ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.12

9.12.1

सोमा॑ असृग्र॒मिन्द॑वः सु॒ता ऋ॒तस्य॒ साद॑ने ।
इन्द्रा॑य॒ मधु॑मत्तमाः ॥

ଋତର ଆସନରେ ନିଷ୍କାସିତ ସୋମ ବିନ୍ଦୁ, ମଧୁଠାରୁ ମଧୁର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ।

अ॒भि विप्रा॑ अनूषत॒ गावो॑ व॒त्सं न मा॒तरः॑ ।
इन्द्रं॒ सोम॑स्य पी॒तये॑ ॥

ବାଛୁରୀ ପାଇଁ ମାତୃ ଗାଈ ଯେପରି ଡାକନ୍ତି, ସେହିପରି ବିପ୍ରମାନେ ସୋମପାନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

म॒द॒च्युत्क्षे॑ति॒ साद॑ने॒ सिन्धो॑रू॒र्मा वि॑प॒श्चित् ।
सोमो॑ गौ॒री अधि॑ श्रि॒तः ॥

ମଦକାରୀ ସୋମ ନିଜ ଆସନରେ ଗତି କରେ; ସିନ୍ଧୁ ତରଙ୍ଗରେ ବିପଶ୍ଚିତ ସୋମ ଗୌରୀ ଉପରେ ଆଶ୍ରିତ।

दि॒वो नाभा॑ विचक्ष॒णो अव्यो॒ वारे॑ महीयते ।
सोमो॒ यः सु॒क्रतुः॑ क॒विः ॥

ସ୍ୱର୍ଗର ନାଭିରେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ ସୋମ ମେଷଲୋମ ଛାଙ୍କଣୀରେ ମହିମା ପାଏ; ସେ ସୋମ ସୁକର୍ମା ଓ କବି।

यः सोमः॑ क॒लशे॒ष्वाँ अ॒न्तः प॒वित्र॒ आहि॑तः ।
तमिन्दुः॒ परि॑ षस्वजे ॥

କଳସରେ, ଛାଙ୍କଣୀ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ, ଇନ୍ଦୁ (ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିନ୍ଦୁ) ଚାରିପାଶରୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।

प्र वाच॒मिन्दु॑रिष्यति समु॒द्रस्याधि॑ वि॒ष्टपि॑ ।
जिन्व॒न्कोशं॑ मधु॒श्चुत॑म् ॥

ଇନ୍ଦୁ (ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିନ୍ଦୁ) ବାକ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ପଠାଏ; ସମୁଦ୍ରର ବିସ୍ତାର ଉପରେ, ମଧୁ ଝରାଉଥିବା ପାତ୍ରକୁ ସଚେତନ କରି ସେ ଆଗେଇ ଯାଏ।

नित्य॑स्तोत्रो॒ वन॒स्पति॑र्धी॒नाम॒न्तः स॑ब॒र्दुघः॑ ।
हि॒न्वा॒नो मानु॑षा यु॒गा ॥

ସର୍ବଦା ସ୍ତୁତ ବନସ୍ପତି ସୋମ, ଧାରା ଭିତରେ କ୍ଷୀର ବହାଉଥିବା, ମାନବ ଯୁଗଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା।

अ॒भि प्रि॒या दि॒वस्प॒दा सोमो॑ हिन्वा॒नो अ॑र्षति ।
विप्र॑स्य॒ धार॑या क॒विः ॥

ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ ପଥ ଆଡ଼େ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସୋମ ବହେ; ବିପ୍ରଙ୍କ ଧାରାରେ, କବି ସୋମ।

आ प॑वमान धारय र॒यिं स॒हस्र॑वर्चसम् ।
अ॒स्मे इ॑न्दो स्वा॒भुव॑म् ॥

ହେ ପବମାନ, ସହସ୍ର ତେଜର ଧନ ଏଠାରେ ଧାରଣ କର; ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ସମୃଦ୍ଧି।