உபநிடதங்கள் · Taittirīya 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Taittirīya 2.1
ॐ ब्रह्मविदाप्नोति परम् । तदेषाऽभ्युक्ता । सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म । यो वेद निहितं गुहायां परमे व्योमन् ।
सोऽश्नुते सर्वान् कामान् सह ब्रह्मणा विपश्चितेति ॥ तस्माद्वा एतस्मादात्मन आकाशः संभूतः । आकाशाद्वायुः ।
वायोरग्निः । अग्नेरापः । अद्भ्यः पृथिवी । पृथिव्या ओषधयः । ओषधीभ्योऽन्नम् । अन्नाद्रेतः । रेतसः पुरुषः ।
स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः । तस्येदमेव शिरः । अयं दक्षिणः पक्षः । अयमुत्तरः पक्षः । अयमात्मा ।
इदं पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.१ ॥
ஓம். பிரம்மத்தை அறிந்தவன் உயர்ந்ததை அடைகிறான். இதைப் பற்றி இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: பிரம்மம் உண்மை, அறிவு, முடிவற்றது. இதயக் குகையில், மிக உயர்ந்த வெளியில் அது மறைந்திருப்பதை அறிபவன், ஞானியான பிரம்மத்துடன் சேர்ந்து எல்லா விருப்பங்களையும் அனுபவிக்கிறான். இந்த ஆத்மாவிலிருந்தே ஆகாயம் தோன்றியது; ஆகாயத்திலிருந்து வாயு, வாயுவிலிருந்து அக்னி, அக்னியிலிருந்து நீர், நீரிலிருந்து பூமி, பூமியிலிருந்து மூலிகைகள், மூலிகைகளிலிருந்து அன்னம், அன்னத்திலிருந்து விந்து, விந்திலிருந்து புருஷன் தோன்றினான். இந்த புருஷன் அன்னரசத்தால் ஆனவன். இதுவே அவனுடைய தலை, இது வலது பக்கம், இது இடது பக்கம், இது உடல்/ஆத்மா, இது வால் மற்றும் ஆதாரம். இது பற்றி ஒரு சுலோகமும் உள்ளது.
Taittirīya 2.2
अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते । याः काश्च पृथिवीँ श्रिताः । अथो अन्नेनैव जीवन्ति । अथैनदपि यन्त्यन्ततः ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । सर्वं वै तेऽन्नमाप्नुवन्ति । येऽन्नं ब्रह्मोपासते ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । अन्नाद् भूतानि जायन्ते । जातान्यन्नेन वर्धन्ते ।
अद्यतेऽत्ति च भूतानि । तस्मादन्नं तदुच्यत इति । तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा प्राणमयः ।
तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम्। अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्राण एव शिरः ।
व्यानो दक्षिणः पक्षः । अपान उत्तरः पक्षः । आकाश आत्मा । पृथिवी पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.२ ॥
உணவிலிருந்தே பூமியில் வாழும் உயிர்கள் பிறக்கின்றன. உணவாலேயே அவை வாழ்கின்றன, இறுதியில் அதிலேயே திரும்பச் செல்கின்றன. உயிர்களில் மூத்தது உணவு; ஆகவே அது அனைத்து மருந்து எனப்படுகிறது. உணவை பிரம்மமாக வழிபடுபவர்கள் அனைத்து உணவையும் அடைகிறார்கள். உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பிறந்து உணவாலேயே வளர்கின்றன. அது உண்ணப்படுகிறது, உயிர்களையும் உண்கிறது; ஆகவே அது அன்னம் எனப்படுகிறது. அந்த அன்னரசமயமான உடலுக்குள் உள்ள வேறொரு ஆத்மா பிராணமயமானது. அதனால் இது நிறைந்திருக்கிறது. அதுவும் புருஷ வடிவம் கொண்டது. அதன்படியே இதுவும் புருஷ வடிவம். அதன் பிராணனே தலை; வியானன் வலது பக்கம்; அபானன் இடது பக்கம்; ஆகாயம் ஆத்மா (உடல்); பூமி வால் மற்றும் ஆதாரம். இது பற்றி இந்த சுலோகமும் உள்ளது.
Taittirīya 2.3
प्राणं देवा अनु प्राणन्ति । मनुष्याः पशवश्च ये । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यते । सर्वमेव त आयुर्यन्ति ।
ये प्राणं ब्रह्मोपासते । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मात् प्राणमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य यजुरेव शिरः । ऋग्दक्षिणः पक्षः । सामोत्तरः पक्षः । आदेश आत्मा ।
अथर्वाङ्गिरसः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.३ ॥
தேவர்கள் பிராணனைப் பின்பற்றிப் பிராணனை எடுக்கின்றனர்; மனிதர்களும் விலங்குகளும் அவ்வாறே. பிராணனே உயிரினங்களின் ஆயுள். ஆகையால் அது முழு ஆயுள் எனப்படுகிறது. அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஆயுளை அடைகின்றனர். பிராணனைப் பிரம்மமாக வணங்குபவர்களுக்கு, பிராணனே உயிரினங்களின் ஆயுள்; ஆகையால் அது முழு ஆயுள் எனப்படுகிறது. இதுவே அவனுடைய உடல் சார்ந்த ஆத்மா. முந்தையதிலிருந்து, இந்தப் பிராண-மய ஆத்மாவிலிருந்து, மனோ-மயமான வேறொரு உள் ஆத்மா உள்ளது; அதனால் இது நிறைவு பெற்றது. அது நிச்சயமாக புருஷ-வடிவினது. அதன் தலை யஜுஸ், வலது இறக்கை ரிக், இடது இறக்கை சாமம், ஆதேசம் ஆத்மா. அதர்வாங்கிரசர்கள் அதன் வால், அடித்தளம். இது பற்றியும் இந்த சுலோகம் உள்ளது.
Taittirīya 2.4
यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कदाचनेति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मान्मनोमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा विज्ञानमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य श्रद्धैव शिरः । ऋतं दक्षिणः पक्षः । सत्यमुत्तरः पक्षः । योग आत्मा ।
महः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.४ ॥
எதிலிருந்து வாக்கு மனத்துடன் சேர்ந்து அடையாமல் திரும்புகிறதோ, பிரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் ஒருபோதும் அஞ்சுவதில்லை. இதுவே அவனுடைய உடல் சார்ந்த ஆத்மா. முந்தையதிலிருந்து, இந்த மனோ-மயமான ஆத்மாவிலிருந்து, விஞ்ஞான-மயமான வேறொரு உள் ஆத்மா உள்ளது; அதனால் இது நிறைவு பெற்றது. அது நிச்சயமாக புருஷ-வடிவினது. அதன் தலை சிரத்தை, வலது இறக்கை ருதம், இடது இறக்கை சத்தியம், யோகம் ஆத்மா. மகஸ் அதன் வால், அடித்தளம். இது பற்றியும் இந்த சுலோகம் உள்ளது.
Taittirīya 2.5
विज्ञानं यज्ञं तनुते । कर्माणि तनुतेऽपि च । विज्ञानं देवाः सर्वे । ब्रह्म ज्येष्ठमुपासते । विज्ञानं ब्रह्म चेद्वेद ।
तस्माच्चेन्न प्रमाद्यति शरीरे पाप्मनो हित्वा । सर्वान्कामान्समश्नुत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा । यः पूर्वस्य ।
तस्माद्वा एतस्माद्विज्ञानमयात् । अन्योऽन्तर आत्माऽऽनन्दमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्रियमेव शिरः । मोदो दक्षिणः पक्षः । प्रमोद उत्तरः पक्षः ।
आनन्द आत्मा । ब्रह्म पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.५ ॥
விஞ்ஞானம் யாகத்தை விரிவாக்குகிறது; கர்மங்களையும் விரிவாக்குகிறது. விஞ்ஞானத்தை எல்லா தேவர்களும் மூத்த பிரம்மமாக வணங்குகின்றனர். விஞ்ஞானமே பிரம்மம் என்று ஒருவன் அறிந்தால், அதனால் உடலில் கவனக்குறைவு கொள்ளாமல் இருந்தால், பாவங்களை விட்டு எல்லா விருப்பங்களையும் அடைகிறான். இதுவே அவனுடைய உடல் சார்ந்த ஆத்மா. முந்தையதிலிருந்து, இந்த விஞ்ஞான-மயமான ஆத்மாவிலிருந்து, ஆனந்த-மயமான வேறொரு உள் ஆத்மா உள்ளது; அதனால் இது நிறைவு பெற்றது. அது நிச்சயமாக புருஷ-வடிவினது. அதன் தலை பிரியமே, வலது இறக்கை மோதம், இடது இறக்கை பிரமோதம். ஆனந்தமே ஆத்மா. பிரம்மம் அதன் வால், அடித்தளம். இது பற்றியும் இந்த சுலோகம் உள்ளது.
Taittirīya 2.6
असन्नेव स भवति असद्ब्रह्मेति वेद चेत् । ब्रह्मेति चेद्वेद । सन्तमेनं ततो विदुरिति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य अथातोऽनुप्रश्नाः । उताविद्वानमुं लोकं प्रेत्य । कश्चन गच्छी३ । आहो विद्वानमुं लोकं प्रेत्य कश्चित्समश्नुता ३ उ ।
सोऽकामयत । बहुभ्यां प्रजायेयेति । स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा । इदँ सर्वमसृजत । यदिदं किञ्च । तत्सृष्ट्वा ।
तदेवानुप्राविशत् । तदनुप्रविश्य । सच्च त्यच्चाभवत् । निरुक्तं चानिरुक्तं च । निलयनं चानिलयनं च । विज्ञानं चाविज्ञानं च ।
सत्यं चानृतं च । सत्यमभवत् । यदिदं किञ्च । तत्सत्यमित्याचक्षते । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.६ ॥
அது இருந்தால் 'பிரம்மம் இல்லாதது' என்று அறிபவன் இல்லாதவனாகவே ஆகிறான். 'பிரம்மம் உண்டு' என்று அறிந்தால், அவனை இருப்பவனாக அறிகிறார்கள். அதுவே அவனுடைய உடல்சார்ந்த ஆத்மா. முந்தையதைப் பற்றிய பின் கேள்விகள்: அறியாதவன் இவ்வுலகை விட்டுச் செல்கையில் யாரேனும் செல்கிறானா, அல்லது அறிந்தவன் அவ்வுலகை விட்டுச்சென்று யாரேனும் முழுமையாக அடைகிறானா? அவன் 'நான் பலவாகி பிறக்க வேண்டும்' என விரும்பினான். தவம் செய்தான். தவம் செய்து இவையனைத்தையும் படைத்தான், இங்குள்ள எதுவாயினும். படைத்து அதிலேயே புகுந்தான். புகுந்து சத்தும் த்யத்தும் ஆனான்; நிருக்தமும் அநிருக்தமும், நிலையும் அநிலையும், விஞ்ஞானமும் அவிஞ்ஞானமும், சத்தியமும் அசத்தியமும் ஆனான். சத்தியமே ஆனான். இங்குள்ளது எதுவாயினும் அதை 'சத்தியம்' என்கிறார்கள். இதைப்பற்றி இந்த சுலோகமும் உண்டு.
Taittirīya 2.7
असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानँ स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत् सुकृतम् ।
रसो वै सः । रसँ ह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् ।
एष ह्येवानन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति ।
यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.७ ॥
ஆரம்பத்தில் இது அசத்தாகவே இருந்தது. அதிலிருந்து சத் பிறந்தது. அவன் தன்னைத் தானே உருவாக்கிக்கொண்டான். ஆகவே அது 'சுகிருதம்' எனப்படுகிறது. எது சுகிருதமோ அதுவே ரசம். அந்த ரசத்தைப் பெற்றே இவன் ஆனந்தமடைகிறான். ஆகாசத்தில் இந்த ஆனந்தம் இல்லையென்றால், யார் உயிர்வாழ்வார், யார் மூச்சுவிடுவார்? இவனே ஆனந்தத்தை அளிக்கிறான். இந்தக் காணப்படாததும், தன்னற்றதும், வர்ணிக்க முடியாததும், ஆதாரமற்றதுமான இதில் அபயத்தின் நிலையை இவன் அடையும்போது, அபயத்தை அடைகிறான். இதில் சிறிது வேறுபாட்டை உருவாக்கினால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகிறது. வேறுபாடு கண்டு நிற்கும் அறிவுறாதவனுக்கு அதுவே பயம். இதைப்பற்றி இந்த சுலோகமும் உண்டு.
Taittirīya 2.8
भीषाऽस्माद्वातः पवते । भीषोदेति सूर्यः । भीषाऽस्मादग्निश्चेन्द्रश्च । मृत्युर्धावति पञ्चम इति । सैषाऽऽनन्दस्य मीमाँसा भवति ।
युवा स्यात्साधुयुवाऽध्यायकः । आशिष्ठो द्रढिष्ठो बलिष्ठः । तस्येयं पृथिवी सर्वा वित्तस्य पूर्णा स्यात् । स एको मानुष आनन्दः ।
ते ये शतं मानुषा आनन्दाः । स एको मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दाः ।
स एको देवगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवगन्धर्वाणामानन्दाः । स एकः पितृणां चिरलोकलोकानामानन्दः ।
स एक आजानजानां देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतमाजानजानां देवानामानन्दाः ।
स एकः कर्मदेवानां देवानामानन्दः । ये कर्मणा देवानपि यन्ति । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं कर्मदेवानां देवानामानन्दाः ।
स एको देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवानामानन्दाः । स एक इन्द्रस्याऽऽनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य ।
ते ये शतमिन्द्रस्याऽऽनन्दाः । स एको बृहस्पतेरानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं बृहस्पतेरानन्दाः । स एकः प्रजापतेरानन्दः ।
श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं प्रजापतेरानन्दाः । स एको ब्रह्मण आनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । स यश्चायं पुरुषे ।
यश्चासावादित्ये । स एकः । स य एवंवित् । अस्माल्लोकात्प्रेत्य । एतमन्नमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं प्राणमयमात्मानमुपसङ्क्रामति ।
एतं मनोमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं विज्ञानमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.८ ॥
இதன் பயத்தால் காற்று வீசுகிறது; இதன் பயத்தால் சூரியன் உதிக்கிறது; இதன் பயத்தால் அக்னியும் இந்திரனும், ஐந்தாவதாக மரணமும் ஓடுகின்றன. இதுவே ஆனந்தத்தின் ஆய்வு. ஓர் இளைஞன் இருக்கட்டும், நல்ல இளைஞன், வேதம் கற்றவன், மிகுந்த திடமும் உறுதியும் வலிமையும் உடையவன். அவனுக்கு இந்த முழு பூமியும் செல்வத்தால் நிறைந்திருக்கட்டும். அது மனிதர்களின் ஒரு ஆனந்தம். மனிதர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் மனித-கந்தர்வர்களின் ஒரு ஆனந்தம், கற்ற, ஆசை அழிக்கப்பட்டவனுக்கு. மனித-கந்தர்வர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் தேவ-கந்தர்வர்களின் ஒரு ஆனந்தம், கற்ற, ஆசை அழிக்கப்பட்டவனுக்கு. தேவ-கந்தர்வர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் நீண்ட காலம் நிலைக்கும் உலகங்களில் வாழும் பித்ருக்களின் ஒரு ஆனந்தம். அது ஆஜானஜ தேவர்களின் ஒரு ஆனந்தம், கற்ற, ஆசை அழிக்கப்பட்டவனுக்கு. ஆஜானஜ தேவர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் கர்ம-தேவர்களின் ஒரு ஆனந்தம், கர்மத்தால் தேவர்களையும் அடைபவர்கள். கர்ம-தேவர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் தேவர்களின் ஒரு ஆனந்தம். தேவர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் இந்திரனின் ஒரு ஆனந்தம். இந்திரனின் நூறு ஆனந்தங்கள் பிருஹஸ்பதியின் ஒரு ஆனந்தம். பிருஹஸ்பதியின் நூறு ஆனந்தங்கள் பிரஜாபதியின் ஒரு ஆனந்தம். பிரஜாபதியின் நூறு ஆனந்தங்கள் பிரம்மனின் ஒரு ஆனந்தம். புருஷனில் உள்ளதும், ஆதித்யனில் உள்ளதும் ஒன்றே. இவ்வாறு அறிபவன் இவ்வுலகிலிருந்து சென்று அன்னமயமான ஆத்மாவை அடைகிறான்; பிராணமயமான ஆத்மாவை அடைகிறான்; மனோமயமான ஆத்மாவை அடைகிறான்; விஞ்ஞானமயமான ஆத்மாவை அடைகிறான்; ஆனந்தமயமான ஆத்மாவை அடைகிறான். இது குறித்து இந்த ஸ்லோகமும் உண்டு.
Taittirīya 2.9
यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेत कुतश्चनेति । एतँ ह वाव न तपति । किमहँ साधु नाकरवम् ।
किमहं पापमकरवमिति । स य एवं विद्वानेते आत्मानँ स्पृणुते । उभे ह्येवैष एते आत्मानँ स्पृणुते । य एवं वेद । इत्युपनिषत् ॥ २.९ ॥
எதிலிருந்து சொற்கள் மனத்துடன் சேர்ந்து அடையாமல் திரும்புகின்றனவோ, பிரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. 'நான் ஏன் நல்லது செய்யவில்லை?' அல்லது 'நான் ஏன் பாவம் செய்தேன்?' என்ற வேதனை அவனை நிச்சயமாக வருத்துவதில்லை. இவ்வாறு அறிந்தவன் இவ்விரண்டிலிருந்தும் தன் ஆத்மாவைக் காக்கிறான். இவ்வாறு அறிபவன் இரண்டிலிருந்தும் தன் ஆத்மாவைக் காக்கிறான். இது உபநிடதம்.