Ṛgveda · Sūkta 1.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.52.1
त्यं सु मे॒षं म॑हया स्व॒र्विदं॑ श॒तं यस्य॑ सु॒भ्वः॑ सा॒कमीर॑ते ।
अत्यं॒ न वाजं॑ हवन॒स्यदं॒ रथ॒मेन्द्रं॑ ववृत्या॒मव॑से सुवृ॒क्तिभिः॑ ॥
Preise jenen Widder, den Finder des Himmels, mit dem hundert leuchtende Gefährten gemeinsam ziehen. Wie ein schnelles Pferd möchte ich den Wagen Indras, der am Opfer sitzt, mit guten Hymnen zur Hilfe lenken.
1.52.2
स पर्व॑तो॒ न ध॒रुणे॒ष्वच्यु॑तः स॒हस्र॑मूति॒स्तवि॑षीषु वावृधे ।
इन्द्रो॒ यद्वृ॒त्रमव॑धीन्नदी॒वृत॑मु॒ब्जन्नर्णां॑सि॒ जर्हृ॑षाणो॒ अन्ध॑सा ॥
Er steht unerschütterlich wie ein Berg an festen Orten, von tausendfacher Hilfe; er wächst in den Kräften. Als Indra den Vṛtra erschlug, der die Flüsse umschloss, und er sich mit Soma freute, löste er die Wasser.
1.52.3
स हि द्व॒रो द्व॒रिषु॑ व॒व्र ऊध॑नि च॒न्द्रबु॑ध्नो॒ मद॑वृद्धो मनी॒षिभिः॑ ।
इन्द्रं॒ तम॑ह्वे स्वप॒स्यया॑ धि॒या मंहि॑ष्ठरातिं॒ स हि पप्रि॒रन्ध॑सः ॥
Er ist der Riegel unter den Toren, leuchtend im Euter, mondgleich gegründet, im Rausch gewachsen; ich rufe ihn durch die Weisen. Jenen Indra, den großen Geber, rufe ich mit gedanklicher Hingabe guter Tat, denn er ist es, der mit Soma füllt.
1.52.4
आ यं पृ॒णन्ति॑ दि॒वि सद्म॑बर्हिषः समु॒द्रं न सु॒भ्वः॑ स्वा अ॒भिष्ट॑यः ।
तं वृ॑त्र॒हत्ये॒ अनु॑ तस्थुरू॒तयः॒ शुष्मा॒ इन्द्र॑मवा॒ता अह्रु॑तप्सवः ॥
Den, den im Himmel die auf dem Barhis Sitzenden füllen, wie Wünsche, die wie das Meer glänzen; hinter jenem Indra standen im Kampf gegen Vṛtra die Hilfen, die heldenhaften Kräfte und die unermüdlichen, unversehrten Scharen.
1.52.5
अ॒भि स्ववृ॑ष्टिं॒ मदे॑ अस्य॒ युध्य॑तो र॒घ्वीरि॑व प्रव॒णे स॑स्रुरू॒तयः॑ ।
इन्द्रो॒ यद्व॒ज्री धृ॒षमा॑णो॒ अन्ध॑सा भि॒नद्व॒लस्य॑ परि॒धीँरि॑व त्रि॒तः ॥
In seiner Freude, dem eigenen Geschenk entgegen, während er kämpft, eilte die Hilfe voraus, wie Wagen den Hang hinab, als Indra, der Donnerkeilträger, durch Soma gestärkt, die Hürden des Vala brach, wie Trita es tat.
1.52.6
परीं॑ घृ॒णा च॑रति तित्वि॒षे शवो॑ अ॒पो वृ॒त्वी रज॑सो बु॒ध्नमाश॑यत् ।
वृ॒त्रस्य॒ यत्प्र॑व॒णे दु॒र्गृभि॑श्वनो निज॒घन्थ॒ हन्वो॑रिन्द्र तन्य॒तुम् ॥
Um ihn bewegen sich die Strahlen, die Kraft glänzt, die Wasser umhüllend, er setzte sich auf den Grund des Raumes. Am Hang des Vṛtra, als du, Indra, den Donner auf beide Kiefer dessen schlugst, der mit dem Schrei der Helden brüllt.
1.52.7
ह्र॒दं न हि त्वा॑ न्यृ॒षन्त्यू॒र्मयो॒ ब्रह्मा॑णीन्द्र॒ तव॒ यानि॒ वर्ध॑ना ।
त्वष्टा॑ चित्ते॒ युज्यं॑ वावृधे॒ शव॑स्त॒तक्ष॒ वज्र॑म॒भिभू॑त्योजसम् ॥
O Indra, wie Wellen einen See nicht überwältigen, so widerstehen dir die Lieder nicht, die dich mehren. Tvaṣṭar ließ deine würdige Kraft wachsen und schmiedete den Donnerkeil von überwältigender Kraft.
1.52.8
ज॒घ॒न्वाँ उ॒ हरि॑भिः सम्भृतक्रत॒विन्द्र॑ वृ॒त्रं मनु॑षे गातु॒यन्न॒पः ।
अय॑च्छथा बा॒ह्वोर्वज्र॑माय॒समधा॑रयो दि॒व्या सूर्यं॑ दृ॒शे ॥
O Indra, du der gesammelten Opfer! Nachdem du Vṛtra erschlagen hattest, zogst du mit den falben Rossen, um für Manu die Wasser zu suchen. In beiden Armen hieltest du den eisernen Donnerkeil und stelltest die Sonne am Himmel auf, damit man sie sehe.
1.52.9
बृ॒हत्स्वश्च॑न्द्र॒मम॑व॒द्यदु॒क्थ्य॑मकृ॑ण्वत भि॒यसा॒ रोह॑णं दि॒वः ।
यन्मानु॑षप्रधना॒ इन्द्र॑मू॒तयः॒ स्व॑र्नृ॒षाचो॑ म॒रुतोऽम॑द॒न्ननु॑ ॥
Als die Helfer der Menschen, in Furcht vor dem Aufstieg zum Himmel, mit Indras Schutz das weite, lichte, erfreuende Preislied sangen, da freuten sich die Maruts, die Anführer der Menschen, mit ihnen.
1.52.10
द्यौश्चि॑द॒स्याम॑वाँ॒ अहेः॑ स्व॒नादयो॑यवीद्भि॒यसा॒ वज्र॑ इन्द्र ते ।
वृ॒त्रस्य॒ यद्ब॑द्बधा॒नस्य॒ रोद॑सी॒* मदे॑ सु॒तस्य॒ शव॒साभि॑न॒च्छिरः॑ ॥
Selbst der Himmel zitterte vor dem Gebrüll dieser Schlange; dein Donnerkeil, o Indra, erschütterte ihn in Furcht. Als Vṛtra die beiden Welten fesselte, spaltetest du im Rausch des gepressten Soma mit deiner Kraft sein Haupt.
1.52.11
यदिन्न्वि॑न्द्र पृथि॒वी दश॑भुजि॒रहा॑नि॒ विश्वा॑ त॒तन॑न्त कृ॒ष्टयः॑ ।
अत्राह॑ ते मघव॒न्विश्रु॑तं॒ सहो॒ द्यामनु॒ शव॑सा ब॒र्हणा॑ भुवत् ॥
Als, o Indra, die zehnarmige Erde die Tage ausbreitete und alle Völker sich weit verbreiteten, da wuchs hier, o Reicher, deine berühmte Macht durch ihre Kraft und breitete sich bis zum Himmel aus.
1.52.12
त्वम॒स्य पा॒रे रज॑सो॒ व्यो॑मनः॒ स्वभू॑त्योजा॒ अव॑से धृषन्मनः ।
च॒कृ॒षे भूमिं॑ प्रति॒मान॒मोज॑सो अ॒पः स्वः॑ परि॒भूरे॒ष्या दिव॑म् ॥
Du bist jenseits dieses weiten Raumes, reich an eigener Kraft, zum Schutz, o Indra mit festem Sinn. Du machtest die Erde zum Maß deiner Kraft, schufst die Wasser und das Licht, und als allumfassender Herr erreichst du den Himmel.
1.52.13
त्वं भु॑वः प्रति॒मानं॑ पृथि॒व्या ऋ॒ष्ववी॑रस्य बृह॒तः पति॑र्भूः ।
विश्व॒माप्रा॑ अ॒न्तरि॑क्षं महि॒त्वा स॒त्यम॒द्धा नकि॑र॒न्यस्त्वावा॑न् ॥
Du bist der Ebenbürtige der Erde und Herr des großen Ṛṣvávīra. Durch deine Größe hast du den ganzen Luftraum erfüllt; wahrlich, keiner ist dir gleich.
1.52.14
न यस्य॒ द्यावा॑पृथि॒वी अनु॒ व्यचो॒ न सिन्ध॑वो॒ रज॑सो॒ अन्त॑मान॒शुः ।
नोत स्ववृ॑ष्टिं॒ मदे॑ अस्य॒ युध्य॑त॒ एको॑ अ॒न्यच्च॑कृषे॒ विश्व॑मानु॒षक् ॥
Weder Himmel noch Erde reichen an seine Ausdehnung, noch erreichen die Ströme das Ende des Luftraums; in seinem Rausch kämpft niemand gegen seinen eigenen Regen; allein hat er eins nach dem anderen alles vollbracht.
1.52.15
आर्च॒न्नत्र॑ म॒रुतः॒ सस्मि॑न्ना॒जौ विश्वे॑ दे॒वासो॑ अमद॒न्ननु॑ त्वा ।
वृ॒त्रस्य॒ यद्भृ॑ष्टि॒मता॑ व॒धेन॒ नि त्वमि॑न्द्र॒ प्रत्या॒नं ज॒घन्थ॑ ॥
Hier priesen dich die Maruts in jener Schlacht, und alle Götter freuten sich mit dir. Als du Vṛtra mit wildem Schlag trafst, o Indra, schlugst du auf sein Rad und stürztest ihn nieder.