Upaniṣads · Taittirīya 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Taittirīya 2.1
ॐ ब्रह्मविदाप्नोति परम् । तदेषाऽभ्युक्ता । सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म । यो वेद निहितं गुहायां परमे व्योमन् ।
सोऽश्नुते सर्वान् कामान् सह ब्रह्मणा विपश्चितेति ॥ तस्माद्वा एतस्मादात्मन आकाशः संभूतः । आकाशाद्वायुः ।
वायोरग्निः । अग्नेरापः । अद्भ्यः पृथिवी । पृथिव्या ओषधयः । ओषधीभ्योऽन्नम् । अन्नाद्रेतः । रेतसः पुरुषः ।
स वा एष पुरुषोऽन्नरसमयः । तस्येदमेव शिरः । अयं दक्षिणः पक्षः । अयमुत्तरः पक्षः । अयमात्मा ।
इदं पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.१ ॥
Om. Quem conhece brahman alcança o supremo. Sobre isso se diz: brahman é verdade, conhecimento, infinito. Quem sabe que ele está depositado na caverna do coração, no espaço supremo, desfruta de todos os desejos junto com brahman, o onisciente. Deste mesmo ātman surgiu o espaço; do espaço, o ar; do ar, o fogo; do fogo, a água; da água, a terra; da terra, as plantas; das plantas, o alimento; do alimento, a semente; da semente, a pessoa. Esta pessoa é feita da essência do alimento. Esta é a sua cabeça; este, o lado direito; este, o lado esquerdo; este, o tronco; e este, a cauda e o suporte. Sobre isso há também este verso.
Taittirīya 2.2
अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते । याः काश्च पृथिवीँ श्रिताः । अथो अन्नेनैव जीवन्ति । अथैनदपि यन्त्यन्ततः ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । सर्वं वै तेऽन्नमाप्नुवन्ति । येऽन्नं ब्रह्मोपासते ।
अन्नँ हि भूतानां ज्येष्ठम् । तस्मात् सर्वौषधमुच्यते । अन्नाद् भूतानि जायन्ते । जातान्यन्नेन वर्धन्ते ।
अद्यतेऽत्ति च भूतानि । तस्मादन्नं तदुच्यत इति । तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा प्राणमयः ।
तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव । तस्य पुरुषविधताम्। अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्राण एव शिरः ।
व्यानो दक्षिणः पक्षः । अपान उत्तरः पक्षः । आकाश आत्मा । पृथिवी पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.२ ॥
Da comida nascem, de fato, os seres que habitam a terra. Pela comida vivem, e ao fim retornam a ela. A comida é, de fato, a mais velha entre os seres; por isso é chamada o remédio de tudo. Os que veneram a comida como brahman obtêm toda comida. Da comida nascem os seres; nascidos, crescem pela comida. Ela é comida e come os seres; por isso se chama comida. Diferente deste ātman feito da essência da comida há outro ātman interior, feito de prāṇa. Por ele isto é preenchido. Ele também tem forma humana. Conforme ele, isto também tem forma humana. Seu prāṇa é a cabeça; o vyāna, o lado direito; o apāna, o lado esquerdo; o espaço, o tronco; a terra, a cauda e o suporte. Sobre isso há também este verso.
Taittirīya 2.3
प्राणं देवा अनु प्राणन्ति । मनुष्याः पशवश्च ये । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यते । सर्वमेव त आयुर्यन्ति ।
ये प्राणं ब्रह्मोपासते । प्राणो हि भूतानामायुः । तस्मात् सर्वायुषमुच्यत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मात् प्राणमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य यजुरेव शिरः । ऋग्दक्षिणः पक्षः । सामोत्तरः पक्षः । आदेश आत्मा ।
अथर्वाङ्गिरसः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.३ ॥
Os deuses vivem pelo prāṇa, assim como os humanos e os animais. O prāṇa é a vida dos seres; por isso é chamado vida plena. Todos alcançam sua vida plena. Para os que veneram o prāṇa como brahman, o prāṇa é a vida dos seres; por isso é chamado vida plena. Este é o ātman corporal daquele. Além do anterior, deste ātman feito de prāṇa, há um ātman interior feito de mente; por ele isto é preenchido. Ele é de fato em forma de pessoa. Conforme a forma humana, tem a mesma forma de pessoa. Sua cabeça é o Yajus, sua asa direita o Ṛg, sua asa esquerda o Sāma, e seu comando é o ātman. Os Atharvāṅgirasas são sua cauda e sustentação. A respeito disso há também este verso.
Taittirīya 2.4
यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कदाचनेति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य तस्माद्वा एतस्मान्मनोमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा विज्ञानमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य श्रद्धैव शिरः । ऋतं दक्षिणः पक्षः । सत्यमुत्तरः पक्षः । योग आत्मा ।
महः पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.४ ॥
De onde a fala retorna sem tê-lo alcançado junto com a mente, quem conhece a bem-aventurança de brahman nunca teme. Este é o ātman corporal daquele. Além do anterior, deste ātman feito de mente, há um ātman interior feito de conhecimento; por ele isto é preenchido. Ele é de fato em forma de pessoa. Conforme a forma humana, tem a mesma forma de pessoa. Sua cabeça é a fé (śraddhā), sua asa direita o ṛta, sua asa esquerda a verdade (satya), e o yoga é o ātman. Mahas é sua cauda e sustentação. A respeito disso há também este verso.
Taittirīya 2.5
विज्ञानं यज्ञं तनुते । कर्माणि तनुतेऽपि च । विज्ञानं देवाः सर्वे । ब्रह्म ज्येष्ठमुपासते । विज्ञानं ब्रह्म चेद्वेद ।
तस्माच्चेन्न प्रमाद्यति शरीरे पाप्मनो हित्वा । सर्वान्कामान्समश्नुत इति । तस्यैष एव शारीर आत्मा । यः पूर्वस्य ।
तस्माद्वा एतस्माद्विज्ञानमयात् । अन्योऽन्तर आत्माऽऽनन्दमयः । तेनैष पूर्णः । स वा एष पुरुषविध एव ।
तस्य पुरुषविधताम् । अन्वयं पुरुषविधः । तस्य प्रियमेव शिरः । मोदो दक्षिणः पक्षः । प्रमोद उत्तरः पक्षः ।
आनन्द आत्मा । ब्रह्म पुच्छं प्रतिष्ठा । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.५ ॥
O conhecimento estende o sacrifício e estende as ações. Todos os deuses veneram o conhecimento como o brahman mais velho. Se alguém conhece o conhecimento como brahman, e não cai na negligência no corpo, tendo abandonado os males obtém todos os desejos. Este é o ātman corporal daquele, que é o anterior. Deste ātman feito de conhecimento há um ātman interior feito de bem-aventurança; por ele isto é preenchido. Ele é de fato em forma de pessoa. Conforme a forma humana, tem a mesma forma de pessoa. Sua cabeça é o querido, sua asa direita a alegria (moda), sua asa esquerda a grande alegria (pramoda). A bem-aventurança é o ātman. Brahman é sua cauda e sustentação. A respeito disso há também este verso.
Taittirīya 2.6
असन्नेव स भवति असद्ब्रह्मेति वेद चेत् । ब्रह्मेति चेद्वेद । सन्तमेनं ततो विदुरिति । तस्यैष एव शारीर आत्मा ।
यः पूर्वस्य अथातोऽनुप्रश्नाः । उताविद्वानमुं लोकं प्रेत्य । कश्चन गच्छी३ । आहो विद्वानमुं लोकं प्रेत्य कश्चित्समश्नुता ३ उ ।
सोऽकामयत । बहुभ्यां प्रजायेयेति । स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा । इदँ सर्वमसृजत । यदिदं किञ्च । तत्सृष्ट्वा ।
तदेवानुप्राविशत् । तदनुप्रविश्य । सच्च त्यच्चाभवत् । निरुक्तं चानिरुक्तं च । निलयनं चानिलयनं च । विज्ञानं चाविज्ञानं च ।
सत्यं चानृतं च । सत्यमभवत् । यदिदं किञ्च । तत्सत्यमित्याचक्षते । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.६ ॥
Se alguém sabe 'brahman não é', torna-se não existente. Se sabe 'brahman é', então o conhecem como existente. Este é o seu ātman corporal. Aqui estão as perguntas posteriores sobre o anterior: alguém que deixa este mundo sem saber segue adiante, ou alguém que deixa este mundo sabendo o alcança plenamente? Ele desejou: 'Que eu seja muitos, que eu nasça.' Praticou tapas. Tendo praticado tapas, criou tudo isto, tudo o que há aqui. Tendo criado, entrou naquilo mesmo. Tendo entrado, tornou-se o manifesto e o não manifesto; o definido e o indefinido, o sustentado e o não sustentado, o conhecimento e a ignorância, o verdadeiro e o falso. Tornou-se o verdadeiro. O que quer que haja aqui, isso chamam 'o verdadeiro'. Sobre isso há também este verso.
Taittirīya 2.7
असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानँ स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत् सुकृतम् ।
रसो वै सः । रसँ ह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् ।
एष ह्येवानन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति ।
यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.७ ॥
No princípio isto era não existente. Daquilo nasceu o existente. Ele fez-se a si mesmo; por isso se diz 'bem feito'. Pois o que é bem feito é a essência. Tendo obtido essa essência, torna-se bem-aventurado. Pois quem respiraria, quem viveria, se não houvesse essa bem-aventurança no espaço? É ele quem dá a bem-aventurança. Quando se encontra firme apoio neste invisível, não-ātman, indescritível, sem sustentação, então se alcança a ausência de medo. Mas se nele se faz a menor distinção, então há medo. Esse medo é para o sábio que imagina uma diferença. Sobre isso há também este verso.
Taittirīya 2.8
भीषाऽस्माद्वातः पवते । भीषोदेति सूर्यः । भीषाऽस्मादग्निश्चेन्द्रश्च । मृत्युर्धावति पञ्चम इति । सैषाऽऽनन्दस्य मीमाँसा भवति ।
युवा स्यात्साधुयुवाऽध्यायकः । आशिष्ठो द्रढिष्ठो बलिष्ठः । तस्येयं पृथिवी सर्वा वित्तस्य पूर्णा स्यात् । स एको मानुष आनन्दः ।
ते ये शतं मानुषा आनन्दाः । स एको मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं मनुष्यगन्धर्वाणामानन्दाः ।
स एको देवगन्धर्वाणामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवगन्धर्वाणामानन्दाः । स एकः पितृणां चिरलोकलोकानामानन्दः ।
स एक आजानजानां देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतमाजानजानां देवानामानन्दाः ।
स एकः कर्मदेवानां देवानामानन्दः । ये कर्मणा देवानपि यन्ति । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं कर्मदेवानां देवानामानन्दाः ।
स एको देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवानामानन्दाः । स एक इन्द्रस्याऽऽनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य ।
ते ये शतमिन्द्रस्याऽऽनन्दाः । स एको बृहस्पतेरानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं बृहस्पतेरानन्दाः । स एकः प्रजापतेरानन्दः ।
श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं प्रजापतेरानन्दाः । स एको ब्रह्मण आनन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । स यश्चायं पुरुषे ।
यश्चासावादित्ये । स एकः । स य एवंवित् । अस्माल्लोकात्प्रेत्य । एतमन्नमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं प्राणमयमात्मानमुपसङ्क्रामति ।
एतं मनोमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं विज्ञानमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । तदप्येष श्लोको भवति ॥ २.८ ॥
Por temor a ele sopra o vento; por temor a ele nasce o sol; por temor a ele correm Agni e Indra, e a morte como quinta. Esta é a investigação do ānanda. Haja um jovem, um bom jovem, estudioso do Veda, muito vigoroso, muito firme, muito forte. Que toda esta terra, cheia de riqueza, seja dele. Essa é uma alegria humana. Cem alegrias humanas são uma alegria dos gandharvas humanos, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias dos gandharvas humanos são uma alegria dos gandharvas divinos, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias dos gandharvas divinos são uma alegria dos pais que habitam os mundos de longa duração. Cem alegrias dos pais são uma alegria dos deuses ājānaja, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias dos deuses ājānaja são uma alegria dos deuses-por-obras, que pelas obras alcançam até os deuses, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias dos deuses-por-obras são uma alegria dos deuses. Cem alegrias dos deuses são uma alegria de Indra, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias de Indra são uma alegria de Bṛhaspati, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias de Bṛhaspati são uma alegria de Prajāpati, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. Cem alegrias de Prajāpati são uma alegria de Brahman, para o sábio cujos desejos não estão afligidos. O que está na pessoa e o que está naquele do sol é um só. Quem assim sabe, ao partir deste mundo, aproxima-se do ātman feito de alimento, aproxima-se do ātman feito de prāṇa, aproxima-se do ātman feito de mente, aproxima-se do ātman feito de discernimento, aproxima-se do ātman feito de ānanda. Sobre isto há também este verso.
Taittirīya 2.9
यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेत कुतश्चनेति । एतँ ह वाव न तपति । किमहँ साधु नाकरवम् ।
किमहं पापमकरवमिति । स य एवं विद्वानेते आत्मानँ स्पृणुते । उभे ह्येवैष एते आत्मानँ स्पृणुते । य एवं वेद । इत्युपनिषत् ॥ २.९ ॥
Aquilo do qual a palavra retorna sem alcançá-lo junto com a mente, o conhecedor da bem-aventurança de brahman não teme nada. Certamente não o atormenta: 'Por que não fiz o bem? Por que fiz o mal?' Quem assim conhece protege o seu ātman de ambos. Quem assim conhece, de fato, protege o seu ātman de ambos. Esta é a Upaniṣad.