ரிக் வேதம் · சூக்தம் 1.42

1.42.1

सं पू॑ष॒न्नध्व॑नस्तिर॒ व्यंहो॑ विमुचो नपात् ।
सक्ष्वा॑ देव॒ प्र ण॑स्पु॒रः ॥

பூஷனே, எங்கள் வழிகளை நன்றாகக் கடத்திச் செல். துன்பத்திலிருந்தும் பாவத்திலிருந்தும் விடுவிக்கும் தேவனே, எங்களை முன்னே நடத்து.

यो नः॑ पूषन्न॒घो वृको॑ दुः॒शेव॑ आ॒दिदे॑शति ।
अप॑ स्म॒ तं प॒थो ज॑हि ॥

பூஷனே, எங்களுக்கு தீங்கு நினைத்து ஓநாயைப் போல் குறிவைக்கும் தீயவனை, வழியிலிருந்து விலக்கித் தாக்கு.

अप॒ त्यं प॑रिप॒न्थिनं॑ मुषी॒वाणं॑ हुर॒श्चित॑म् ।
दू॒रमधि॑ स्रु॒तेर॑ज ॥

வழியை மறிக்கும் அந்தத் திருடனையும் மறைந்த தீயவனையும் விலக்கு; தொலைவில், பாதையிலிருந்து அப்பால் அவனை அனுப்பு.

त्वं तस्य॑ द्वया॒विनो॑ अ॒घशं॑सस्य॒ कस्य॑ चित् ।
प॒दाभि ति॑ष्ठ॒ तपु॑षिम् ॥

நீ அந்த இரட்டை நாக்கு கொண்ட, தீயவாய் பேசும் எவனோ ஒருவனின் மீது, காலால் நின்று அந்தப் புகையானவனை மிதி.

आ तत्ते॑ दस्र मन्तुमः॒ पूष॒न्नवो॑ वृणीमहे ।
येन॑ पि॒तॄनचो॑दयः ॥

ஓ அற்புதனே, ஞானியே பூஷனே, எந்தப் பாதுகாப்பினால் நீ பிதுர்களை இயக்கினாயோ, அந்த உன் காப்பை நாங்கள் வேண்டுகிறோம்.

अधा॑ नो विश्वसौभग॒ हिर॑ण्यवाशीमत्तम ।
धना॑नि सु॒षणा॑ कृधि ॥

ஆகவே, எல்லாச் செல்வமும் நிறைந்தவனே, பொன் மிக்கவனே, எங்களுக்குச் செல்வங்களை நல்லவையாக, எளிதில் அடையக்கூடியவையாக ஆக்கு.

अति॑ नः स॒श्चतो॑ नय सु॒गा नः॑ सु॒पथा॑ कृणु ।
पूष॑न्नि॒ह क्रतुं॑ विदः ॥

பூஷனே, துன்புறுத்துபவர்களைக் கடந்து எங்களை அழைத்துச் செல். எங்கள் பாதைகளை எளிதானதும் நல்லதுமாக ஆக்கு. பூஷனே, இங்கே எங்களுக்கு ஞானத்தை அருள்.

अ॒भि सू॒यव॑सं नय॒ न न॑वज्वा॒रो अध्व॑ने ।
पूष॑न्नि॒ह क्रतुं॑ विदः ॥

நல்ல மேய்ச்சல் நிலங்களை நோக்கி எங்களை அழைத்துச் செல். பயணத்திற்கு எங்களை அழிவின்றி வைத்திரு. பூஷனே, இங்கே எங்களுக்கு ஞானத்தை அருள்.

श॒ग्धि पू॒र्धि प्र यं॑सि च शिशी॒हि प्रास्यु॒दर॑म् ।
पूष॑न्नि॒ह क्रतुं॑ विदः ॥

பூஷனே, வல்லமை கொடு, நிரப்பு, கொடையை நீட்டு, வயிற்றை நிறைவாக்கு. பூஷனே, இங்கே எங்களுக்கு ஞானத்தை அருள்.

न पू॒षणं॑ मेथामसि सू॒क्तैर॒भि गृ॑णीमसि ।
वसू॑नि द॒स्ममी॑महे ॥

பூஷனை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டாம்; நல்ல பாடல்களால் அவரைப் புகழ்வோம். அற்புதக் கொடையாளியிடம் செல்வங்களை வேண்டுகிறோம்.