ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.10

1.10.1

गाय॑न्ति त्वा गाय॒त्रिणोऽर्च॑न्त्य॒र्कम॒र्किणः॑ ।
ब्र॒ह्माण॑स्त्वा शतक्रत॒ उद्वं॒शमि॑व येमिरे ॥

ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି, ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବାଉଁଶ ଉଠାଇବା ପରି ତୁମକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି।

यत्सानोः॒ सानु॒मारु॑ह॒द्भूर्यस्प॑ष्ट॒ कर्त्व॑म् ।
तदिन्द्रो॒ अर्थं॑ चेतति यू॒थेन॑ वृ॒ष्णिरे॑जति ॥

ସେ ପର୍ବତ ଶିଖରରୁ ଅନ୍ୟ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିଲାବେଳେ ତାହାର ମହାନ କର୍ମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା; ସେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି; ବୃଷ ନିଜ ପଲ ସହିତ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ।

यु॒क्ष्वा हि के॒शिना॒ हरी॒ वृष॑णा कक्ष्य॒प्रा ।
अथा॑ न इन्द्र सोमपा गि॒रामुप॑श्रुतिं चर ॥

ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଘୋଡ଼ାର କେଶରଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ବାଦାମୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼; ବଳବାନ ଓ ପେଟପଟି ପିନ୍ଧିଥିବା। ତା'ପରେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମପାନକାରୀ, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ଆସ।

एहि॒ स्तोमाँ॑ अ॒भि स्व॑रा॒भि गृ॑णी॒ह्या रु॑व ।
ब्रह्म॑ च नो वसो॒ सचेन्द्र॑ य॒ज्ञं च॑ वर्धय ॥

ଆମ ସ୍ତୋତ୍ର ଆଡ଼କୁ ଆସ; ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଗାଅ, ପ୍ରଶଂସା କର, ଏଠାରେ ଡାକ। ହେ ଧନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଆସି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବଢ଼ାଅ।

उ॒क्थमिन्द्रा॑य॒ शंस्यं॒ वर्ध॑नं पुरुनि॒ष्षिधे॑ ।
श॒क्रो यथा॑ सु॒तेषु॑ णो रा॒रण॑त्स॒ख्येषु॑ च ॥

ଅନେକ ଦୁର୍ଗ ବିନାଶକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବଢ଼ାଇବା ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ ହେଉ; ଶକ୍ର ଆମର ସୋମ-ନିଷ୍ପେଷଣ ଓ ବନ୍ଧୁତାରେ ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ।

तमित्स॑खि॒त्व ई॑महे॒ तं रा॒ये तं सु॒वीर्ये॑ ।
स श॒क्र उ॒त नः॑ शक॒दिन्द्रो॒ वसु॒ दय॑मानः ॥

ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଆମେ ବନ୍ଧୁତା ପାଇଁ ଡାକୁ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବୀର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ। ସେହି ଶକ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଦେଇ କୃପା କରନ୍ତୁ।

सु॒वि॒वृतं॑ सुनि॒रज॒मिन्द्र॒ त्वादा॑त॒मिद्यशः॑ ।
गवा॒मप॑ व्र॒जं वृ॑धि कृणु॒ष्व राधो॑ अद्रिवः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦତ୍ତ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଯଶ ବ୍ୟାପେ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଗାଈମାନଙ୍କ ଗୋଶାଳା ଖୋଲି ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।

न॒हि त्वा॒ रोद॑सी उ॒भे ऋ॑घा॒यमा॑ण॒मिन्व॑तः ।
जेषः॒ स्व॑र्वतीर॒पः सं गा अ॒स्मभ्यं॑ धूनुहि ॥

ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ସେ ଦୁଇ ଲୋକ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜଳକୁ ଜୟ କର; ଆମ ପାଇଁ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବାହାର କରି ଆଣ।

आश्रु॑त्कर्ण श्रु॒धी हवं॒ नू चि॑द्दधिष्व मे॒ गिरः॑ ।
इन्द्र॒ स्तोम॑मि॒मं मम॑ कृ॒ष्वा यु॒जश्चि॒दन्त॑रम् ॥

ହେ ସଚେତ କାନ ଥିବା, ଆମ ଡାକ ଶୁଣ; ମୋ ବାଣୀ ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ରଥ ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ କର।

वि॒द्मा हि त्वा॒ वृष॑न्तमं॒ वाजे॑षु हवन॒श्रुत॑म् ।
वृष॑न्तमस्य हूमह ऊ॒तिं स॑हस्र॒सात॑माम् ॥

ଯୁଦ୍ଧରେ ଡାକ ଶୁଣୁଥିବା ଅତି ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ତୁମକୁ ଆମେ ଜାଣୁ। ହଜାର ଦାନ ଦେଉଥିବା ସେହି ବୀର୍ଯ୍ୟବାନଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁ।

आ तू न॑ इन्द्र कौशिक मन्दसा॒नः सु॒तं पि॑ब ।
नव्य॒मायुः॒ प्र सू ति॑र कृ॒धी स॑हस्र॒सामृषि॑म् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ କୌଶିକ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସ ଏବଂ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ କର। ନୂତନ ଆୟୁ ଭଲଭାବେ ପାର କରାଅ; ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ହଜାର ଦାନ ଦେଉଥିବା କର।

परि॑ त्वा गिर्वणो॒ गिर॑ इ॒मा भ॑वन्तु वि॒श्वतः॑ ।
वृ॒द्धायु॒मनु॒ वृद्ध॑यो॒ जुष्टा॑ भवन्तु॒ जुष्ट॑यः ॥

ହେ ସ୍ତୋତ୍ରର ଅଧିପତି, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସବୁ ପାଖରୁ ତୁମକୁ ଘେରନ୍ତୁ। ଦୀର୍ଘାୟୁଙ୍କ ପଛେ ସମୃଦ୍ଧି ହେଉ; ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ କୃପା ହେଉ।