الأوبانيشاد · Taittirīya 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Taittirīya 2.1
ॐ ब्रह्मविदाप्नोति परम् । तदेषाऽभ्युक्ता । सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म । यो वेद निहितं गुहायां परमे व्योमन् ।
सोऽश्नुते सर्वान् कामान् सह ब्रह्मणा विपश्चितेति ॥ तस्माद्वा एतस्मादात्मन आकाशः संभूतः । आकाशाद्वायुः ।
वायोरग्निः । अग्नेरापः । अद्भ्यः पृथिवी । पृथिव्या ओषधयः । ओषधीभ्योऽन्नम् । अन्नाद्रेतः । रेतसः पुरुषः ।
स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः । तस्येदमेव शिरः । अयं दक्षिणः पक्षः । अयमुत्तरः पक्षः । अयमात्मा ।
इदं पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.१ ॥
أوم. من يعرف براهمان يبلغ الأسمى. وفي ذلك قيل: براهمان حقٌّ ومعرفةٌ ولا نهاية. من يعلم أنه مستقر في كهف القلب، في الفضاء الأعلى، يتمتع بجميع الرغبات مع براهمان العليم. ومن هذا الآتمان نفسه نشأ الفضاء؛ ومن الفضاء الهواء، ومن الهواء النار، ومن النار الماء، ومن الماء الأرض، ومن الأرض النباتات، ومن النباتات الطعام، ومن الطعام المني، ومن المني الإنسان. هذا الإنسان مصنوع من جوهر الطعام. وهذا رأسه، وهذا الجانب الأيمن، وهذا الجانب الأيسر، وهذا الجذع، وهذا الذيل والسند. وفي ذلك أيضًا هذا البيت.
Taittirīya 2.2
अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते । याः काश्च पृथिवीँ श्रिताः । अथो अन्नेनैव जीवन्ति । अथैनदपि यन्त्यन्ततः ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । सर्वं वै तेऽन्नमाप्नुवन्ति । येऽन्नं ब्रह्मोपासते ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । अन्नाद् भूतानि जायन्ते । जातान्यन्नेन वर्धन्ते ।
अद्यतेऽत्ति च भूतानि । तस्मादन्नं तदुच्यत इति । तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा प्राणमयः ।
तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम्। अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्राण एव शिरः ।
व्यानो दक्षिणः पक्षः । अपान उत्तरः पक्षः । आकाश आत्मा । पृथिवी पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.२ ॥
من الطعام تولد الكائنات حقًّا، تلك التي تسكن الأرض. وبالطعام تحيا، وفي النهاية تعود إليه. الطعام هو الأقدم بين الكائنات حقًّا؛ ولذلك يُسمّى دواءَ كل شيء. الذين يعبدون الطعام بوصفه براهمان ينالون كل طعام. من الطعام تولد الكائنات، وبعد أن تولد تنمو بالطعام. يُؤكل ويأكل الكائنات؛ ولذلك يُسمّى طعامًا. غير هذا الآتمان المصنوع من جوهر الطعام، آتمان داخلي آخر مصنوع من البراْنا، وبه يمتلئ هذا. وهو أيضًا على هيئة الإنسان. ووفقًا له، هذا أيضًا على هيئة الإنسان. براناه هو الرأس؛ والفياناه الجانب الأيمن؛ والأبانه الجانب الأيسر؛ والفضاء الجذع؛ والأرض الذيل والسند. وفي ذلك أيضًا هذا البيت.
Taittirīya 2.3
प्राणं देवा अनु प्राणन्ति । मनुष्याः पशवश्च ये । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यते । सर्वमेव त आयुर्यन्ति ।
ये प्राणं ब्रह्मोपासते । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मात् प्राणमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य यजुरेव शिरः । ऋग्दक्षिणः पक्षः । सामोत्तरः पक्षः । आदेश आत्मा ।
अथर्वाङ्गिरसः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.३ ॥
تعيش الآلهة بالبرانا، وكذلك البشر والحيوانات. البرانا هي حياة الكائنات؛ لذلك يُسمى الحياة الكاملة. وكلهم ينالون حياتهم الكاملة. أما الذين يعبدون البرانا بوصفها براهمان، فالبرانا هي حياة الكائنات؛ لذلك يُسمى الحياة الكاملة. هذا هو الأتمان الجسدي لذاك. وفيما عدا السابق، ومن هذا الأتمان المكوَّن من البرانا، يوجد أتمان داخلي مكوَّن من العقل؛ وبه يكتمل هذا. وهو حقًا على هيئة إنسان. وفقًا لهيئة الإنسان، له الشكل نفسه للإنسان. رأسه اليجوس، وجناحه الأيمن الريج، وجناحه الأيسر السامه، وأمره الأتمان. والأثارفانغيراس ذيله وقاعدته. وفي هذا أيضًا هذا البيت.
Taittirīya 2.4
यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कदाचनेति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मान्मनोमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा विज्ञानमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य श्रद्धैव शिरः । ऋतं दक्षिणः पक्षः । सत्यमुत्तरः पक्षः । योग आत्मा ।
महः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.४ ॥
من حيث ترجع الكلمة دون أن تبلغه مع العقل، لا يخاف أبدًا من يعرف نعيم البراهمان. هذا هو الأتمان الجسدي لذاك. وفيما عدا السابق، ومن هذا الأتمان المكوَّن من العقل، يوجد أتمان داخلي مكوَّن من المعرفة؛ وبه يكتمل هذا. وهو حقًا على هيئة إنسان. وفقًا لهيئة الإنسان، له الشكل نفسه للإنسان. رأسه الإيمان (شْرَدّهَا)، وجناحه الأيمن الريتا، وجناحه الأيسر الحق (ساتيا)، واليوغا هي الأتمان. وماهاس ذيله وقاعدته. وفي هذا أيضًا هذا البيت.
Taittirīya 2.5
विज्ञानं यज्ञं तनुते । कर्माणि तनुतेऽपि च । विज्ञानं देवाः सर्वे । ब्रह्म ज्येष्ठमुपासते । विज्ञानं ब्रह्म चेद्वेद ।
तस्माच्चेन्न प्रमाद्यति शरीरे पाप्मनो हित्वा । सर्वान्कामान्समश्नुत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा । यः पूर्वस्य ।
तस्माद्वा एतस्माद्विज्ञानमयात् । अन्योऽन्तर आत्माऽऽनन्दमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्रियमेव शिरः । मोदो दक्षिणः पक्षः । प्रमोद उत्तरः पक्षः ।
आनन्द आत्मा । ब्रह्म पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.५ ॥
يبسط الفهم القربان ويبسط الأفعال. وتعبد جميع الآلهة الفهم بوصفه البراهمان الأكبر. فإن عرف أحدٌ الفهم بوصفه براهمان، ولم يقع في الغفلة في الجسد، فإنه بعد أن يترك الشرور ينال جميع الرغبات. هذا هو الأتمان الجسدي لذاك، أي السابق. ومن هذا الأتمان المكوَّن من الفهم، يوجد أتمان داخلي مكوَّن من النعيم؛ وبه يكتمل هذا. وهو حقًا على هيئة إنسان. وفقًا لهيئة الإنسان، له الشكل نفسه للإنسان. رأسه المحبوب، وجناحه الأيمن الفرح (مودا)، وجناحه الأيسر الفرح العظيم (برامودا). النعيم هو الأتمان. والبراهمان ذيله وقاعدته. وفي هذا أيضًا هذا البيت.
Taittirīya 2.6
असन्नेव स भवति असद्ब्रह्मेति वेद चेत् । ब्रह्मेति चेद्वेद । सन्तमेनं ततो विदुरिति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य अथातोऽनुप्रश्नाः । उताविद्वानमुं लोकं प्रेत्य । कश्चन गच्छी३ । आहो विद्वानमुं लोकं प्रेत्य कश्चित्समश्नुता ३ उ ।
सोऽकामयत । बहुभ्यां प्रजायेयेति । स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा । इदँ सर्वमसृजत । यदिदं किञ्च । तत्सृष्ट्वा ।
तदेवानुप्राविशत् । तदनुप्रविश्य । सच्च त्यच्चाभवत् । निरुक्तं चानिरुक्तं च । निलयनं चानिलयनं च । विज्ञानं चाविज्ञानं च ।
सत्यं चानृतं च । सत्यमभवत् । यदिदं किञ्च । तत्सत्यमित्याचक्षते । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.६ ॥
إذا عرف المرء أن «البراهمن غير موجود» صار غير موجود. وإذا عرف أن «البراهمن موجود»، فإنهم يعرفونه بأنه موجود. هذا هو ātman الجسدي عنده. وهذه الأسئلة اللاحقة عن السابق: هل يمضي أحد يغادر هذا العالم غير عارف، أم أن من يغادر هذا العالم عارفاً ينال الكمال؟ لقد أراد: «ليتني أصير كثيراً، ليتني أولد». فمارس التَّبَس (التقشف). وبعد أن مارس التقشف، خلق كل هذا، كل ما هو هنا. وبعد أن خلقه، دخل فيه بعينه. وبعد أن دخل، صار الظاهر وغير الظاهر، والمحدد وغير المحدد، والمسنود وغير المسنود، والمعرفة والجهل، والحق والباطل. فصار حقاً. وكل ما هو هنا يسمونه «الحق». وفي ذلك أيضاً هذا البيت.
Taittirīya 2.7
असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानँ स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत् सुकृतम् ।
रसो वै सः । रसँ ह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् ।
एष ह्येवानन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति ।
यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.७ ॥
في البدء كان هذا غير موجود. ومن ذلك وُلد الموجود. فصنع نفسه بنفسه؛ لذلك يُسمّى «المُحكَم الصنع». فإن المُحكَم الصنع هو الرسُ (الجوهر). وبعد أن ينال المرء ذلك الرس يصير سعيداً. فمن كان يتنفس، ومن كان يحيا لولا هذا النعيم في الفضاء؟ إنه هو الذي يعطي النعيم. فحين يجد المرء قراراً ثابتاً في هذا الذي لا يُرى، وغير الذات، ولا يُوصف، ولا سند له، عندئذ ينال الأمان من الخوف. أما إن أحدث فيه أدنى تمييز، فهناك خوف. وذلك الخوف للعارف الذي يتوهم فرقاً. وفي ذلك أيضاً هذا البيت.
Taittirīya 2.8
भीषाऽस्माद्वातः पवते । भीषोदेति सूर्यः । भीषाऽस्मादग्निश्चेन्द्रश्च । मृत्युर्धावति पञ्चम इति । सैषाऽऽनन्दस्य मीमाँसा भवति ।
युवा स्यात्साधुयुवाऽध्यायकः । आशिष्ठो द्रढिष्ठो बलिष्ठः । तस्येयं पृथिवी सर्वा वित्तस्य पूर्णा स्यात् । स एको मानुष आनन्दः ।
ते ये शतं मानुषा आनन्दाः । स एको मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दाः ।
स एको देवगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवगन्धर्वाणामानन्दाः । स एकः पितृणां चिरलोकलोकानामानन्दः ।
स एक आजानजानां देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतमाजानजानां देवानामानन्दाः ।
स एकः कर्मदेवानां देवानामानन्दः । ये कर्मणा देवानपि यन्ति । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं कर्मदेवानां देवानामानन्दाः ।
स एको देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवानामानन्दाः । स एक इन्द्रस्याऽऽनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य ।
ते ये शतमिन्द्रस्याऽऽनन्दाः । स एको बृहस्पतेरानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं बृहस्पतेरानन्दाः । स एकः प्रजापतेरानन्दः ।
श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं प्रजापतेरानन्दाः । स एको ब्रह्मण आनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । स यश्चायं पुरुषे ।
यश्चासावादित्ये । स एकः । स य एवंवित् । अस्माल्लोकात्प्रेत्य । एतमन्नमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं प्राणमयमात्मानमुपसङ्क्रामति ।
एतं मनोमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं विज्ञानमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.८ ॥
من خوفه تهب الريح، ومن خوفه تشرق الشمس، ومن خوفه يركض أغني وإندرا، والموت خامساً. هذا هو بحث النعيم. ليكن شاب، شاباً صالحاً، دارساً للفيدا، قوياً جداً وثابتاً جداً وشديداً جداً. وليكن له هذه الأرض كلها، مليئة بالثروة. ذلك نعيم بشري واحد. مئة نعيم بشري هي نعيم واحد لغاندهاروا البشر، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لغاندهاروا البشر هي نعيم واحد لغاندهاروا الآلهة، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لغاندهاروا الآلهة هي نعيم واحد للآباء الساكنين في العوالم طويلة البقاء. ومئة نعيم للآباء هي نعيم واحد لآلهة آجانجا، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لآلهة آجانجا هي نعيم واحد لآلهة الأعمال، الذين بالأعمال يبلغون حتى الآلهة، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لآلهة الأعمال هي نعيم واحد للآلهة. ومئة نعيم للآلهة هي نعيم واحد لإندرا، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لإندرا هي نعيم واحد لبريهاسباتي، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لبريهاسباتي هي نعيم واحد لبرجاباتي، للعالم الذي لم تُصب رغباته. ومئة نعيم لبرجاباتي هي نعيم واحد لبراهمان، للعالم الذي لم تُصب رغباته. وما في الإنسان وما في ذلك الذي في الشمس واحد. من يعرف هكذا، إذا رحل من هذا العالم، يقترب من الذات المكوّنة من الطعام، ويقترب من الذات المكوّنة من النفس الحيوي، ويقترب من الذات المكوّنة من العقل، ويقترب من الذات المكوّنة من الفهم، ويقترب من الذات المكوّنة من النعيم. وفي هذا أيضاً هذا البيت.
Taittirīya 2.9
यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेत कुतश्चनेति । एतँ ह वाव न तपति । किमहँ साधु नाकरवम् ।
किमहं पापमकरवमिति । स य एवं विद्वानेते आत्मानँ स्पृणुते । उभे ह्येवैष एते आत्मानँ स्पृणुते । य एवं वेद । इत्युपनिषत् ॥ २.९ ॥
ما ترجع عنه الكلمات دون أن تبلغه مع العقل، فإن العارف بنعيم البراهمن لا يخاف من شيء. لا يعذبه حقًا القول: «لماذا لم أفعل الخير؟ ولماذا فعلت الشر؟» من عرف هكذا حفظ آتمانه من الأمرين. ومن عرف هكذا فإنه حقًا يحفظ آتمانه من الأمرين. هذه هي الأوبانيشاد.