ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.173.1
गाय॒त्साम॑ नभ॒न्यं॑ यथा॒ वेरर्चा॑म॒ तद्वा॑वृधा॒नं स्व॑र्वत् ।
गावो॑ धे॒नवो॑ ब॒र्हिष्यद॑ब्धा॒ आ यत्स॒द्मानं॑ दि॒व्यं विवा॑सान् ॥
ଗାୟକ ସାମଗାନ ଗାଇବା ପରି, ବଢ଼ୁଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆଲୋକଯୁକ୍ତ (ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ) ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା। ଦୁଗ୍ଧବତୀ ଅକ୍ଷତ ଗାଈମାନେ କୁଶ ଉପରେ ଆସି ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
1.173.2
अर्च॒द्वृषा॒ वृष॑भिः॒ स्वेदु॑हव्यैर्मृ॒गो नाश्नो॒ अति॒ यज्जु॑गु॒र्यात् ।
प्र म॑न्द॒युर्म॒नां गू॑र्त॒ होता॒ भर॑ते॒ मर्यो॑ मिथु॒ना यज॑त्रः ॥
ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ — ମଧୁର ଆହୁତି ସହ, ହରିଣ ପରି, ଘୋଡାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସେ ଆସିଲେ। ଆନନ୍ଦକାମୀ ସେ ହର୍ଷରେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ; ହୋତା, ମନୁଷ୍ୟ, ପୂଜନୀୟ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
1.173.3
नक्ष॒द्धोता॒ परि॒ सद्म॑ मि॒ता यन्भर॒द्गर्भ॒मा श॒रदः॑ पृथि॒व्याः ।
क्रन्द॒दश्वो॒ नय॑मानो रु॒वद्गौर॒न्तर्दू॒तो न रोद॑सी चर॒द्वाक् ॥
ହୋତା ଆସି ଚାରିପଟେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ; ସେ ପୃଥିବୀର ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଭ ଆଣନ୍ତି ବେଳେ। ଘୋଡା ହ୍ରେଷା ଦିଏ, ଆଗ ହୋଇ ଗର୍ଜେ; ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୂତ ପରି, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବାଣୀ ବିଚରଣ କରେ।
1.173.4
ता क॒र्माष॑तरास्मै॒ प्र च्यौ॒त्नानि॑ देव॒यन्तो॑ भरन्ते ।
जुजो॑ष॒दिन्द्रो॑ द॒स्मव॑र्चा॒ नास॑त्येव॒ सुग्म्यो॑ रथे॒ष्ठाः ॥
ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ପରାକ୍ରମ ଆଣନ୍ତି। ମହାକୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ — ନାସତ୍ୟଙ୍କ ପରି ସୁଲଭ, ରଥରେ ଆରୂଢ଼।
1.173.5
तमु॑ ष्टु॒हीन्द्रं॒ यो ह॒ सत्वा॒ यः शूरो॑ म॒घवा॒ यो र॑थे॒ष्ठाः ।
प्र॒ती॒चश्चि॒द्योधी॑या॒न्वृष॑ण्वान्वव॒व्रुष॑श्चि॒त्तम॑सो विह॒न्ता ॥
ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ତୁତି କର — ପ୍ରକୃତରେ ସତ୍ତ୍ୱବାନ, ବୀର ଓ ଧନୀ, ରଥରେ ଆରୂଢ଼; ସମ୍ମୁଖସ୍ଥିତ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧିକ ବଳବାନ, ବୃଷଭ ଶକ୍ତିଯୁକ୍ତ, ବୃତ୍ରହନ୍ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସଂହାରକ, ଅନ୍ଧକାରର ବିନାଶକ।
1.173.6
प्र यदि॒त्था म॑हि॒ना नृभ्यो॒ अस्ति॒ अरं॒ रोद॑सी क॒क्ष्ये॑ नास्मै॑ ।
सं वि॑व्य॒ इन्द्रो॑ वृ॒जनं॒ न भूमा॒ भर्ति॑ स्व॒धावाँ॑ ओप॒शमि॑व॒ द्याम् ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମହିମାରେ ଏପରି ମାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଟିବନ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ବଡ଼ ବାଡ଼ ପରି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି; ସ୍ୱଧାବାନ ହୋଇ ସେ ଆକାଶକୁ, ସୀମା ପରି, ଧାରଣ କରନ୍ତି।
1.173.7
स॒मत्सु॑ त्वा शूर स॒तामु॑रा॒णं प्र॑प॒थिन्त॑मं परितंस॒यध्यै॑ ।
स॒जोष॑स॒ इन्द्रं॒ मदे॑ क्षो॒णीः सू॒रिं चि॒द्ये अ॑नु॒मद॑न्ति॒ वाजैः॑ ॥
ହେ ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶହେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପାଡ଼ିଦେଉଥିବା ଓ ଆଗକୁ ଚଳାଉଥିବା ତୁମକୁ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କମ୍ପାଇବା ପାଇଁ (ଆମେ ଡାକୁ)। ଏକମନ ହୋଇ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି; ବଳଧନ ସହ ସୂରିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହର୍ଷିତ କରନ୍ତି।
1.173.8
ए॒वा हि ते॒ शं सव॑ना समु॒द्र आपो॒ यत्त॑ आ॒सु मद॑न्ति दे॒वीः ।
विश्वा॑ ते॒ अनु॒ जोष्या॑ भू॒द्गौः सू॒रींश्चि॒द्यदि॑ धि॒षा वेषि॒ जना॑न् ॥
ଏହିପରି ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ-ଆହୁତିମାନ ଶୁଭ; ସମୁଦ୍ରର ଜଳ—ଯେଉଁଥିରେ ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ—ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ। ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ ହେଲେ; ତୁମେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ସୂରି ଓ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟାପିଲେ ଯଦି।
1.173.9
असा॑म॒ यथा॑ सुष॒खाय॑ एन स्वभि॒ष्टयो॑ न॒रां न शंसैः॑ ।
अस॒द्यथा॑ न॒ इन्द्रो॑ वन्दने॒ष्ठास्तु॒रो न कर्म॒ नय॑मान उ॒क्था ॥
ଆମେ ଭଲ ସାଙ୍ଗ ପରି ହେଉ, ନିଜ କଲ୍ୟାଣ ଇଚ୍ଛୁକ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ପରି; ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ଶୀଘ୍ର କର୍ମକାରୀ, ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଆଗକୁ ନେଉଥିବା ହୁଅନ୍ତୁ।
1.173.10
विष्प॑र्धसो न॒रां न शंसै॑र॒स्माका॑स॒दिन्द्रो॒ वज्र॑हस्तः ।
मि॒त्रा॒युवो॒ न पूर्प॑तिं॒ सुशि॑ष्टौ मध्या॒युव॒ उप॑ शिक्षन्ति य॒ज्ञैः ॥
ମଣିଷମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରତିଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପରି, ବଜ୍ର ହାତରେ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ସହାୟକ ହେଉନ୍ତୁ। ମିତ୍ରତା ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପୁରପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେହିପରି ମଧ୍ୟମ ପଥର ଯଜମାନମାନେ ସୁଶିକ୍ଷାରେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନିକଟରୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି।
1.173.11
य॒ज्ञो हि ष्मेन्द्रं॒ कश्चि॑दृ॒न्धञ्जु॑हुरा॒णश्चि॒न्मन॑सा परि॒यन् ।
ती॒र्थे नाच्छा॑ तातृषा॒णमोको॑ दी॒र्घो न सि॒ध्रमा कृ॑णो॒त्यध्वा॑ ॥
ଯଜ୍ଞ ନିଶ୍ଚୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ (ଡାକେ); ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଥିବା, ଆହୁତି ଦେଉଥିବା, ମନରେ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା (ସେହିଜଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି)। ତୀର୍ଥରେ ତୃଷାର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଜଳ ପରି, ଓ ଦୀର୍ଘ ପଥ ଯେପରି ତୃଷାର୍ତ୍ତକୁ ତାର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳକୁ ନିଏ, ସେହିପରି ଯଜ୍ଞ ତୃଷିତକୁ ନିକଟକୁ ଆଣେ।
1.173.12
मो षू ण॑ इ॒न्द्रात्र॑ पृ॒त्सु दे॒वैरस्ति॒ हि ष्मा॑ ते शुष्मिन्नव॒याः ।
म॒हश्चि॒द्यस्य॑ मी॒ळ्हुषो॑ य॒व्या ह॒विष्म॑तो म॒रुतो॒ वन्द॑ते॒ गीः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ଛାଡ଼ନାହିଁ; ତୁମେ ହିଁ ଆମର ସହାୟକ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଦାନଶୀଳ, ଆହୁତିଯୁକ୍ତ ଯଜମାନଙ୍କ ମରୁତ୍ମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଗୀତ (ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚେ)।
1.173.13
ए॒ष स्तोम॑ इन्द्र॒ तुभ्य॑म॒स्मे ए॒तेन॑ गा॒तुं ह॑रिवो विदो नः ।
आ नो॑ ववृत्याः सुवि॒ताय॑ देव वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ଓ ଆମ ପାଇଁ। ହେ ହରିସ୍ୱାମୀ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପଥ ଦେଖାଅ। ହେ ଦେବ, କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଆମ ପ୍ରତି ଫେରି ଆସ; ଅନ୍ନ, ବଳ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦାନ ଆମେ ଲାଭ କରୁ।