ઋગ્વેદ · સૂક્ત 1.42

1.42.1

सं पू॑ष॒न्नध्व॑नस्तिर॒ व्यंहो॑ विमुचो नपात् ।
सक्ष्वा॑ देव॒ प्र ण॑स्पु॒रः ॥

હે પૂષન્, અમારા માર્ગોને સારી રીતે પાર કરાવ; સંકટ અને પાપથી મુક્ત કર. હે દેવ, અમને આગળ લઈ જા.

यो नः॑ पूषन्न॒घो वृको॑ दुः॒शेव॑ आ॒दिदे॑शति ।
अप॑ स्म॒ तं प॒थो ज॑हि ॥

હે પૂષન્, અમારા વિશે ખરાબ વિચારીને વરુની જેમ ઘાત લગાવનાર દુષ્ટને માર્ગથી દૂર કરી પ્રહાર કર.

अप॒ त्यं प॑रिप॒न्थिनं॑ मुषी॒वाणं॑ हुर॒श्चित॑म् ।
दू॒रमधि॑ स्रु॒तेर॑ज ॥

તે માર્ગ રોકનાર ચોર અને છુપા દુષ્ટને દૂર હટાવ; માર્ગથી દૂર મોકલી દે.

त्वं तस्य॑ द्वया॒विनो॑ अ॒घशं॑सस्य॒ कस्य॑ चित् ।
प॒दाभि ति॑ष्ठ॒ तपु॑षिम् ॥

તું તે બે મોઢાવાળા, ખરાબ બોલનાર કોઈના (દુષ્ટ) પર પગ મૂકી, તે ધુમાડા જેવા (દુષ્ટ)ને કચડી નાખ.

आ तत्ते॑ दस्र मन्तुमः॒ पूष॒न्नवो॑ वृणीमहे ।
येन॑ पि॒तॄनचो॑दयः ॥

હે અદ્ભુત, હે જ્ઞાની પૂષન્, જે રક્ષણથી તેં પિતૃઓને પ્રેર્યા હતા, તારા એ રક્ષણની અમે ઇચ્છા રાખીએ છીએ.

अधा॑ नो विश्वसौभग॒ हिर॑ण्यवाशीमत्तम ।
धना॑नि सु॒षणा॑ कृधि ॥

તેથી, હે સર્વસૌભાગ્યવાન, અતિ સુવર્ણસંપન્ન પૂષન્, અમને ધનોને ઉત્તમ અને સહજ પ્રાપ્ય બનાવ.

अति॑ नः स॒श्चतो॑ नय सु॒गा नः॑ सु॒पथा॑ कृणु ।
पूष॑न्नि॒ह क्रतुं॑ विदः ॥

હે પૂષન્, પીડનારાઓથી પાર અમને લઈ જાઓ. અમારા માર્ગો સુગમ અને ઉત્તમ બનાવો. હે પૂષન્, અહીં અમને બુદ્ધિ પ્રદાન કરો.

अ॒भि सू॒यव॑सं नय॒ न न॑वज्वा॒रो अध्व॑ने ।
पूष॑न्नि॒ह क्रतुं॑ विदः ॥

ઉત્તમ ચરાણભૂમિ તરફ અમને લઈ જાઓ; માર્ગ માટે અમને હાનિ વિના રાખો. હે પૂષન્, અહીં અમને બુદ્ધિ આપો.

श॒ग्धि पू॒र्धि प्र यं॑सि च शिशी॒हि प्रास्यु॒दर॑म् ।
पूष॑न्नि॒ह क्रतुं॑ विदः ॥

હે પૂષન્, સમર્થ બનો, ભરી દો, દાન આપો, પેટ તૃપ્ત કરો. હે પૂષન્, અહીં અમને બુદ્ધિ આપો.

न पू॒षणं॑ मेथामसि सू॒क्तैर॒भि गृ॑णीमसि ।
वसू॑नि द॒स्ममी॑महे ॥

અમે પૂષનની ઉપેક્ષા ન કરીએ; સારા સૂક્તોથી તેમની સ્તુતિ કરીએ. તે અદ્ભુત દાતા પાસે ધનની યાચના કરીએ છીએ.