Upaniṣaden · Taittirīya 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Taittirīya 2.1
ॐ ब्रह्मविदाप्नोति परम् । तदेषाऽभ्युक्ता । सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म । यो वेद निहितं गुहायां परमे व्योमन् ।
सोऽश्नुते सर्वान् कामान् सह ब्रह्मणा विपश्चितेति ॥ तस्माद्वा एतस्मादात्मन आकाशः संभूतः । आकाशाद्वायुः ।
वायोरग्निः । अग्नेरापः । अद्भ्यः पृथिवी । पृथिव्या ओषधयः । ओषधीभ्योऽन्नम् । अन्नाद्रेतः । रेतसः पुरुषः ।
स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः । तस्येदमेव शिरः । अयं दक्षिणः पक्षः । अयमुत्तरः पक्षः । अयमात्मा ।
इदं पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.१ ॥
Om. Wer brahman erkennt, erlangt das Höchste. Darüber heißt es: brahman ist Wahrheit, Erkenntnis, unendlich. Wer weiß, dass es, im Herzenshöhlen, im höchsten Raum verborgen ist, genießt alle Wünsche zusammen mit dem allwissenden brahman. Aus diesem ātman selbst entstand der Raum; aus dem Raum die Luft, aus der Luft das Feuer, aus dem Feuer das Wasser, aus dem Wasser die Erde, aus der Erde die Pflanzen, aus den Pflanzen die Nahrung, aus der Nahrung der Same, aus dem Samen der Mensch. Dieser Mensch besteht aus dem Wesen der Nahrung. Dies ist sein Kopf, dies die rechte Seite, dies die linke Seite, dies der Rumpf, und dies Schwanz und Stütze. Dazu gibt es auch diesen Vers.
Taittirīya 2.2
अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते । याः काश्च पृथिवीँ श्रिताः । अथो अन्नेनैव जीवन्ति । अथैनदपि यन्त्यन्ततः ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । सर्वं वै तेऽन्नमाप्नुवन्ति । येऽन्नं ब्रह्मोपासते ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । अन्नाद् भूतानि जायन्ते । जातान्यन्नेन वर्धन्ते ।
अद्यतेऽत्ति च भूतानि । तस्मादन्नं तदुच्यत इति । तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा प्राणमयः ।
तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम्। अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्राण एव शिरः ।
व्यानो दक्षिणः पक्षः । अपान उत्तरः पक्षः । आकाश आत्मा । पृथिवी पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.२ ॥
Aus der Nahrung entstehen wahrlich die Wesen, die auf der Erde wohnen. Durch die Nahrung leben sie, und am Ende gehen sie in sie zurück. Die Nahrung ist wahrlich das Älteste unter den Wesen; daher heißt sie das Allheilmittel. Wer die Nahrung als brahman verehrt, erlangt alle Nahrung. Aus der Nahrung werden die Wesen geboren; geboren wachsen sie durch die Nahrung. Sie wird gegessen und isst die Wesen; daher heißt sie Nahrung. Verschieden von diesem aus dem Wesen der Nahrung bestehenden ātman ist ein anderer, innerer ātman, aus Lebenshauch bestehend. Von ihm ist dieser erfüllt. Auch er hat Menschengestalt. Dem entsprechend hat auch dieser Menschengestalt. Sein Lebenshauch ist der Kopf; der vyāna die rechte Seite; der apāna die linke Seite; der Raum der Rumpf; die Erde Schwanz und Stütze. Dazu gibt es auch diesen Vers.
Taittirīya 2.3
प्राणं देवा अनु प्राणन्ति । मनुष्याः पशवश्च ये । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यते । सर्वमेव त आयुर्यन्ति ।
ये प्राणं ब्रह्मोपासते । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मात् प्राणमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य यजुरेव शिरः । ऋग्दक्षिणः पक्षः । सामोत्तरः पक्षः । आदेश आत्मा ।
अथर्वाङ्गिरसः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.३ ॥
Die Götter leben durch den prāṇa, ebenso Menschen und Tiere. Der prāṇa ist das Leben der Wesen; darum heißt er volles Leben. Alle erlangen ihr volles Leben. Für jene, die den prāṇa als brahman verehren, ist der prāṇa das Leben der Wesen; darum heißt er volles Leben. Dies ist der körperliche ātman jenes. Jenseits des vorherigen, aus diesem aus prāṇa bestehenden ātman, gibt es einen inneren ātman aus Geist; durch ihn wird dieser erfüllt. Er hat wahrlich menschliche Gestalt. Entsprechend der menschlichen Gestalt hat er die gleiche Gestalt eines Menschen. Sein Kopf ist der Yajus, sein rechter Flügel der Ṛg, sein linker Flügel das Sāma, und sein Befehl ist der ātman. Die Atharvāṅgirasas sind sein Schwanz und Halt. Dazu gibt es auch diesen Vers.
Taittirīya 2.4
यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कदाचनेति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मान्मनोमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा विज्ञानमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य श्रद्धैव शिरः । ऋतं दक्षिणः पक्षः । सत्यमुत्तरः पक्षः । योग आत्मा ।
महः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.४ ॥
Woher die Rede umkehrt, ohne ihn zusammen mit dem Geist erreicht zu haben, der Wissende der Seligkeit brahmans fürchtet sich niemals. Dies ist der körperliche ātman jenes. Jenseits des vorherigen, aus diesem aus Geist bestehenden ātman, gibt es einen inneren ātman aus Erkenntnis; durch ihn wird dieser erfüllt. Er hat wahrlich menschliche Gestalt. Entsprechend der menschlichen Gestalt hat er die gleiche Gestalt eines Menschen. Sein Kopf ist der Glaube (śraddhā), sein rechter Flügel das ṛta, sein linker Flügel die Wahrheit (satya), und der yoga ist der ātman. Mahas ist sein Schwanz und Halt. Dazu gibt es auch diesen Vers.
Taittirīya 2.5
विज्ञानं यज्ञं तनुते । कर्माणि तनुतेऽपि च । विज्ञानं देवाः सर्वे । ब्रह्म ज्येष्ठमुपासते । विज्ञानं ब्रह्म चेद्वेद ।
तस्माच्चेन्न प्रमाद्यति शरीरे पाप्मनो हित्वा । सर्वान्कामान्समश्नुत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा । यः पूर्वस्य ।
तस्माद्वा एतस्माद्विज्ञानमयात् । अन्योऽन्तर आत्माऽऽनन्दमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्रियमेव शिरः । मोदो दक्षिणः पक्षः । प्रमोद उत्तरः पक्षः ।
आनन्द आत्मा । ब्रह्म पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.५ ॥
Erkenntnis erweitert das Opfer und erweitert die Handlungen. Alle Götter verehren die Erkenntnis als das älteste brahman. Wenn jemand die Erkenntnis als brahman erkennt und im Körper nicht in Nachlässigkeit verfällt, erlangt er, nachdem er die Übel abgelegt hat, alle Wünsche. Dies ist der körperliche ātman jenes, des vorherigen. Aus diesem aus Erkenntnis bestehenden ātman gibt es einen inneren ātman aus Seligkeit; durch ihn wird dieser erfüllt. Er hat wahrlich menschliche Gestalt. Entsprechend der menschlichen Gestalt hat er die gleiche Gestalt eines Menschen. Sein Kopf ist das Liebe, sein rechter Flügel die Freude (moda), sein linker Flügel die große Freude (pramoda). Die Seligkeit ist der ātman. brahman ist sein Schwanz und Halt. Dazu gibt es auch diesen Vers.
Taittirīya 2.6
असन्नेव स भवति असद्ब्रह्मेति वेद चेत् । ब्रह्मेति चेद्वेद । सन्तमेनं ततो विदुरिति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य अथातोऽनुप्रश्नाः । उताविद्वानमुं लोकं प्रेत्य । कश्चन गच्छी३ । आहो विद्वानमुं लोकं प्रेत्य कश्चित्समश्नुता ३ उ ।
सोऽकामयत । बहुभ्यां प्रजायेयेति । स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा । इदँ सर्वमसृजत । यदिदं किञ्च । तत्सृष्ट्वा ।
तदेवानुप्राविशत् । तदनुप्रविश्य । सच्च त्यच्चाभवत् । निरुक्तं चानिरुक्तं च । निलयनं चानिलयनं च । विज्ञानं चाविज्ञानं च ।
सत्यं चानृतं च । सत्यमभवत् । यदिदं किञ्च । तत्सत्यमित्याचक्षते । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.६ ॥
Wer weiß: „Brahman ist nicht seiend“, wird selbst nichtseiend. Wer weiß: „Brahman ist“, den erkennt man als seiend. Dies ist sein körperliches Selbst (ātman). Hier folgen die weiteren Fragen zum Vorigen: Geht jemand, der ohne Wissen diese Welt verlässt, weiter, oder erlangt jemand, der wissend diese Welt verlässt, es vollständig? Er wünschte: „Möge ich viele sein, möge ich geboren werden.“ Er übte Askese. Nachdem er Askese geübt hatte, schuf er all dies, was hier ist. Nachdem er es geschaffen hatte, drang er eben in dieses ein. Nachdem er eingedrungen war, wurde er das Gestaltete und das Ungestaltete; das Bestimmte und das Unbestimmte, das Gestützte und das Ungestützte, das Wissen und das Nichtwissen, das Wahre und das Falsche. Er wurde das Wahre. Was immer hier ist, das nennt man „das Wahre“. Darüber gibt es auch dieses Verse.
Taittirīya 2.7
असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानँ स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत् सुकृतम् ।
रसो वै सः । रसँ ह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् ।
एष ह्येवानन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति ।
यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.७ ॥
Am Anfang war dies nichtseiend. Daraus entstand das Seiende. Er machte sich selbst aus sich selbst; darum heißt es „das Gutgemachte“. Denn das Gutgemachte ist der Saft. Hat jemand diesen Saft erlangt, wird er glückselig. Denn wer würde atmen, wer würde leben, wenn diese Seligkeit nicht im Raum wäre? Er ist es, der Seligkeit gibt. Wenn man in diesem Ungesehenen, Nicht-Selbst, Unbeschreiblichen, Stützelosen festen Halt findet, dann erlangt man Furchtlosigkeit. Macht man aber auch nur den geringsten Unterschied darin, dann gibt es Furcht. Diese Furcht trifft den Wissenden, der einen Unterschied annimmt. Darüber gibt es auch dieses Verse.
Taittirīya 2.8
भीषाऽस्माद्वातः पवते । भीषोदेति सूर्यः । भीषाऽस्मादग्निश्चेन्द्रश्च । मृत्युर्धावति पञ्चम इति । सैषाऽऽनन्दस्य मीमाँसा भवति ।
युवा स्यात्साधुयुवाऽध्यायकः । आशिष्ठो द्रढिष्ठो बलिष्ठः । तस्येयं पृथिवी सर्वा वित्तस्य पूर्णा स्यात् । स एको मानुष आनन्दः ।
ते ये शतं मानुषा आनन्दाः । स एको मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दाः ।
स एको देवगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवगन्धर्वाणामानन्दाः । स एकः पितृणां चिरलोकलोकानामानन्दः ।
स एक आजानजानां देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतमाजानजानां देवानामानन्दाः ।
स एकः कर्मदेवानां देवानामानन्दः । ये कर्मणा देवानपि यन्ति । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं कर्मदेवानां देवानामानन्दाः ।
स एको देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवानामानन्दाः । स एक इन्द्रस्याऽऽनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य ।
ते ये शतमिन्द्रस्याऽऽनन्दाः । स एको बृहस्पतेरानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं बृहस्पतेरानन्दाः । स एकः प्रजापतेरानन्दः ।
श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं प्रजापतेरानन्दाः । स एको ब्रह्मण आनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । स यश्चायं पुरुषे ।
यश्चासावादित्ये । स एकः । स य एवंवित् । अस्माल्लोकात्प्रेत्य । एतमन्नमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं प्राणमयमात्मानमुपसङ्क्रामति ।
एतं मनोमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं विज्ञानमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.८ ॥
Aus Furcht vor ihm weht der Wind; aus Furcht vor ihm geht die Sonne auf; aus Furcht vor ihm laufen Agni und Indra, und der Tod als Fünfter. Dies ist die Untersuchung der Glückseligkeit (ānanda). Es sei ein junger Mann, ein guter junger Mann, ein Schüler des Veda, äußerst kraftvoll, äußerst fest, äußerst stark. Ihm gehöre diese ganze Erde, voll von Reichtum. Das ist eine menschliche Glückseligkeit. Hundert menschliche Glückseligkeiten sind eine Glückseligkeit der menschlichen Gandharvas, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten der menschlichen Gandharvas sind eine Glückseligkeit der göttlichen Gandharvas, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten der göttlichen Gandharvas sind eine Glückseligkeit der Väter, die in den langdauernden Welten wohnen. Hundert Glückseligkeiten der Väter sind eine Glückseligkeit der Ājānaja-Götter, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten der Ājānaja-Götter sind eine Glückseligkeit der Götter durch Werke, die durch Werke sogar die Götter erreichen, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten der Götter durch Werke sind eine Glückseligkeit der Götter. Hundert Glückseligkeiten der Götter sind eine Glückseligkeit Indras, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten Indras sind eine Glückseligkeit Bṛhaspatis, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten Bṛhaspatis sind eine Glückseligkeit Prajāpatis, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Hundert Glückseligkeiten Prajāpatis sind eine Glückseligkeit Brahmans, für den Gelehrten, dessen Begierden nicht getrübt sind. Was im Menschen ist und was in jenem der Sonne ist, ist eins. Wer so erkennt, geht von dieser Welt fort und naht dem aus Speise bestehenden Selbst, naht dem aus Atem bestehenden Selbst, naht dem aus Geist bestehenden Selbst, naht dem aus Erkenntnis bestehenden Selbst, naht dem aus Glückseligkeit bestehenden Selbst. Hierzu gibt es auch diesen Vers.
Taittirīya 2.9
यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेत कुतश्चनेति । एतँ ह वाव न तपति । किमहँ साधु नाकरवम् ।
किमहं पापमकरवमिति । स य एवं विद्वानेते आत्मानँ स्पृणुते । उभे ह्येवैष एते आत्मानँ स्पृणुते । य एवं वेद । इत्युपनिषत् ॥ २.९ ॥
Von dem die Rede umkehrt, ohne es zusammen mit dem Geist zu erreichen, fürchtet sich der Wissende um die Seligkeit brahmans vor nichts. Gewiss quält ihn nicht: 'Warum habe ich nicht Gutes getan? Warum habe ich Böses getan?' Wer so weiß, bewahrt seinen ātman vor beidem. Wer so weiß, bewahrt in der Tat seinen ātman vor beidem. Dies ist die Upaniṣad.