ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.2.1
य॒ज्ञेन॑ वर्धत जा॒तवे॑दसम॒ग्निं य॑जध्वं ह॒विषा॒ तना॑ गि॒रा ।
स॒मि॒धा॒नं सु॑प्र॒यसं॒ स्व॑र्णरं द्यु॒क्षं होता॑रं वृ॒जने॑षु धू॒र्षद॑म् ॥
ଯଜ୍ଞଦ୍ୱାରା ଜାତବେଦା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବଢାନ୍ତୁ; ହବିଷ ଓ ସ୍ତୁତିବାଣୀରେ ତାଙ୍କର ପୂଜା କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସୁନ୍ଦର ଯଶସ୍ୱୀ, ସ୍ୱର୍ଣବର୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ହୋତା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଆଳି ସ୍ଥାନରେ ଆସୀନ।
2.2.2
अ॒भि त्वा॒ नक्ती॑रु॒षसो॑ ववाशि॒रेऽग्ने॑ व॒त्सं न स्वस॑रेषु धे॒नवः॑ ।
दि॒व इ॒वेद॑र॒तिर्मानु॑षा यु॒गा क्षपो॑ भासि पुरुवार सं॒यतः॑ ॥
ରାତ୍ରି ଓ ଉଷାମାନେ ତୁମକୁ ଘେରନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଗୋଠରେ ଗାଈମାନେ ବାଛୁରିକୁ ଘେରନ୍ତି ପରି। ଆକାଶ ପରି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଅରତି, ମାନବ ଯୁଗରେ ଓ ରାତ୍ରିରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତି ପାଅ, ହେ ବହୁଧନ, ଯୁକ୍ତ ଯଜ୍ଞର।
2.2.3
तं दे॒वा बु॒ध्ने रज॑सः सु॒दंस॑सं दि॒वस्पृ॑थि॒व्योर॑र॒तिं न्ये॑रिरे ।
रथ॑मिव॒ वेद्यं॑ शु॒क्रशो॑चिषम॒ग्निं मि॒त्रं न क्षि॒तिषु॑ प्र॒शंस्य॑म् ॥
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶର ଗଭୀର ମୂଳରେ ରଖିଲେ, ଅତି ଉଦାର, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀର ଅରତିକୁ। ରଥ ପରି ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାବିଶିଷ୍ଟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ମିତ୍ର ପରି, ବସତିରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.2.4
तमु॒क्षमा॑णं॒ रज॑सि॒ स्व आ दमे॑ च॒न्द्रमि॑व सु॒रुचं॑ ह्वा॒र आ द॑धुः ।
पृश्न्याः॑ पत॒रं चि॒तय॑न्तम॒क्षभिः॑ पा॒थो न पा॒युं जन॑सी उ॒भे अनु॑ ॥
ନିଜ ବାସସ୍ଥାନରେ, ଆକାଶରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସୁନ୍ଦର ଦୀପ୍ତ ଆହ୍ୱାନରେ ରଖାଯାଇଥିବା; ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କର ପିତା, ଚକ୍ଷୁରେ ଆଲୋକିତକାରୀ, ପିତୃ; ପଥର ରକ୍ଷକ ପରି, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦୁଇ ଲୋକଙ୍କୁ (ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ) ଅନୁସରଣ କର।
2.2.5
स होता॒ विश्वं॒ परि॑ भूत्वध्व॒रं तमु॑ ह॒व्यैर्मनु॑ष ऋञ्जते गि॒रा ।
हि॒रि॒शि॒प्रो वृ॑धसा॒नासु॒ जर्भु॑र॒द्द्यौर्न स्तृभि॑श्चितय॒द्रोद॑सी॒ अनु॑ ॥
ସେହି ହୋତା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଚାରିପଟେ ରହୁ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ହବିଷ ଓ ବାଣୀରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୃଷ୍ଟି, ପୋଷକ କାଠରେ ଜଳିଥିବା, ଆକାଶ ପରି ସ୍ତମ୍ଭରେ ଧାରିତ ଦୁଇ ଲୋକକୁ କ୍ରମରେ ରଖେ।
2.2.6
स नो॑ रे॒वत्स॑मिधा॒नः स्व॒स्तये॑ संदद॒स्वान्र॒यिम॒स्मासु॑ दीदिहि ।
आ नः॑ कृणुष्व सुवि॒ताय॒ रोद॑सी॒ अग्ने॑ ह॒व्या मनु॑षो देव वी॒तये॑ ॥
ସେ, ଧନବାନ ଓ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଆମ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଧନ ଦେଇ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତି ପାଆନ୍ତୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହବିଷ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ଆମ ସୁଖ ପାଇଁ ସୁଲଭ କର।
2.2.7
दा नो॑ अग्ने बृह॒तो दाः स॑ह॒स्रिणो॑ दु॒रो न वाजं॒ श्रुत्या॒ अपा॑ वृधि ।
प्राची॒ द्यावा॑पृथि॒वी ब्रह्म॑णा कृधि॒ स्व॑र्ण शु॒क्रमु॒षसो॒ वि दि॑द्युतः ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମହାନ ସହସ୍ରଦ୍ୱାରଯୁକ୍ତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ; ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ବଳର ଦ୍ୱାର ଖୋଲ। ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କର; ଉଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ବିସ୍ତାର କର।
2.2.8
स इ॑धा॒न उ॒षसो॒ राम्या॒ अनु॒ स्व॑र्ण दी॑देदरु॒षेण॑ भा॒नुना॑ ।
होत्रा॑भिर॒ग्निर्मनु॑षः स्वध्व॒रो राजा॑ वि॒शामति॑थि॒श्चारु॑रा॒यवे॑ ॥
ସେଇ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସୁନ୍ଦର ଉଷାମାନଙ୍କ ପଛରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ରକ୍ତିମ ଆଲୋକରେ ଚମକେ। ହୋତାମାନଙ୍କ ସହ ମନୁଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞଧାରୀ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ରାଜା ଓ ଅତିଥି, ମଣିଷଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
2.2.9
ए॒वा नो॑ अग्ने अ॒मृते॑षु पूर्व्य॒ धीष्पी॑पाय बृ॒हद्दि॑वेषु॒ मानु॑षा ।
दुहा॑ना धे॒नुर्वृ॒जने॑षु का॒रवे॒ त्मना॑ श॒तिनं॑ पुरु॒रूप॑मि॒षणि॑ ॥
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ପ୍ରାଚୀନ, ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ମତି ବଢ଼ିଛି; ବିଶାଳ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବଳରେ କ୍ଷୀର ଦୁହାଉଥିବା ଗାଈ କବି ପାଇଁ ନିଜେ ଶହେ ରୂପର ଧାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
2.2.10
व॒यम॑ग्ने॒ अर्व॑ता वा सु॒वीर्यं॒ ब्रह्म॑णा वा चितयेमा॒ जनाँ॒ अति॑ ।
अ॒स्माकं॑ द्यु॒म्नमधि॒ पञ्च॑ कृ॒ष्टिषू॒च्चा स्व॑र्ण शु॑शुचीत दु॒ष्टर॑म् ॥
ଆମେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଘୋଡ଼ା ସହିତ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ବୀରତ୍ୱ ସହିତ, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଜଣାଉ। ପାଞ୍ଚ ଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଖ୍ୟାତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଚମକୁ, ଦୁର୍ଗମକୁ ଆଲୋକିତ କରୁ।
2.2.11
स नो॑ बोधि सहस्य प्र॒शंस्यो॒ यस्मि॑न्त्सुजा॒ता इ॒षय॑न्त सू॒रयः॑ ।
यम॑ग्ने य॒ज्ञमु॑प॒यन्ति॑ वा॒जिनो॒ नित्ये॑ तो॒के दी॑दि॒वांसं॒ स्वे दमे॑ ॥
ସେ ଆମକୁ ଜଗାଉ, ହେ ବଳବାନ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଯାହାଙ୍କଠାରେ ସୁଜାତ ସୂରିମାନେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ହେ ଅଗ୍ନି, କେଉଁ ଯଜ୍ଞକୁ ବଳବାନମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ସନ୍ତତିରେ, ନିଜ ଗୃହରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୁମ ପାଖକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି।
2.2.12
उ॒भया॑सो जातवेदः स्याम ते स्तो॒तारो॑ अग्ने सू॒रय॑श्च॒ शर्म॑णि ।
वस्वो॑ रा॒यः पु॑रुश्च॒न्द्रस्य॒ भूय॑सः प्र॒जाव॑तः स्वप॒त्यस्य॑ शग्धि नः ॥
ଆମେ ଦୁହେଁ, ହେ ଜାତବେଦା, ତୁମର ସ୍ତୋତା ଓ ହେ ଅଗ୍ନି, ଲୋକନାୟକ ହୋଇ ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ରହୁ। ଧନ, ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ବିପୁଳ ବୈଭବ, ସନ୍ତତିରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଉତ୍ତମ ଆଧିପତ୍ୟଯୁକ୍ତ ଧନରେ ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅ।
2.2.13
ये स्तो॒तृभ्यो॒ गोअ॑ग्रा॒मश्व॑पेशस॒मग्ने॑ रा॒तिमु॑पसृ॒जन्ति॑ सू॒रयः॑ ।
अ॒स्माञ्च॒ तांश्च॒ प्र हि नेषि॒ वस्य॒ आ बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीराः॑ ॥
ଯେଉଁ ମନୀଷୀମାନେ ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଧନପ୍ରଧାନ, ଅଶ୍ୱାଳଙ୍କୃତ ଦାନ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପଠାନ୍ତି; ସେହିପରି ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଆଡ଼କୁ ଆଣ; ସୁବୀର ହୋଇ ବିଦଥରେ ଆମେ ମହାନ ସ୍ତୁତି କରିବା।