ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.74

1.74.1

उ॒प॒प्र॒यन्तो॑ अध्व॒रं मन्त्रं॑ वोचेमा॒ग्नये॑ ।
आ॒रे अ॒स्मे च॑ शृण्व॒ते ॥

ଯଜ୍ଞ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଆମେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ଦୂରରେ ଓ ନିକଟରେ ଶୁଣୁଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ।

यः स्नीहि॑तीषु पू॒र्व्यः सं॑जग्मा॒नासु॑ कृ॒ष्टिषु॑ ।
अर॑क्षद्दा॒शुषे॒ गय॑म् ॥

ଯେ ପ୍ରାଚୀନ ଗୃହମାନଙ୍କରେ ଓ ସମବେତ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦାତାର ଧନ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।

उ॒त ब्रु॑वन्तु ज॒न्तव॒ उद॒ग्निर्वृ॑त्र॒हाज॑नि ।
ध॒नं॒ज॒यो रणे॑रणे ॥

ଲୋକମାନେ କହନ୍ତୁ: ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଅଗ୍ନି ଉଦିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ପ୍ରତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଜିତୁଥିବା।

यस्य॑ दू॒तो असि॒ क्षये॒ वेषि॑ ह॒व्यानि॑ वी॒तये॑ ।
द॒स्मत्कृ॒णोष्य॑ध्व॒रम् ॥

ତୁମେ ଯାହାର ଦୂତ, ଗୃହରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହବିଷ୍ୟ ନେଇଯାଅ; ହେ ଅଦ୍ଭୁତ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ କର।

तमित्सु॑ह॒व्यम॑ङ्गिरः सुदे॒वं स॑हसो यहो ।
जना॑ आहुः सुब॒र्हिष॑म् ॥

ହେ ଅଙ୍ଗିରା, ହେ ବଳବାନ, ସେହି ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ, ସୁଦେବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଲୋକେ କୁଶାସନରେ ବସିଥିବା ବୋଲି ଡାକିଲେ।

आ च॒ वहा॑सि॒ ताँ इ॒ह दे॒वाँ उप॒ प्रश॑स्तये ।
ह॒व्या सु॑श्चन्द्र वी॒तये॑ ॥

ଏବଂ ତୁମେ ସେହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଆଣ; ହେ ସୁଦୀପ୍ତ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହବିଷ୍ୟ।

न योरु॑प॒ब्दिरश्व्यः॑ शृ॒ण्वे रथ॑स्य॒ कच्च॒न ।
यद॑ग्ने॒ यासि॑ दू॒त्य॑म् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୂତ ହୋଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ କୌଣସି ରଥ କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ାର ବାଧା କୁଆଡ଼େ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ।

त्वोतो॑ वा॒ज्यह्र॑यो अ॒भि पूर्व॑स्मा॒दप॑रः ।
प्र दा॒श्वाँ अ॑ग्ने अस्थात् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ବଳବାନ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ଦାନୀ ଯଜମାନ ଆଗରେ ଠିଆ ହେଲେ।

उ॒त द्यु॒मत्सु॒वीर्यं॑ बृ॒हद॑ग्ने विवाससि ।
दे॒वेभ्यो॑ देव दा॒शुषे॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଦାନୀ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତେଜସ୍ୱୀ, ମହାନ ଓ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଛ।