ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.52.1
त्यं सु मे॒षं म॑हया स्व॒र्विदं॑ श॒तं यस्य॑ सु॒भ्वः॑ सा॒कमीर॑ते ।
अत्यं॒ न वाजं॑ हवन॒स्यदं॒ रथ॒मेन्द्रं॑ ववृत्या॒मव॑से सुवृ॒क्तिभिः॑ ॥
ସେହି ମେଷକୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କର, ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ଖୋଜି ପାଏ; ତାଙ୍କ ସହିତ ଶହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସାଥୀ ଏକତ୍ର ଚାଲନ୍ତି। ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଯଜ୍ଞରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଫେରାଇବି।
1.52.2
स पर्व॑तो॒ न ध॒रुणे॒ष्वच्यु॑तः स॒हस्र॑मूति॒स्तवि॑षीषु वावृधे ।
इन्द्रो॒ यद्वृ॒त्रमव॑धीन्नदी॒वृत॑मु॒ब्जन्नर्णां॑सि॒ जर्हृ॑षाणो॒ अन्ध॑सा ॥
ସେ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ, ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥିର; ହଜାର ପ୍ରକାର ସାହାଯ୍ୟଯୁକ୍ତ, ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ନଦୀ ରୋକୁଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଲା ବେଳେ, ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଜଳ ମୁକ୍ତ କଲେ।
1.52.3
स हि द्व॒रो द्व॒रिषु॑ व॒व्र ऊध॑नि च॒न्द्रबु॑ध्नो॒ मद॑वृद्धो मनी॒षिभिः॑ ।
इन्द्रं॒ तम॑ह्वे स्वप॒स्यया॑ धि॒या मंहि॑ष्ठरातिं॒ स हि पप्रि॒रन्ध॑सः ॥
ସେ ଦ୍ୱାରର ଅର୍ଗଳ ପରି, ଊଧସରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଆଧାରଯୁକ୍ତ, ମଦରେ ବଢ଼ିଥିବା; ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଡାକେ। ସେହି ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାଦାତାଙ୍କୁ, ଉତ୍ତମ କର୍ମର ବୁଦ୍ଧିରେ ମୁଁ ଡାକେ, କାରଣ ସେ ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
1.52.4
आ यं पृ॒णन्ति॑ दि॒वि सद्म॑बर्हिषः समु॒द्रं न सु॒भ्वः॑ स्वा अ॒भिष्ट॑यः ।
तं वृ॑त्र॒हत्ये॒ अनु॑ तस्थुरू॒तयः॒ शुष्मा॒ इन्द्र॑मवा॒ता अह्रु॑तप्सवः ॥
ଆକାଶରେ କୁଶ ଉପରେ ବସିଥିବା ଯାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ସମୁଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଇଚ୍ଛା ପରି; ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ବୃତ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ଠିଆ ହେଲା, ବୀର ଶକ୍ତି ଓ ଅକ୍ଷୟ, ଅକ୍ଷତ ସେନାମାନେ।
1.52.5
अ॒भि स्ववृ॑ष्टिं॒ मदे॑ अस्य॒ युध्य॑तो र॒घ्वीरि॑व प्रव॒णे स॑स्रुरू॒तयः॑ ।
इन्द्रो॒ यद्व॒ज्री धृ॒षमा॑णो॒ अन्ध॑सा भि॒नद्व॒लस्य॑ परि॒धीँरि॑व त्रि॒तः ॥
ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ, ଯୁଦ୍ଧରତ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦାନ ଆଡ଼କୁ ସାହାଯ୍ୟ ଗଲା, ଢାଲରେ ରଥ ଦୌଡ଼ିବା ପରି। ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମରେ ସାହସ ପାଇ, ବଳର ବାଡ଼ ତ୍ରିତ ପରି ଭାଙ୍ଗନ୍ତି ଯେବେ।
1.52.6
परीं॑ घृ॒णा च॑रति तित्वि॒षे शवो॑ अ॒पो वृ॒त्वी रज॑सो बु॒ध्नमाश॑यत् ।
वृ॒त्रस्य॒ यत्प्र॑व॒णे दु॒र्गृभि॑श्वनो निज॒घन्थ॒ हन्वो॑रिन्द्र तन्य॒तुम् ॥
ତାଙ୍କ ଚାରିପଟେ କିରଣମାନେ ଚାଲନ୍ତି; ବଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଳକୁ ଘେରି, ଆକାଶର ଭିତ୍ତିରେ ବସିଲେ। ବୃତ୍ରର ଢାଲରେ, ବୀରମାନଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ସହିତ ଗର୍ଜନକାରୀଙ୍କ ଦୁଇ ଜବଡ଼ାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗର୍ଜନ ମାରିଲ ବେଳେ।
1.52.7
ह्र॒दं न हि त्वा॑ न्यृ॒षन्त्यू॒र्मयो॒ ब्रह्मा॑णीन्द्र॒ तव॒ यानि॒ वर्ध॑ना ।
त्वष्टा॑ चित्ते॒ युज्यं॑ वावृधे॒ शव॑स्त॒तक्ष॒ वज्र॑म॒भिभू॑त्योजसम् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲହରୀ ଯେପରି ହ୍ରଦକୁ ରୋକି ପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମକୁ ବଢ଼ାଉଥିବା ତୁମ ସ୍ତୁତିମାନେ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତୁମ ଯୋଗ୍ୟ ବଳ ବଢ଼ାଇଲେ; ଅଜେୟ ଓଜସ୍ବିଶିଷ୍ଟ ବଜ୍ର ଗଢ଼ିଲେ।
1.52.8
ज॒घ॒न्वाँ उ॒ हरि॑भिः सम्भृतक्रत॒विन्द्र॑ वृ॒त्रं मनु॑षे गातु॒यन्न॒पः ।
अय॑च्छथा बा॒ह्वोर्वज्र॑माय॒समधा॑रयो दि॒व्या सूर्यं॑ दृ॒शे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଂଗୃହୀତ ଯଜ୍ଞର ଅଧିପତି, ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରି ହରି ଅଶ୍ୱସହ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲ। ଦୁଇ ବାହୁରେ ଲୌହ ବଜ୍ର ଧରିଲ; ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାପିଲ।
1.52.9
बृ॒हत्स्वश्च॑न्द्र॒मम॑व॒द्यदु॒क्थ्य॑मकृ॑ण्वत भि॒यसा॒ रोह॑णं दि॒वः ।
यन्मानु॑षप्रधना॒ इन्द्र॑मू॒तयः॒ स्व॑र्नृ॒षाचो॑ म॒रुतोऽम॑द॒न्ननु॑ ॥
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହାୟକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣରୁ ଭୟ ପାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ସହ ମହାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକମୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେତେବେଳେ ନରନେତା ମରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
1.52.10
द्यौश्चि॑द॒स्याम॑वाँ॒ अहेः॑ स्व॒नादयो॑यवीद्भि॒यसा॒ वज्र॑ इन्द्र ते ।
वृ॒त्रस्य॒ यद्ब॑द्बधा॒नस्य॒ रोद॑सी॒* मदे॑ सु॒तस्य॒ शव॒साभि॑न॒च्छिरः॑ ॥
ଏହି ସାପର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଲା; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବଜ୍ର ଭୟରେ ତାକୁ ହଲାଇଲା। ବୃତ୍ର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ବାନ୍ଧୁଥିବା ସମୟରେ, ସୋମର ମତ୍ତତାରେ ତୁମେ ନିଜ ବଳରେ ତାର ମସ୍ତକ ଭାଙ୍ଗିଲ।
1.52.11
यदिन्न्वि॑न्द्र पृथि॒वी दश॑भुजि॒रहा॑नि॒ विश्वा॑ त॒तन॑न्त कृ॒ष्टयः॑ ।
अत्राह॑ ते मघव॒न्विश्रु॑तं॒ सहो॒ द्यामनु॒ शव॑सा ब॒र्हणा॑ भुवत् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଶବାହୁ ପୃଥିବୀ ଦିନମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ଏଠାରେ ହିଁ, ହେ ଧନବାନ, ତୁମର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବଳ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ି ବିସ୍ତୃତ ହେଲା।
1.52.12
त्वम॒स्य पा॒रे रज॑सो॒ व्यो॑मनः॒ स्वभू॑त्योजा॒ अव॑से धृषन्मनः ।
च॒कृ॒षे भूमिं॑ प्रति॒मान॒मोज॑सो अ॒पः स्वः॑ परि॒भूरे॒ष्या दिव॑म् ॥
ତୁମେ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷର ଓପାରେ ଅଛ; ନିଜ ବଳରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦୃଢ଼ମନା ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଓଜର ପ୍ରତିମା କଲ; ଜଳ ଓ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କଲ; ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ ହୋଇ ତୁମେ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚ।
1.52.13
त्वं भु॑वः प्रति॒मानं॑ पृथि॒व्या ऋ॒ष्ववी॑रस्य बृह॒तः पति॑र्भूः ।
विश्व॒माप्रा॑ अ॒न्तरि॑क्षं महि॒त्वा स॒त्यम॒द्धा नकि॑र॒न्यस्त्वावा॑न् ॥
ତୁମେ ପୃଥିବୀ ସମାନ; ମହାନ ଋଷ୍ୱବୀରଙ୍କର ତୁମେ ପ୍ରଭୁ। ତୁମ ମହିମାରେ ସମଗ୍ର ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ; ସତ୍ୟରେ ତୁମ ସମାନ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
1.52.14
न यस्य॒ द्यावा॑पृथि॒वी अनु॒ व्यचो॒ न सिन्ध॑वो॒ रज॑सो॒ अन्त॑मान॒शुः ।
नोत स्ववृ॑ष्टिं॒ मदे॑ अस्य॒ युध्य॑त॒ एको॑ अ॒न्यच्च॑कृषे॒ विश्व॑मानु॒षक् ॥
ଯାହାର ବିସ୍ତାରକୁ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ, ନଦୀସବୁ ରଜସର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ନାହିଁ; ତାହାର ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ବର୍ଷାସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା କେହି ନାହିଁ; ଏକାକୀ ସେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ସବୁ କରିଛନ୍ତି।
1.52.15
आर्च॒न्नत्र॑ म॒रुतः॒ सस्मि॑न्ना॒जौ विश्वे॑ दे॒वासो॑ अमद॒न्ननु॑ त्वा ।
वृ॒त्रस्य॒ यद्भृ॑ष्टि॒मता॑ व॒धेन॒ नि त्वमि॑न्द्र॒ प्रत्या॒नं ज॒घन्थ॑ ॥
ଏଠାରେ ମରୁତମାନେ ସେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଯେବେ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ଉଗ୍ର ଆଘାତରେ ମାରିଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେତେବେଳେ ତାର ଚକ୍ରରେ ଆଘାତ କରି ତୁମେ ତାକୁ ପକାଇଲ।