உபநிடதங்கள் · Muṇḍaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Muṇḍaka 1.2.1
तदेतत् सत्यं मन्त्रेषु कर्माणि कवयो
यान्यपश्यंस्तानि त्रेतायां बहुधा संततानि ।
तान्याचरथ नियतं सत्यकामा एष वः
पन्थाः सुकृतस्य लोके ॥ १.२.१ ॥
இது உண்மை: மந்திரங்களில் கவிஞர்கள் கண்ட கர்மங்கள், மூன்று வேதங்களில் பலவாறாக விரிந்துள்ளன. உண்மையை விரும்புபவர்களே, அவற்றை நியமமாகச் செய்யுங்கள்; இதுவே இவ்வுலகில் நல்வினையின் வழி.
Muṇḍaka 1.2.2
यदा लेलायते ह्यर्चिः समिद्धे हव्यवाहने ।
तदाऽऽज्यभागावन्तरेणाऽऽहुतीः प्रतिपादयेत् ॥ १.२.२ ॥
ஹவ்யவாஹனமான அக்னி நன்கு எரிந்து சுடர் அசையும்போது, இரண்டு ஆஜ்யபாகங்களுக்கு இடையில் ஆஹுதிகளை அளிக்கவேண்டும்.
Muṇḍaka 1.2.3
यस्याग्निहोत्रमदर्शमपौर्णमास-
मचातुर्मास्यमनाग्रयणमतिथिवर्जितं च ।
अहुतमवैश्वदेवमविधिना हुत-
मासप्तमांस्तस्य लोकान् हिनस्ति ॥ १.२.३ ॥
தர்ச, பௌர்ணமாஸ, சாதுர்மாஸ்ய, ஆக்ரயண, அதிதி வழிபாடு இல்லாமல் அக்னிஹோத்ரம் செய்பவரும், ஆஹுதி இல்லாமல், வைஸ்வதேவம் இல்லாமல், முறையின்றி ஹோமம் செய்பவரும், அவரது ஏழு உலகங்களையும் அழிக்கிறார்.
Muṇḍaka 1.2.4
काली कराली च मनोजवा च
सुलोहिता या च सुधूम्रवर्णा ।
स्फुलिङ्गिनी विश्वरुची च देवी
लेलायमाना इति सप्त जिह्वाः ॥ १.२.४ ॥
காளி, கராளி, மனோஜவா, சுலோஹிதா, சுதூம்ரவர்ணா, ஸ்புலிங்கினீ, விஸ்வருசீ, லேலாயமானா என்ற இந்த ஏழு நாக்குகள் தேவியுடையவை.
Muṇḍaka 1.2.5
एतेषु यश्चरते भ्राजमानेषु यथाकालं
चाहुतयो ह्याददायन् ।
तं नयन्त्येताः सूर्यस्य रश्मयो यत्र
देवानां पतिरेकोऽधिवासः ॥ १.२.५ ॥
இந்த ஒளிரும் சுடர்களுக்கிடையே காலத்தில் சஞ்சரித்து ஆஹுதிகளை ஏற்கும் யஜமானனை, தேவர்களின் ஒரே தலைவன் வாழும் இடத்திற்கு சூரியனின் கிரணங்கள் கொண்டு செல்கின்றன.
Muṇḍaka 1.2.6
एह्येहीति तमाहुतयः सुवर्चसः
सूर्यस्य रश्मिभिर्यजमानं वहन्ति ।
प्रियां वाचमभिवदन्त्योऽर्चयन्त्य
एष वः पुण्यः सुकृतो ब्रह्मलोकः ॥ १.२.६ ॥
"வா, வா" என்று அழைத்து, ஒளிரும் ஆஹுதிகள் சூரியக் கிரணங்களால் யஜமானனைச் சுமந்து செல்கின்றன; இனிய சொல்லால் உரையாடி வழிபட்டவாறு அவை கூறுகின்றன: இதுவே உங்கள் புண்ணியமான, நற்செயலால் அடையப்பட்ட பிரம்மலோகம்.
Muṇḍaka 1.2.7
प्लवा ह्येते अदृढा यज्ञरूपा
अष्टादशोक्तमवरं येषु कर्म ।
एतच्छ्रेयो येऽभिनन्दन्ति मूढा
जरामृत्युं ते पुनरेवापि यन्ति ॥ १.२.७ ॥
யாகவடிவான இந்தத் தெப்பங்கள் உறுதியற்றவை; பதினெட்டு அங்கங்களையுடைய தாழ்ந்த செயல் அவற்றில் சொல்லப்பட்டது. இதுவே உயர்ந்த நன்மை என்று மகிழ்வோர் மூடர்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் முதுமையையும் மரணத்தையும் அடைகின்றனர்.
Muṇḍaka 1.2.8
अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः
स्वयं धीराः पण्डितं मन्यमानाः ।
जङ्घन्यमानाः परियन्ति मूढा
अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ १.२.८ ॥
அறியாமையின் நடுவில் வாழ்ந்துகொண்டு, தாங்களே தீரர்களும் பண்டிதர்களும் என்று எண்ணும் மூடர்கள், குருடனால் வழிநடத்தப்படும் குருடர்களைப் போல் தடுமாறித் திரிகின்றனர்.
Muṇḍaka 1.2.9
अविद्यायां बहुधा वर्तमाना वयं
कृतार्था इत्यभिमन्यन्ति बालाः ।
यत् कर्मिणो न प्रवेदयन्ति रागात्
तेनातुराः क्षीणलोकाश्च्यवन्ते ॥ १.२.९ ॥
பல வகையிலும் அறியாமையில் வாழ்ந்துகொண்டு, 'நாம் நிறைவடைந்தோம்' என்று அறியாச் சிறுவர்கள் எண்ணுகின்றனர். கர்மம் செய்பவர்கள் பற்றினால் (உண்மையை) அறியாததால், துயருற்று, தேய்ந்த உலகங்களிலிருந்து வீழ்கின்றனர்.
Muṇḍaka 1.2.10
इष्टापूर्तं मन्यमाना वरिष्ठं
नान्यच्छ्रेयो वेदयन्ते प्रमूढाः ।
नाकस्य पृष्ठे ते सुकृतेऽनुभूत्वेमं
लोकं हीनतरं वा विशन्ति ॥ १.२.१० ॥
இஷ்டாபூர்த்தத்தை (வேள்வி, தொண்டு) மிகச் சிறந்ததாக எண்ணும் மிக மூடர்கள், அதைவிட வேறு நன்மையை அறிவதில்லை. நாகத்தின் (சொர்க்கத்தின்) உச்சியில் நற்செயலின் பலனை அனுபவித்த பின், இந்த உலகத்திற்கோ அல்லது அதைவிடக் கீழான உலகத்திற்கோ அவர்கள் நுழைகின்றனர்.
Muṇḍaka 1.2.11
तपःश्रद्धे ये ह्युपवसन्त्यरण्ये
शान्ता विद्वांसो भैक्ष्यचर्यां चरन्तः ।
सूर्यद्वारेण ते विरजाः प्रयान्ति
यत्रामृतः स पुरुषो ह्यव्ययात्मा ॥ १.२.११ ॥
தவமும் சிரத்தையும் உடையவர்களாய், காட்டில் வாழ்பவர்கள், அமைதியும் அறிவும் உடையவர்கள், பிட்சையேற்று வாழ்பவர்கள், சூரியனின் வாயில் வழியாகக் கறையற்றவர்களாய்ச் செல்கின்றனர்; அங்கே அழியாத ஆத்மாவுடைய அந்த அமிர்தமான புருஷன் இருக்கிறான்.
Muṇḍaka 1.2.12
परीक्ष्य लोकान् कर्मचितान् ब्राह्मणो
निर्वेदमायान्नास्त्यकृतः कृतेन ।
तद्विज्ञानार्थं स गुरुमेवाभिगच्छेत्
समित्पाणिः श्रोत्रियं ब्रह्मनिष्ठम् ॥ १.२.१२ ॥
கர்மத்தால் ஈட்டப்பட்ட உலகங்களை ஆராய்ந்த அந்தணன் வைராக்கியம் அடைகிறான்; செயலால் அகிருதம் (பிறவாதது) கிடைக்காது. அந்த அறிவைப் பெறுவதற்காக அவன் சமித்துக்களைக் கையில் ஏந்தி, வேதம் அறிந்தவரும் பிரம்மத்தில் நிலைத்தவருமான குருவையே அணுக வேண்டும்.
Muṇḍaka 1.2.13
तस्मै स विद्वानुपसन्नाय सम्यक्
प्रशान्तचित्ताय शमान्विताय ।
येनाक्षरं पुरुषं वेद सत्यं प्रोवाच
तां तत्वतो ब्रह्मविद्याम् ॥ १.२.१३ ॥
அருகில் வந்து, நன்கு அமைதியான மனமும் சமமும் கொண்ட அந்த சீடனுக்கு அந்த ஞானி, அழியாததும் உண்மையான புருஷனுமான அக்ஷரத்தை அறியச் செய்யும் அந்த பிரம்மவித்தையை உண்மையாக உபதேசித்தார்.