Upaniṣads · Muṇḍaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Muṇḍaka 1.2.1
तदेतत् सत्यं मन्त्रेषु कर्माणि कवयो
यान्यपश्यंस्तानि त्रेतायां बहुधा संततानि ।
तान्याचरथ नियतं सत्यकामा एष वः
पन्थाः सुकृतस्य लोके ॥ १.२.१ ॥
Esta es la verdad: los ritos que los videntes vieron en los mantras se extienden de muchas maneras por las tres Vedas. Quienes desean la verdad, practicadlos con constancia; este es el camino de vuestras buenas obras en este mundo.
Muṇḍaka 1.2.2
यदा लेलायते ह्यर्चिः समिद्धे हव्यवाहने ।
तदाऽऽज्यभागावन्तरेणाऽऽहुतीः प्रतिपादयेत् ॥ १.२.२ ॥
Cuando la llama vacila en el fuego encendido que lleva la ofrenda (havyavāhana), entonces se deben presentar las ofrendas entre las dos porciones de mantequilla clarificada (ājyabhāga).
Muṇḍaka 1.2.3
यस्याग्निहोत्रमदर्शमपौर्णमास-
मचातुर्मास्यमनाग्रयणमतिथिवर्जितं च ।
अहुतमवैश्वदेवमविधिना हुत-
मासप्तमांस्तस्य लोकान् हिनस्ति ॥ १.२.३ ॥
Aquel cuyo agnihotra carece de los ritos darśa y paurṇamāsa, de las ofrendas cāturmāsya y āgrayaṇa, de hospitalidad a los huéspedes, y que ofrece sin ofrenda, sin vaiśvadeva y de manera impropia: destruye sus siete mundos.
Muṇḍaka 1.2.4
काली कराली च मनोजवा च
सुलोहिता या च सुधूम्रवर्णा ।
स्फुलिङ्गिनी विश्वरुची च देवी
लेलायमाना इति सप्त जिह्वाः ॥ १.२.४ ॥
Kālī, Karālī, Manojavā, Sulohitā, Sudhūmravarṇā, Sphuliṅginī, Viśvarucī y la diosa Lelāyamānā: estas son las siete lenguas.
Muṇḍaka 1.2.5
एतेषु यश्चरते भ्राजमानेषु यथाकालं
चाहुतयो ह्याददायन् ।
तं नयन्त्येताः सूर्यस्य रश्मयो यत्र
देवानां पतिरेकोऽधिवासः ॥ १.२.५ ॥
Al sacrificador que se mueve entre estas llamas resplandecientes a su debido tiempo y recibe las ofrendas, los rayos del sol lo conducen allí donde habita el único señor de los dioses.
Muṇḍaka 1.2.6
एह्येहीति तमाहुतयः सुवर्चसः
सूर्यस्य रश्मिभिर्यजमानं वहन्ति ।
प्रियां वाचमभिवदन्त्योऽर्चयन्त्य
एष वः पुण्यः सुकृतो ब्रह्मलोकः ॥ १.२.६ ॥
Diciendo «ven, ven», las ofrendas resplandecientes llevan al sacrificador por los rayos del sol; hablándole con dulzura y honrándolo, dicen: «Este es tu puro mundo de brahman, ganado por buenas obras».
Muṇḍaka 1.2.7
प्लवा ह्येते अदृढा यज्ञरूपा
अष्टादशोक्तमवरं येषु कर्म ।
एतच्छ्रेयो येऽभिनन्दन्ति मूढा
जरामृत्युं ते पुनरेवापि यन्ति ॥ १.२.७ ॥
Estas balsas en forma de sacrificios son, en verdad, frágiles; en ellas se ha declarado la acción inferior de dieciocho partes. Los necios engañados que se alegran de esto como el bien supremo vuelven una y otra vez a la vejez y a la muerte.
Muṇḍaka 1.2.8
अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः
स्वयं धीराः पण्डितं मन्यमानाः ।
जङ्घन्यमानाः परियन्ति मूढा
अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ १.२.८ ॥
Viviendo en medio de la avidyā, creyéndose sabios y eruditos, los necios vagan tambaleándose, como ciegos guiados por un ciego.
Muṇḍaka 1.2.9
अविद्यायां बहुधा वर्तमाना वयं
कृतार्था इत्यभिमन्यन्ति बालाः ।
यत् कर्मिणो न प्रवेदयन्ति रागात्
तेनातुराः क्षीणलोकाश्च्यवन्ते ॥ १.२.९ ॥
Viviendo de muchas maneras en la avidyā, los niños (ignorantes) se creen 'hemos alcanzado nuestra meta'. Porque los que practican los ritos no conocen, por apego, la verdad, afligidos, caen de los mundos que se agotan.
Muṇḍaka 1.2.10
इष्टापूर्तं मन्यमाना वरिष्ठं
नान्यच्छ्रेयो वेदयन्ते प्रमूढाः ।
नाकस्य पृष्ठे ते सुकृतेऽनुभूत्वेमं
लोकं हीनतरं वा विशन्ति ॥ १.२.१० ॥
Los totalmente ofuscados, que consideran el iṣṭāpūrta (sacrificio y obras de beneficencia) lo más elevado, no conocen otro bien. Tras disfrutar en la cima del cielo el fruto de sus buenas acciones, entran en este mundo o en uno aún más bajo.
Muṇḍaka 1.2.11
तपःश्रद्धे ये ह्युपवसन्त्यरण्ये
शान्ता विद्वांसो भैक्ष्यचर्यां चरन्तः ।
सूर्यद्वारेण ते विरजाः प्रयान्ति
यत्रामृतः स पुरुषो ह्यव्ययात्मा ॥ १.२.११ ॥
Quienes, con tapas y śraddhā, habitan en el bosque, serenos y sabios, practicando la vida de mendicidad, parten purificados por la puerta del sol, hacia donde está aquel Puruṣa inmortal, de ser imperecedero.
Muṇḍaka 1.2.12
परीक्ष्य लोकान् कर्मचितान् ब्राह्मणो
निर्वेदमायान्नास्त्यकृतः कृतेन ।
तद्विज्ञानार्थं स गुरुमेवाभिगच्छेत्
समित्पाणिः श्रोत्रियं ब्रह्मनिष्ठम् ॥ १.२.१२ ॥
Tras examinar los mundos conquistados por la acción, el buscador alcanza el desapego; lo no hecho (lo eterno) no se obtiene por medio de lo hecho. Para ese conocimiento, que vaya con leña en la mano ante un maestro versado en los Vedas y establecido en brahman.
Muṇḍaka 1.2.13
तस्मै स विद्वानुपसन्नाय सम्यक्
प्रशान्तचित्ताय शमान्विताय ।
येनाक्षरं पुरुषं वेद सत्यं प्रोवाच
तां तत्वतो ब्रह्मविद्याम् ॥ १.२.१३ ॥
A aquel discípulo que se le ha acercado debidamente, de mente bien serena y dotado de calma, el sabio le enseñó en verdad aquella ciencia de brahman por la cual se conoce al Imperecedero, la Persona verdadera.