ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 9.12

9.12.1

सोमा॑ असृग्र॒मिन्द॑वः सु॒ता ऋ॒तस्य॒ साद॑ने ।
इन्द्रा॑य॒ मधु॑मत्तमाः ॥

ഋതത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമത്തുള്ളികൾ, തേനിനേക്കാൾ മധുരമുള്ളവ, ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ഒഴുകി.

अ॒भि विप्रा॑ अनूषत॒ गावो॑ व॒त्सं न मा॒तरः॑ ।
इन्द्रं॒ सोम॑स्य पी॒तये॑ ॥

കിടാവിനെ നോക്കി അമ്മപ്പശുക്കൾ കരയുന്നതുപോലെ, വിപ്രർ സോമപാനത്തിനായി ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു.

म॒द॒च्युत्क्षे॑ति॒ साद॑ने॒ सिन्धो॑रू॒र्मा वि॑प॒श्चित् ।
सोमो॑ गौ॒री अधि॑ श्रि॒तः ॥

മദം നൽകുന്ന സോമം തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇളകുന്നു; സിന്ധുവിന്റെ തിരമേൽ ജ്ഞാനിയായ സോമം ഗൗരിയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

दि॒वो नाभा॑ विचक्ष॒णो अव्यो॒ वारे॑ महीयते ।
सोमो॒ यः सु॒क्रतुः॑ क॒विः ॥

സ്വർഗ്ഗനാഭിയിൽ സർവദർശിയായ സോമം, ആട്ടിൻരോമ അരിപ്പയിൽ മഹിമ നേടുന്നു; ആ സോമം സുകർമ്മാവും കവിയുമാകുന്നു.

यः सोमः॑ क॒लशे॒ष्वाँ अ॒न्तः प॒वित्र॒ आहि॑तः ।
तमिन्दुः॒ परि॑ षस्वजे ॥

കലശങ്ങളിലും അരിപ്പയ്ക്കുള്ളിലും വെച്ച സോമത്തെ, ഇന്ദു (പ്രകാശ ബിന്ദു) ചുറ്റും ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു.

प्र वाच॒मिन्दु॑रिष्यति समु॒द्रस्याधि॑ वि॒ष्टपि॑ ।
जिन्व॒न्कोशं॑ मधु॒श्चुत॑म् ॥

ഇന്ദു (പ്രകാശ ബിന്ദു) വാക്കിനെ മുന്നോട്ട് അയയ്ക്കുന്നു; സമുദ്രവിസ്തൃതിയുടെ മേൽ, തേൻ ഒഴുക്കുന്ന പാത്രത്തെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ട് അത് നീങ്ങുന്നു.

नित्य॑स्तोत्रो॒ वन॒स्पति॑र्धी॒नाम॒न्तः स॑ब॒र्दुघः॑ ।
हि॒न्वा॒नो मानु॑षा यु॒गा ॥

എന്നും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന വനസ്പതിയായ സോമൻ, ധാരകൾക്കുള്ളിൽ പാൽ ചൊരിയുന്നവൻ, മനുഷ്യയുഗങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവൻ.

अ॒भि प्रि॒या दि॒वस्प॒दा सोमो॑ हिन्वा॒नो अ॑र्षति ।
विप्र॑स्य॒ धार॑या क॒विः ॥

സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രിയപഥങ്ങളിലേക്ക് പ്രേരിതനായി സോമൻ ഒഴുകുന്നു; വിപ്രന്റെ ധാരയാൽ, കവിയായ സോമൻ.

आ प॑वमान धारय र॒यिं स॒हस्र॑वर्चसम् ।
अ॒स्मे इ॑न्दो स्वा॒भुव॑म् ॥

ഹേ പവമാന, ആയിരം തേജസ്സുള്ള ധനം ഇവിടെ ധരിപ്പിക്കൂ; ഞങ്ങൾക്കായി, ഹേ ഇന്ദോ, സ്വയംഭൂവായ സമൃദ്ധി.