ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.17

8.17.1

आ या॑हि सुषु॒मा हि त॒ इन्द्र॒ सोमं॒ पिबा॑ इ॒मम् ।
एदं ब॒र्हिः स॑दो॒ मम॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ଆସ, କାରଣ ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ନିଙ୍କଡ଼ାଯାଇଛି; ଏହି ସୋମ ପାନ କର। ମୋର ଏହି କୁଶ ଆସନରେ ବସ।

आ त्वा॑ ब्रह्म॒युजा॒ हरी॒ वह॑तामिन्द्र के॒शिना॑ ।
उप॒ ब्रह्मा॑णि नः शृणु ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା, କେଶରଯୁକ୍ତ ତୁମ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ। ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ।

ब्र॒ह्माण॑स्त्वा व॒यं यु॒जा सो॑म॒पामि॑न्द्र सो॒मिनः॑ ।
सु॒ताव॑न्तो हवामहे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୋମ ନିଙ୍କଡ଼ୁଥିବା; ସୋମପାୟୀ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା-ଯୁଆଳିରେ ଡାକୁଛୁ।

आ नो॑ याहि सु॒ताव॑तो अ॒स्माकं॑ सुष्टु॒तीरुप॑ ।
पिबा॒ सु शि॑प्रि॒न्नन्ध॑सः ॥

ସୋମ ନିଙ୍କଡ଼ୁଥିବା ଆମ ସୁଷ୍ଟୁତି ନିକଟକୁ ଏଠାକୁ ଆସ; ହେ ଶିପ୍ରିନ୍, ସୋମ ଭଲଭାବେ ପାନ କର।

आ ते॑ सिञ्चामि कु॒क्ष्योरनु॒ गात्रा॒ वि धा॑वतु ।
गृ॒भा॒य जि॒ह्वया॒ मधु॑ ॥

ତୁମ ଉଦରରେ ମୁଁ ସୋମ ଢାଳେ; ତାହା ତୁମ ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପୁ। ଜିଭରେ ମଧୁରତା ଗ୍ରହଣ କର।

स्वा॒दुष्टे॑ अस्तु सं॒सुदे॒ मधु॑मान्त॒न्वे॑ तव॑ ।
सोमः॒ शम॑स्तु ते हृ॒दे ॥

ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ, ସଭା ପାଇଁ ମଧୁମାନ ହେଉ; ତୁମ ଶରୀର ପାଇଁ ସୋମ ସୁଖକର ହେଉ, ତୁମ ହୃଦୟ ପାଇଁ ସୋମ ଶୁଭ ହେଉ।

अ॒यमु॑ त्वा विचर्षणे॒ जनी॑रिवा॒भि संवृ॑तः ।
प्र सोम॑ इन्द्र सर्पतु ॥

ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ପତ୍ନୀମାନେ ସ୍ୱାମୀକୁ ଘେରନ୍ତି ପରି ଏହି ସୋମ ତୁମକୁ ଘେରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ବହୁ।

तु॒वि॒ग्रीवो॑ व॒पोद॑रः सुबा॒हुरन्ध॑सो॒ मदे॑ ।
इन्द्रो॑ वृ॒त्राणि॑ जिघ्नते ॥

ମୋଟା ଗଳାର, ବଡ଼ ପେଟର, ସୁନ୍ଦର ବାହୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ମଦରେ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି।

इन्द्र॒ प्रेहि॑ पु॒रस्त्वं विश्व॒स्येशा॑न॒ ओज॑सा ।
वृ॒त्राणि॑ वृत्रहञ्जहि ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଗକୁ ଯାଅ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଈଶ୍ବର, ତୁମ ବଳରେ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କର। ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର।

दी॒र्घस्ते॑ अस्त्वङ्कु॒शो येना॒ वसु॑ प्र॒यच्छ॑सि ।
यज॑मानाय सुन्व॒ते ॥

ଯେଉଁ ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯଜମାନ ଓ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼କକୁ ଧନ ଦିଅ, ସେହି ଅଙ୍କୁଶ ଦୀର୍ଘ ହେଉ।

अ॒यं त॑ इन्द्र॒ सोमो॒ निपू॑तो॒ अधि॑ ब॒र्हिषि॑ ।
एही॑म॒स्य द्रवा॒ पिब॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ କୁଶ ଉପରେ ଛାଣି ହୋଇଛି। ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହାର ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସି ପାନ କର।

शाचि॑गो॒ शाचि॑पूजना॒यं रणा॑य ते सु॒तः ।
आख॑ण्डल॒ प्र हू॑यसे ॥

ହେ ଶଚୀଗୁ, ହେ ଶଚୀପୂଜିତ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏହି ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଛି। ହେ ଆଖଣ୍ଡଳ, ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି।

यस्ते॑ शृङ्गवृषो नपा॒त्प्रण॑पात्कुण्ड॒पाय्यः॑ ।
न्य॑स्मिन्दध्र॒ आ मनः॑ ॥

ଶୃଙ୍ଗ ବୃଷର ପୁତ୍ର, ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା, କୁଣ୍ଡପାୟୀ! ତୁମେ ତୁମର ମନ ଏହାଠାରେ ରଖିଛ।

वास्तो॑ष्पते ध्रु॒वा स्थूणांस॑त्रं सो॒म्याना॑म् ।
द्र॒प्सो भे॒त्ता पु॒रां शश्व॑तीना॒मिन्द्रो॒ मुनी॑नां॒ सखा॑ ॥

ଗୃହର ପ୍ରଭୁ! ସୋମଯଜ୍ଞର ଦୃଢ଼ ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ଆଧାର ତୁମେ! ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଦୁର୍ଗ ଭେଦକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁନିମାନଙ୍କ ସଖା।

पृदा॑कुसानुर्यज॒तो ग॒वेष॑ण॒ एकः॒ सन्न॒भि भूय॑सः ।
भूर्णि॒मश्वं॑ नयत्तु॒जा पु॒रो गृ॒भा इन्द्रं॒ सोम॑स्य पी॒तये॑ ॥

ପୃଦାକୁସାନୁ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଗାଈ ଖୋଜୁଥିବା, ଏକାକୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ; ସେ ଶୀଘ୍ର ଧୂସର ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଗକୁ ଚଳାଇଲେ; ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧରି ଆଣିଲେ।