Upaniṣaden · Muṇḍaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Muṇḍaka 1.2.1
तदेतत् सत्यं मन्त्रेषु कर्माणि कवयो
यान्यपश्यंस्तानि त्रेतायां बहुधा संततानि ।
तान्याचरथ नियतं सत्यकामा एष वः
पन्थाः सुकृतस्य लोके ॥ १.२.१ ॥
Dies ist die Wahrheit: Die Riten, die die Seher in den mantras sahen, sind in den drei Veden auf vielfache Weise ausgebreitet. Ihr, die ihr die Wahrheit begehrt, führt sie beständig aus; dies ist der Pfad eurer guten Werke in dieser Welt.
Muṇḍaka 1.2.2
यदा लेलायते ह्यर्चिः समिद्धे हव्यवाहने ।
तदाऽऽज्यभागावन्तरेणाऽऽहुतीः प्रतिपादयेत् ॥ १.२.२ ॥
Wenn die Flamme im entzündeten Feuer, das die Opfergabe trägt (havyavāhana), flackert, dann soll man die Opferspenden zwischen den beiden Anteilen des geklärten Butters (ājyabhāga) darbringen.
Muṇḍaka 1.2.3
यस्याग्निहोत्रमदर्शमपौर्णमास-
मचातुर्मास्यमनाग्रयणमतिथिवर्जितं च ।
अहुतमवैश्वदेवमविधिना हुत-
मासप्तमांस्तस्य लोकान् हिनस्ति ॥ १.२.३ ॥
Wessen agnihotra ohne die Riten darśa und paurṇamāsa, ohne die Opfer cāturmāsya und āgrayaṇa, ohne Gastfreundschaft ist und wer unbedacht, ohne das vaiśvadeva und auf unvorschriftsmäßige Weise opfert: der zerstört seine sieben Welten.
Muṇḍaka 1.2.4
काली कराली च मनोजवा च
सुलोहिता या च सुधूम्रवर्णा ।
स्फुलिङ्गिनी विश्वरुची च देवी
लेलायमाना इति सप्त जिह्वाः ॥ १.२.४ ॥
Kālī, Karālī, Manojavā, Sulohitā, Sudhūmravarṇā, Sphuliṅginī, Viśvarucī und die Göttin Lelāyamānā: das sind die sieben Zungen.
Muṇḍaka 1.2.5
एतेषु यश्चरते भ्राजमानेषु यथाकालं
चाहुतयो ह्याददायन् ।
तं नयन्त्येताः सूर्यस्य रश्मयो यत्र
देवानां पतिरेकोऽधिवासः ॥ १.२.५ ॥
Den Opferer, der sich zur rechten Zeit unter diesen leuchtenden Flammen bewegt und die Opfergaben empfängt, führen die Strahlen der Sonne dorthin, wo der einzige Herr der Götter wohnt.
Muṇḍaka 1.2.6
एह्येहीति तमाहुतयः सुवर्चसः
सूर्यस्य रश्मिभिर्यजमानं वहन्ति ।
प्रियां वाचमभिवदन्त्योऽर्चयन्त्य
एष वः पुण्यः सुकृतो ब्रह्मलोकः ॥ १.२.६ ॥
Mit den Worten »Komm, komm« tragen die strahlenden Opfergaben den Opferer auf den Strahlen der Sonne; ihn freundlich anredend und ehrend, sprechen sie: »Dies ist deine reine Welt des brahman, durch gute Werke gewonnen.«
Muṇḍaka 1.2.7
प्लवा ह्येते अदृढा यज्ञरूपा
अष्टादशोक्तमवरं येषु कर्म ।
एतच्छ्रेयो येऽभिनन्दन्ति मूढा
जरामृत्युं ते पुनरेवापि यन्ति ॥ १.२.७ ॥
Diese Flöße in Gestalt von Opfern sind in der Tat brüchig; in ihnen wurde das geringere Werk mit achtzehn Teilen verkündet. Die verblendeten Toren, die sich daran als dem höchsten Gut erfreuen, gehen immer wieder zu Alter und Tod.
Muṇḍaka 1.2.8
अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः
स्वयं धीराः पण्डितं मन्यमानाः ।
जङ्घन्यमानाः परियन्ति मूढा
अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ १.२.८ ॥
In der avidyā verharrend, sich selbst für weise und gelehrt haltend, irren die Verblendeten taumelnd umher, wie Blinde, die von einem Blinden geführt werden.
Muṇḍaka 1.2.9
अविद्यायां बहुधा वर्तमाना वयं
कृतार्था इत्यभिमन्यन्ति बालाः ।
यत् कर्मिणो न प्रवेदयन्ति रागात्
तेनातुराः क्षीणलोकाश्च्यवन्ते ॥ १.२.९ ॥
Auf vielfache Weise in der avidyā verharrend, bilden sich die unwissenden Kinder ein: »Wir haben unser Ziel erreicht.« Weil die Opferhandelnden aus Anhaftung die Wahrheit nicht erkennen, fallen sie betrübt aus den erschöpften Welten.
Muṇḍaka 1.2.10
इष्टापूर्तं मन्यमाना वरिष्ठं
नान्यच्छ्रेयो वेदयन्ते प्रमूढाः ।
नाकस्य पृष्ठे ते सुकृतेऽनुभूत्वेमं
लोकं हीनतरं वा विशन्ति ॥ १.२.१० ॥
Die tief Verblendeten, die das iṣṭāpūrta (Opfer und Wohltätigkeit) für das Höchste halten, kennen kein anderes Gut. Nachdem sie auf dem Gipfel des Himmels die Frucht ihrer guten Taten genossen haben, gehen sie in diese Welt oder in eine noch niedrigere ein.
Muṇḍaka 1.2.11
तपःश्रद्धे ये ह्युपवसन्त्यरण्ये
शान्ता विद्वांसो भैक्ष्यचर्यां चरन्तः ।
सूर्यद्वारेण ते विरजाः प्रयान्ति
यत्रामृतः स पुरुषो ह्यव्ययात्मा ॥ १.२.११ ॥
Jene, die mit tapas und śraddhā im Wald wohnen, friedvoll und weise, das Leben des Bettelns führend, ziehen, von Makel befreit, durch das Tor der Sonne dorthin, wo jener unsterbliche Puruṣa mit unvergänglichem Selbst ist.
Muṇḍaka 1.2.12
परीक्ष्य लोकान् कर्मचितान् ब्राह्मणो
निर्वेदमायान्नास्त्यकृतः कृतेन ।
तद्विज्ञानार्थं स गुरुमेवाभिगच्छेत्
समित्पाणिः श्रोत्रियं ब्रह्मनिष्ठम् ॥ १.२.१२ ॥
Nachdem er die durch Handeln gewonnenen Welten geprüft hat, gelangt der Suchende zur Leidenschaftslosigkeit; das Ungemachte (das Ewige) wird nicht durch das Gemachte erlangt. Für jenes Wissen möge er mit Opferholz in der Hand zu einem in den Veden bewanderten, in brahman gegründeten Lehrer gehen.
Muṇḍaka 1.2.13
तस्मै स विद्वानुपसन्नाय सम्यक्
प्रशान्तचित्ताय शमान्विताय ।
येनाक्षरं पुरुषं वेद सत्यं प्रोवाच
तां तत्वतो ब्रह्मविद्याम् ॥ १.२.१३ ॥
Dem Schüler, der sich ihm recht genähert hat, dessen Geist gestillt ist und der mit Frieden begabt ist, lehrte der Wissende wahrhaftig jenes Wissen von brahman, durch das man das Unvergängliche, die wahre Person, erkennt.