Ṛgveda · Sūkta 1.20

1.20.1

अ॒यं दे॒वाय॒ जन्म॑ने॒ स्तोमो॒ विप्रे॑भिरास॒या ।
अका॑रि रत्न॒धात॑मः ॥

Dieser Hymnus, mit dem Mund von den inspirierten Sehern für das Geburtsfest der Götter gefertigt, wurde zum reichsten Geber von Schätzen gemacht.

य इन्द्रा॑य वचो॒युजा॑ तत॒क्षुर्मन॑सा॒ हरी॑ ।
शमी॑भिर्य॒ज्ञमा॑शत ॥

Jene, die für Indra die zwei Rappen schufen, durch Rede angeschirrt und mit dem Geist geformt, erreichten das Opfer mit den Śamī-Zweigen.

तक्ष॒न्नास॑त्याभ्यां॒ परि॑ज्मानं सु॒खं रथ॑म् ।
तक्ष॑न्धे॒नुं स॑ब॒र्दुघा॑म् ॥

Sie fertigten für die Nāsatyas (Aśvins) einen weiträumigen, bequemen Wagen und formten die Kuh Sabardughā, die ein volles Euter gibt.

युवा॑ना पि॒तरा॒ पुनः॑ स॒त्यम॑न्त्रा ऋजू॒यवः॑ ।
ऋ॒भवो॑ वि॒ष्ट्य॑क्रत ॥

Sie machten die beiden jugendlichen Eltern wieder jung; die Ṛbhus, wahrhaft im Gebet und dem ṛta treu, taten dies durch ihr Können.

सं वो॒ मदा॑सो अग्म॒तेन्द्रे॑ण च म॒रुत्व॑ता ।
आ॒दि॒त्येभि॑श्च॒ राज॑भिः ॥

Ihr Berauschten, ihr seid alle zusammen gekommen, mit Indra und den Maruts, mit den Ādityas und mit den Königen.

उ॒त त्यं च॑म॒सं नवं॒ त्वष्टु॑र्दे॒वस्य॒ निष्कृ॑तम् ।
अक॑र्त च॒तुरः॒ पुनः॑ ॥

Und jenen neuen Becher, vom Gott Tvaṣṭar gefertigt, machtet ihr wieder zu vieren.

ते नो॒ रत्ना॑नि धत्तन॒ त्रिरा साप्ता॑नि सुन्व॒ते ।
एक॑मेकं सुश॒स्तिभिः॑ ॥

Mögen sie uns Schätze gewähren, dreifach und siebenfach, dem Somabereiter, einen nach dem andern, mit guten Lobpreisungen.

अधा॑रयन्त॒ वह्न॒योऽभ॑जन्त सुकृ॒त्यया॑ ।
भा॒गं दे॒वेषु॑ य॒ज्ञिय॑म् ॥

Die Träger (die Ṛbhus) hielten es aufrecht, und durch gutes Werk erlangten sie einen opferwürdigen Anteil unter den Göttern.