ઋગ્વેદ · સૂક્ત 9.12

9.12.1

सोमा॑ असृग्र॒मिन्द॑वः सु॒ता ऋ॒तस्य॒ साद॑ने ।
इन्द्रा॑य॒ मधु॑मत्तमाः ॥

ઋતના આસન પર નિચોવાયેલાં સોમનાં ટીપાં, મધથી પણ મીઠાં, ઇન્દ્ર માટે વહ્યાં.

अ॒भि विप्रा॑ अनूषत॒ गावो॑ व॒त्सं न मा॒तरः॑ ।
इन्द्रं॒ सोम॑स्य पी॒तये॑ ॥

વાછરડા તરફ ગાયો ભાંભરે તેમ, વિપ્રોએ સોમપાન માટે ઇન્દ્રની સ્તુતિ કરી.

म॒द॒च्युत्क्षे॑ति॒ साद॑ने॒ सिन्धो॑रू॒र्मा वि॑प॒श्चित् ।
सोमो॑ गौ॒री अधि॑ श्रि॒तः ॥

મદ આપતો સોમ પોતાના આસનમાં ચાલે છે; સિંધુની લહેર પર વિપશ્ચિત સોમ ગૌરી પર આશ્રિત છે.

दि॒वो नाभा॑ विचक्ष॒णो अव्यो॒ वारे॑ महीयते ।
सोमो॒ यः सु॒क्रतुः॑ क॒विः ॥

સ્વર્ગની નાભિમાં સર્વદર્શી સોમ ઘેટાંની ઊનની ગાળણીમાં મહિમા પામે છે; તે સોમ સુકર્મા અને કવિ છે.

यः सोमः॑ क॒लशे॒ष्वाँ अ॒न्तः प॒वित्र॒ आहि॑तः ।
तमिन्दुः॒ परि॑ षस्वजे ॥

કલશોમાં, ગાળણીની અંદર મૂકાયેલા સોમને, ઇન્દુ (તેજસ્વી બિંદુ) ચોમેરથી આલિંગન આપે છે.

प्र वाच॒मिन्दु॑रिष्यति समु॒द्रस्याधि॑ वि॒ष्टपि॑ ।
जिन्व॒न्कोशं॑ मधु॒श्चुत॑म् ॥

ઇન્દુ (તેજસ્વી બિંદુ) વાણીને આગળ મોકલે છે; સમુદ્રના વિસ્તાર પર, મધ ટપકાવતા પાત્રને જગાડતો તે આગળ વધે છે.

नित्य॑स्तोत्रो॒ वन॒स्पति॑र्धी॒नाम॒न्तः स॑ब॒र्दुघः॑ ।
हि॒न्वा॒नो मानु॑षा यु॒गा ॥

સદા સ્તુત્ય વનસ્પતિ સોમ, ધારાઓની અંદર દૂધ વહાવનાર, માનવ યુગોને પ્રેરતા.

अ॒भि प्रि॒या दि॒वस्प॒दा सोमो॑ हिन्वा॒नो अ॑र्षति ।
विप्र॑स्य॒ धार॑या क॒विः ॥

દ્યુલોકના પ્રિય માર્ગો તરફ પ્રેરાઈને સોમ વહે છે; વિપ્રની ધારાથી, કવિ સોમ.

आ प॑वमान धारय र॒यिं स॒हस्र॑वर्चसम् ।
अ॒स्मे इ॑न्दो स्वा॒भुव॑म् ॥

હે પવમાન, હજાર તેજવાળું ધન અહીં ધારણ કર; અમારા માટે, હે ઇન્દુ, સ્વયંભૂ સમૃદ્ધિ.