ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.5

9.5.1

समि॑द्धो वि॒श्वत॒स्पतिः॒ पव॑मानो॒ वि रा॑जति ।
प्री॒णन्वृषा॒ कनि॑क्रदत् ॥

ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସର୍ବତ୍ର ରକ୍ଷକ ସେ ପବିତ୍ରକାରୀ ସୋମ ରୂପେ ଦୀପ୍ତି ପାଏ। ବୃଷଭ ପରି ତୃପ୍ତି ଦେଇ ସେ ଗର୍ଜନ କରେ।

तनू॒नपा॒त्पव॑मानः॒ शृङ्गे॒ शिशा॑नो अर्षति ।
अ॒न्तरि॑क्षेण॒ रार॑जत् ॥

ଜଳର ପୌତ୍ର, ପବିତ୍ରକାରୀ ସୋମ ନିଜର ଦୁଇ ଶୃଙ୍ଗରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇ ଧାଏ। ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଦେଇ ସେ ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କରେ।

ई॒ळेन्यः॒ पव॑मानो र॒यिर्वि रा॑जति द्यु॒मान् ।
मधो॒र्धारा॑भि॒रोज॑सा ॥

ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ପବିତ୍ରକାରୀ ସୋମ ଧନ ରୂପେ ଦୀପ୍ତି ପାଏ, ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ। ମଧୁର ଧାରା ଓ ବଳରେ ସେ ଝଲସେ।

ब॒र्हिः प्रा॒चीन॒मोज॑सा॒ पव॑मान स्तृ॒णन्हरिः॑ ।
दे॒वेषु॑ दे॒व ई॑यते ॥

ପ୍ରାଚୀନ କୁଶାସନ ବଳରେ ବିଛାଇ, ପବିତ୍ର କରି, ହରି ଅଶ୍ୱ ଚାଳନା କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ ହୋଇ ସେ ଗମନ କରେ।

उदातै॑र्जिहते बृ॒हद्द्वारो॑ दे॒वीर्हि॑र॒ण्ययीः॑ ।
पव॑मानेन॒ सुष्टु॑ताः ॥

ପବିତ୍ରକାରୀ ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ସ୍ତୁତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଦେବଦ୍ୱାର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ବିଶାଳ ଭାବେ ଖୋଲେ।

सु॒शि॒ल्पे बृ॑ह॒ती म॒ही पव॑मानो वृषण्यति ।
नक्तो॒षासा॒ न द॑र्श॒ते ॥

ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଗଢ଼ା, ବିଶାଳ, ମହାନ (ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ) ପବିତ୍ରକାରୀ ସୋମ ବୃଷଭ ପରି ବଳବାନ ହୁଏ; ରାତ୍ରି ଓ ଉଷା ଝଲସନ୍ତି।

उ॒भा दे॒वा नृ॒चक्ष॑सा॒ होता॑रा॒ दैव्या॑ हुवे ।
पव॑मान॒ इन्द्रो॒ वृषा॑ ॥

ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସେହି ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ହୋତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ପବମାନ ସୋମ ଓ ବୃଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆସନ୍ତୁ।

भार॑ती॒ पव॑मानस्य॒ सर॑स्व॒तीळा॑ म॒ही ।
इ॒मं नो॑ य॒ज्ञमा ग॑मन्ति॒स्रो दे॒वीः सु॒पेश॑सः ॥

ଭାରତୀ, ପବମାନଙ୍କ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ମହତୀ ଇଳା—ଏହି ତିନି ସୁନ୍ଦର ଦେବୀ ଆମ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ।

त्वष्टा॑रमग्र॒जां गो॒पां पु॑रो॒यावा॑न॒मा हु॑वे ।
इन्दु॒रिन्द्रो॒ वृषा॒ हरिः॒ पव॑मानः प्र॒जाप॑तिः ॥

ଅଗ୍ରଜ, ରକ୍ଷକ ଓ ଅଗ୍ରଗାମୀ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ଇନ୍ଦୁ, ବୃଷ ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି ପବମାନ ଓ ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟ ଆସନ୍ତୁ।

वन॒स्पतिं॑ पवमान॒ मध्वा॒ सम॑ङ्ग्धि॒ धार॑या ।
स॒हस्र॑वल्शं॒ हरि॑तं॒ भ्राज॑मानं हिर॒ण्यय॑म् ॥

ହେ ପବମାନ, ମଧୁରତା ସହ ଧାରାରେ ବନସ୍ପତିକୁ ଭଲ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କର—ସହସ୍ର ଶାଖା, ହରିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ତାକୁ।

विश्वे॑ देवाः॒ स्वाहा॑कृतिं॒ पव॑मान॒स्या ग॑त ।
वा॒युर्बृह॒स्पतिः॒ सूर्यो॑ अ॒ग्निरिन्द्रः॑ स॒जोष॑सः ॥

ହେ ବିଶ୍ୱଦେବଗଣ, ସ୍ୱାହା-ଆହୁତି ପାଇଁ ପବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ। ବାୟୁ, ବୃହସ୍ପତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକମନା ହୋଇ ଆସନ୍ତୁ।