ātman im Herzen, feiner als ein Atom, brennend wie das Feuer, von allen Gestalten. In ihm ist all diese Speise, und in ihm sind alle diese Wesen eingewoben. Dieser ātman ist frei von Übel, alterslos, todlos, sorgenlos, frei von Zweifel, frei von Fesseln, von wahrem Willen und wahrem Verlangen. Dieser ist der höchste Herr, dieser ist der Herrscher der Wesen, dieser ist der Beschützer der Wesen, dieser ist die Brücke und der Halt. Dies ist wahrlich der ātman, der Herr, Śambhu, Bhava, Rudra, Prajāpati, der Schöpfer aller, Hiraṇyagarbha, die Wahrheit, der Atem (prāṇa), der Schwan (haṃsa), der Gepriesene und Unvergängliche, Viṣṇu, Nārāyaṇa. Wer im Feuer ist, wer im Herzen ist und wer in jener Sonne ist, das ist der Eine. Verehrung sei ihm, dem Vielgestaltigen, in der Wahrheit, im Raum, dem Heilbringer.
Maitrāyaṇī 7.8
अथेदानीं ज्ञानोपसर्गा राजन्मोहजालस्यैष वै योनिः यदस्वर्गैः सह स्वर्गस्यैष वाट्ये पुरस्तादुक्तेऽप्यधः स्तम्बेनाश्लिष्यन्ति अथ ये चान्ये ह नित्यप्रमुदिता नित्यप्रवसिता नित्ययाचनका नित्यं शिल्पोपजीविनोऽथ ये चान्ये ह पुरयाचका अयाज्ययाचकाः शुद्रशिष्याः शूद्रश्च शास्त्रविद्वांसोऽथ ये चान्ये ह चाटजटनटभटप्रव्रजितरङ्गावतारिणो राजकर्मणि पतितादयोऽथये चान्ये ह यक्षराक्षसभूतगणपिशाचोरगग्रहादीनामर्थं पुरस्कृत्य शमयाम इत्येवं ब्रुवाणा अथ ये चान्ये ह वृथा कषायकुण्डलिनः कापालिनोऽथ ये चान्ये ह वृथा तर्कदृष्टान्तकुहकेन्द्रजालैर्वैदिकेषु परिस्थातुमिच्च्हन्ति तैः सह न संवस्त् प्रकाश्यभूता वै ते तस्करा अस्वर्ग्या इत्येवं ह्याह नैरात्म्यवादकुहकैर्मिथ्यादृष्टान्तहेतुभिः । भ्राम्यन्लोको न जानाति वेदविद्यान्तरन्तु यत् ॥ ॥ ७.८ ॥
Nun, o König, sind jene, die die Erkenntnis behindern, die Quelle des Netzes der Verblendung: diejenigen, die sich am Pfosten unten festhalten zusammen mit denen, die nicht vom Himmel sind, wie zuvor über den Himmel gesagt wurde. Ebenso jene, die stets fröhlich, stets umherziehend, stets bettelnd sind, stets vom Handwerk leben; und die Bettler der Stadt, die von Unwürdigen erbitten, die Śūdra-Schüler haben, und Śūdras, die in den Schriften bewandert sind; und die Schmeichler, die Asketen mit verfilztem Haar, die Schauspieler, Krieger, wandernden Mönche, Bühnenkünstler und Gefallenen im königlichen Dienst; und jene, die um der Yakṣas, Rākṣasas, Geisterscharen, Dämonen, Schlangen und Planeten willen sagen: „Wir werden sie besänftigen“; und die Kāpālikas, die vergeblich ockerfarbene Gewänder und Ohrringe tragen; und jene, die vergeblich mit Spitzfindigkeiten, Beispielen, Täuschungen und Zauberkunststücken unter den vedischen Dingen bestehen wollen. Man soll nicht mit ihnen zusammenleben; sie sind offenkundige Diebe, die nicht zum Himmel führen. So wandert in der Tat die Welt, getäuscht durch die Kniffe der Lehre vom Nicht-Selbst, durch falsche Beispiele und Gründe, und sie erkennt nicht den Unterschied im vedischen Wissen.
Maitrāyaṇī 7.9
बृहस्पतिर्वै शुक्रो भूत्वेन्द्रस्याभयायासुरेभ्यः क्षयायेमामविद्यामसृजत् तया शिवमशिवमित्युद्दिशन्त्यशिवं शिवमिति वेदादिशास्त्रहिंसकधर्माभिध्यानमस्त्विति वदन्ति अतो नैनामभिधीयेतान्यथैषा बन्ध्येवैषा रतिमात्रं फलमस्या वृत्तच्युतस्येव नारम्भणीयेत्येवं ह्याह दूरमेते विपरीते विषूची अविद्या या च विद्येति ज्ञाता । विद्याभीप्सितुं नचिकेतसं मन्ये न त्वा कामा बहवो लोलुपन्ते ॥ विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह । अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्यया अमृतमश्नुते ॥ अविद्यायामन्तरे वेष्ट्यमानाः स्वयं धीराः पण्डितं मन्यमानाः । दन्द्रम्यमानाः परियन्ति मूढा अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ ॥ ७.९ ॥
Bṛhaspati, der zu Śukra wurde, schuf diese Unwissenheit (avidyā) zur Furchtlosigkeit Indras und zum Untergang der Asuras. Durch sie nennt man das Glückverheißende unglückverheißend und das Unglückverheißende glückverheißend; sie sagen: »Möge Meditation über ein Dharma stattfinden, das Veda und die übrigen Schriften verletzt.« Darum soll es nicht anders gelehrt werden. Sie ist unfruchtbar; ihre einzige Frucht ist sinnlicher Genuss, und man soll sich ihr nicht zuwenden, wie einer, der vom rechten Wandel abgefallen ist. Denn so sagt er: diese beiden, Unwissenheit und Wissen, als weit voneinander entfernt, gegensätzlich und auseinanderstrebend bekannt. Ich halte Naciketas für einen, der nach Wissen verlangt; viele Begierden haben dich nicht verführt. Wer Wissen und Unwissenheit zugleich erkennt, überschreitet durch die Unwissenheit den Tod und erlangt durch das Wissen die Unsterblichkeit. In die Unwissenheit eingehüllt, sich selbst für weise und gelehrt haltend, irren die Verblendeten umher wie Blinde, die von Blinden geführt werden.
Maitrāyaṇī 7.10
देवासुरा ह वै य आत्मकामा ब्रह्मणोऽन्तिकं प्रयाताः तस्मै नमस्कृत्वोचुः भगवन् वयमात्मकामाः स त्वं नो ब्रूहीति अतश्चिरं ध्यात्वाऽमन्यतान्यतामानो वै तेऽसुरा अतोऽन्यतममेतेषामुक्तम् तदिमे मूढा उपजीवन्त्यभिष्वङ्गिणस्तर्याभिघातिनोऽनृताभिशंसिनः सत्यमिवानृतं पश्यन्तीन्द्रजालवदित्यतो यद्वेदेष्वाभिहितं तत्सत्यं यद्वेदेषूक्तं तद्विद्वांस उपजीवन्ति तस्माद्ब्राह्मणो नावैदिकमधीयीतायमर्थः स्यादिति ॥ ७.१० ॥
Die Götter und Asuras, die nach dem Ātman verlangten, gingen zu Brahmā. Sich vor ihm verneigend sprachen sie: Verehrter, wir verlangen nach dem Ātman; sage es uns. Da dachte er lange nach, meditierend; die Asuras hatten eine andere Gesinnung, daher wurde ihnen eine andere Lehre verkündet. Diese Verblendeten, anhaftend, verletzend, Falsches redend, sehen das Falsche als wahr, wie das Blendwerk eines Zauberers. Darum ist das in den Veden Verkündete wahr, und von dem, was die Veden sagen, leben die Gelehrten. Darum soll ein Brahmane nichts Nichtvedisches studieren, damit dieser Sinn nicht entstehe.
Maitrāyaṇī 7.11
एतद्वा व तत्स्वरूपं नभसः खेऽन्तर्भूतस्य यत्परं तेजस्तत्त्रेधाभिहितमग्ना आदित्ये प्राण एतद्वा व तत्स्वरूपं नभसः खेऽन्तर्भूतस्य यदोमित्येतदक्षरमनेनैव तदुद्बुध्यति उदयति उच्छ्वसति अजस्रं ब्रह्मधीयालम्बं वात्रैवैतत्समीरणे नभसि प्रशाखयैवोत्क्रम्य स्कन्धात्स्कन्धमनुसरति। अप्सु प्रक्षेपको लवणस्येव घृतस्य चौष्ण्यमिवाभिध्यातुर्विस्तृतिरिवैतदित्यात्रोदाहरन्ति। अथ कस्मादुच्यते वैद्युतो यस्मादुच्चारितमात्र एव सर्वं शरीरं विद्योतयति तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीतापरिमितं तेजः ।
१ पुरुषश्चक्षुषो योऽयं दक्षिणोऽक्षिण्यवस्थितः ।
इन्द्रोऽयमस्य जायेयं सव्ये चाक्षिण्यवस्थिता ॥
२ समागमस्तयोरेव हृदयान्तर्गते सुषौ ।
तेजस्तल्लोहितस्यात्र पिण्ड एवोभयोस्तयोः ॥
३ हृदयादायाति तावच्चक्षुष्यस्मिन्प्रतिष्ठिता ।
सारणी सा तयोर्नाडी द्वयोरेका द्विधा सती ॥
४ मनः कायाग्निमाहन्ति स प्रेरयति मारुतम् ।
मारुतस्तूरसि चरन्मन्द्रं जनयति स्वरम् ॥
५ खजाग्नियोगाद् हृदि सम्प्रयुक्तमणोर्ह्यणुर्द्विरणुः कण्ठदेशे ।
जिह्वाग्रदेशे त्र्यणुकं च विद्धि विनिर्गतं मातृकमेवमाहुः ॥
६ न पश्यन्मृत्युमं पश्यति न रोगं नोत दुःखताम् ।
सर्वं हि पश्यन्पश्यति सर्वमाप्नोति सर्वशः ॥
७ चाक्षुषः स्वप्नचारी च सुप्तः सुप्तात्परश्च यः ।
भेदाश्चैतेऽस्य चत्वारस्तेभ्यस्तुर्यं महत्तरम् ॥
८ त्रिष्वेकपाच्चरेद्ब्रह्म त्रिपाच्चरति चोत्तरे ।
सत्यानृतोपभोगार्थाः द्वैतीभावो महात्मन इति
द्वैतीभावो महात्मन इति ॥ ॥ ७.११ ॥
Dies ist in Wahrheit die wahre Gestalt jenes höchsten Glanzes, der im Himmel wohnt, dreifach verkündet: im Feuer, in der Sonne und im Atem. Dies ist in Wahrheit die Gestalt der Silbe Om, die im Himmel wohnt. Durch sie erwacht man, erhebt sich und atmet; sie wird zur unablässigen Stütze der Betrachtung Brahmans. Sie geben die Beispiele: wie das Salz sich im Wasser auflöst, wie die Wärme des Ghee, wie die Ausbreitung dessen, der meditiert. Warum wird es blitzähnlich genannt? Weil es schon bei seinem Aussprechen den ganzen Körper erleuchtet; deshalb soll man dies durch Om als unermessliches Licht verehren. Die Person, die im rechten Auge steht, ist Indra, und seine Gattin steht im linken Auge. Ihre Vereinigung findet im Inneren des Herzens statt, in der suṣumnā; dort ist das rote Licht die Masse von beiden. Was aus dem Herzen kommt, ist in diesem Auge gegründet; es ist der Leitkanal nāḍī von beiden, eins, obwohl zwei, zweifach seiend. Der Geist schlägt das körperliche Feuer an; er treibt den Wind an; der Wind, der in der Brust wandert, erzeugt einen tiefen Klang. Das Atom, das im Herzen durch die Vereinigung mit dem Feuer des Raumes verbunden ist, das Zweiatom im Kehlbereich und das Dreiatom an der Zungenspitze, erkenne sie; als Mātṛkā-Laut hervorgehend, so sagen sie. Wer den Tod nicht sieht, sieht weder diesen noch Krankheit noch Leid; alles sehend, sieht er alles und erlangt alles auf jede Weise. Der Wachzustand, der Traumwanderer, der Tiefschläfer und das, was jenseits des tiefen Schlafes ist, das sind seine vier Teile; jenseits dieser ist das vierte, weit größere. Innerhalb der drei bewegt sich das einfüßige Brahman; darüber bewegt sich das dreifüßige; die Zweiheit des großen Selbst dient dem Genuss von Wahrheit und Unwahrheit.