ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.141.1
बळि॒त्था तद्वपु॑षे धायि दर्श॒तं दे॒वस्य॒ भर्गः॒ सह॑सो॒ यतो॒ जनि॑ ।
यदी॒मुप॒ ह्वर॑ते॒ साध॑ते म॒तिर्ऋ॒तस्य॒ धेना॑ अनयन्त स॒स्रुतः॑ ॥
ପ୍ରକୃତରେ ଏହିପରି ସେହି ଦର୍ଶନୀୟ ତେଜ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା; ଯେଉଁ ବଳରୁ ତାହା ଜନ୍ମିଲା। ଯେତେବେଳେ ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ ଓ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧ କରେ, ସେତେବେଳେ ଋତର ପ୍ରବାହିତ ଧାରା ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ।
1.141.2
पृ॒क्षो वपुः॑ पितु॒मान्नित्य॒ आ श॑ये द्वि॒तीय॒मा स॒प्तशि॑वासु मा॒तृषु॑ ।
तृ॒तीय॑मस्य वृष॒भस्य॑ दो॒हसे॒ दश॑प्रमतिं जनयन्त॒ योष॑णः ॥
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ, ପିତାବିଶିଷ୍ଟ; ମୁଁ ସର୍ବଦା ସେଠାରେ ଶୟନ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟଟି ସାତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୃତୀୟଟି ଏହି ବୃଷଭର ଦୁଗ୍ଧଦୋହନ ପାଇଁ। ଦଶ-ବୁଦ୍ଧିବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ନାରୀମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
1.141.3
निर्यदीं॑ बु॒ध्नान्म॑हि॒षस्य॒ वर्प॑स ईशा॒नासः॒ शव॑सा॒ क्रन्त॑ सू॒रयः॑ ।
यदी॒मनु॑ प्र॒दिवो॒ मध्व॑ आध॒वे गुहा॒ सन्तं॑ मात॒रिश्वा॑ मथा॒यति॑ ॥
ସେହି ମହିଷ ରୂପର ମୂଳରୁ ସେମାନେ ବାହାରିଲେ ବେଳେ, ବଳରେ ସମର୍ଥ କିରଣମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ଦିନରୁ ମଧୁର ଆହୁତିର ମନ୍ଥନରେ, ଗୁହାରେ ଥିବାକୁ ମାତରିଶ୍ୱା ମନ୍ଥନ କରନ୍ତି।
1.141.4
प्र यत्पि॒तुः प॑र॒मान्नी॒यते॒ परि॒ आ पृ॒क्षुधो॑ वी॒रुधो॒ दंसु॑ रोहति ।
उ॒भा यद॑स्य ज॒नुषं॒ यदिन्व॑त॒ आदिद्यवि॑ष्ठो अभवद्घृ॒णा शुचिः॑ ॥
ପିତାଠାରୁ ଏବଂ ପରମ ସ୍ଥାନରୁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନିଆଯାଏ, ସେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଔଷଧି ଓ ଗଛମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା ଲତାଗୁଳ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ବଢ଼େ। ଦୁଇଜଣ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ହିଁ ସର୍ବକନିଷ୍ଠ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
1.141.5
आदिन्मा॒तॄरावि॑श॒द्यास्वा शुचि॒रहिं॑स्यमान उर्वि॒या वि वा॑वृधे ।
अनु॒ यत्पूर्वा॒ अरु॑हत्सना॒जुवो॒ नि नव्य॑सी॒ष्वव॑रासु धावते ॥
ତା'ପରେ ସେ ସେହି ମାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଅହିଂସିତ ରହି, ବିସ୍ତାରରେ ଅତ୍ୟଧିକ ବଢ଼ିଲେ। ପୂର୍ବଜଙ୍କ ସହିତ ଜାତ ସେ ଯେତେବେଳେ ଉପରକୁ ଚଢ଼େ, ସେତେବେଳେ ନୂତନ ଓ ତଳ ଧାରାମାନଙ୍କରେ ସେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି।
1.141.6
आदिद्धोता॑रं वृणते॒ दिवि॑ष्टिषु॒ भग॑मिव पपृचा॒नास॑ ऋञ्जते ।
दे॒वान्यत्क्रत्वा॑ म॒ज्मना॑ पुरुष्टु॒तो मर्तं॒ शंसं॑ वि॒श्वधा॒ वेति॒ धाय॑से ॥
ତା'ପରେ ସତରେ ହୋତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବିଧାନରେ ବାଛା ଯାଏ, ଭାଗ ଇଚ୍ଛୁକମାନଙ୍କ ପରି; ଜ୍ଞାନ ଓ ବଳରେ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଶଂସିତ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲାବେଳେ, ସର୍ବପ୍ରକାରେ ସ୍ତୋତା ମର୍ତ୍ୟକୁ ଦାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ।
1.141.7
वि यदस्था॑द्यज॒तो वात॑चोदितो ह्वा॒रो न वक्वा॑ ज॒रणा॒ अना॑कृतः ।
तस्य॒ पत्म॑न्द॒क्षुषः॑ कृ॒ष्णजं॑हसः॒ शुचि॑जन्मनो॒ रज॒ आ व्य॑ध्वनः ॥
ବାୟୁଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଯଜନୀୟ ଅଗ୍ନି ଉଠିଲା ବେଳେ ସେ ବଙ୍କା, ଜରାହୀନ, ଅନିର୍ମିତ ରଥ ପରି ଥିଲା; ସେହି ଦକ୍ଷ, କଳା-ଉଦର, ଶୁଚିଜନ୍ମାଙ୍କ ପଥହୀନ ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ବ୍ୟାପିଗଲା।
1.141.8
रथो॒ न या॒तः शिक्व॑भिः कृ॒तो द्यामङ्गे॑भिररु॒षेभि॑रीयते ।
आद॑स्य॒ ते कृ॒ष्णासो॑ दक्षि सू॒रयः॒ शूर॑स्येव त्वे॒षथा॑दीषते॒ वयः॑ ॥
ସେ କଣ୍ଟାରେ ବାନ୍ଧିତ ରଥ ପରି ଚାଲେ; ଲାଲ ଅଙ୍ଗରେ ଆକାଶ ଆଡ଼େ ଯାଏ। ତେବେ ତାର କଳା ସେବକମାନେ, ବୀରର ତେଜ ପରି, ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ବଳ ଖୋଜନ୍ତି।
1.141.9
त्वया॒ ह्य॑ग्ने॒ वरु॑णो धृ॒तव्र॑तो मि॒त्रः शा॑श॒द्रे अ॑र्य॒मा सु॒दान॑वः ।
यत्सी॒मनु॒ क्रतु॑ना वि॒श्वथा॑ वि॒भुर॒रान्न ने॒मिः प॑रि॒भूरजा॑यथाः ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଧୃତବ୍ରତ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯମା ଓ ସୁଦାନୁ ଦେବତା ବଢ଼ିଲେ। ତୁମ ସଂକଳ୍ପରେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ, ଅରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେମି ପରି ଚାରିଆଡ଼େ ଘେରି ତୁମେ ଜନ୍ମିଲ।
1.141.10
त्वम॑ग्ने शशमा॒नाय॑ सुन्व॒ते रत्नं॑ यविष्ठ दे॒वता॑तिमिन्वसि ।
तं त्वा॒ नु नव्यं॑ सहसो युवन्व॒यं भगं॒ न का॒रे म॑हिरत्न धीमहि ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୋତା ଓ ସୋମ ଅର୍ପଣକାରୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଧନ ଦିଅ; ହେ ଯୁବତମ, ଦେବସଭାକୁ ତୁମେ ପହଞ୍ଚାଅ। ହେ ମହାଧନୀ, ହେ ଯୁବା, ବଳର ସେହି ନୂତନ ତୁମକୁ ଆମେ ଯଜ୍ଞଶାଳାରେ ଭାଗ୍ୟ ପରି ଧାରଣ କରିବା।
1.141.11
अ॒स्मे र॒यिं न स्वर्थं॒ दमू॑नसं॒ भगं॒ दक्षं॒ न प॑पृचासि धर्ण॒सिम् ।
र॒श्मीँरि॑व॒ यो यम॑ति॒ जन्म॑नी उ॒भे दे॒वानां॒ शंस॑मृ॒त आ च॑ सु॒क्रतुः॑ ॥
ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧନ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ବଳ ପରି, ତୁମେ ମାଗିଛ। କିରଣ ପରି ଦୁଇ ଜନ୍ମକୁ ଚଳାଉଥିବା, ସୁବୁଦ୍ଧି ଥିବା ସେ ସତ୍ୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ।
1.141.12
उ॒त नः॑ सु॒द्योत्मा॑ जी॒राश्वो॒ होता॑ म॒न्द्रः शृ॑णवच्च॒न्द्रर॑थः ।
स नो॑ नेष॒न्नेष॑तमै॒रमू॑रो अ॒ग्निर्वा॒मं सु॑वि॒तं वस्यो॒ अच्छ॑ ॥
ଭଲ ଆଲୋକବାନ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାବାନ, ହୋତା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥବାନ ସେ ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେହି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ, କଲ୍ୟାଣ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଡ଼କୁ ନେଉ।
1.141.13
अस्ता॑व्य॒ग्निः शिमी॑वद्भिर॒र्कैः साम्रा॑ज्याय प्रत॒रं दधा॑नः ।
अ॒मी च॒ ये म॒घवा॑नो व॒यं च॒ मिहं॒ न सूरो॒ अति॒ निष्ट॑तन्युः ॥
ଶମୀବାନ୍ ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ତୁତ ହେଲେ; ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାର୍ବଭୌମ ପଦ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି। ସେଠାକାର ଦାନୀ ଓ ଆମେ — ସୂର୍ଯ୍ୟ କୁହୁଡ଼ି ଛିଡ଼ାଇବା ପରି (ତେଜ) ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ।